Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because bankruptcy fee ruling is incidental, not final. The court rejects the claim that the fee award concludes the proceedings. The decision establishes that incidental rulings do not trigger final appeal rights.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the syndik's appeal against a district court ruling that denied his final bankruptcy fee award. The syndik argued the lower court's decision violated bankruptcy law and caused significant financial harm by reducing his compensation. The court ruled the appeal inadmissible because the fee ruling was merely incidental to the main bankruptcy proceedings and did not constitute a final judgment ending the case.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A ruling determining the final remuneration of a syndik in bankruptcy proceedings is an incidental decision and does not constitute a judgment 'ending the proceedings' for the purposes of filing a final appeal under Art. 4241 § 1 k.p.c.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CNP 86/07
POSTANOWIENIE
Dnia 29 listopada 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosław Bączyk
w sprawie ze skargi T.K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu Okręgowego w W.
z dnia 4 kwietnia 2007 r., sygn. akt [...], wydanego
w sprawie w postępowaniu upadłościowym B. Przedsiębiorstwo Państwowe
w likwidacji
przy uczestnictwie Skarbu Państwa -Ministra Skarbu Państwa
w przedmiocie wynagrodzenia syndyka T.K.,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 listopada 2007 r.,
odrzuca skargę; zasądza od syndyka T.K. na rzecz Skarbu
Państwa - Ministra Skarbu Państwa kwotę 5400 (pięć tysięcy
czterysta) zł tytułem zwrotu kosztów wywołanych wniesieniem
skargi.
Uzasadnienie
Skarżący – T.K. – Syndyk Masy Upadłości „B.” (w likwidacji) złożył skargę o
stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu Okręgowego w W. z
dnia 4 kwietnia 2007 r. W postanowieniu tym oddalono zażalenie skarżącego –
T.K., wniesione od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 17 stycznia 2007 r. W
tym ostatnim postanowieniu przyznano T.K. (Syndykowi) wynagrodzenie w
wysokości 552.986,56 zł (powiększona o podatek VAT) na podstawie art. 123 § 5 1
prawa upadłościowego z 1934 r. (treść postanowienia – zał. Nr 10 do skargi o
stwierdzenie niezgodności z prawem; k. 38 akt).
W skardze przytoczono przepisy prawa, które – zdaniem skarżącego –
naruszało zaskarżone postanowienie, wykazywano, że naruszenie zaskarżonego
orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Według
skarżącego, wydanie zaskarżonego postanowienia wyrządziło mu znaczną szkodę
z racji istotnego zmniejszenia należnego wynagrodzenia. Sformułowany został
także
wniosek
o
stwierdzenie
niezgodności
z
prawem
kwestionowanego
postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Powstaje przede wszystkim kwestia dopuszczalności umorzenia skargi
przewidzianej w art. 4241 § 1 k.p.c. od postanowienia Sądu drugiej instancji,
w którym oddalone zostało zażalenie syndyka, wniesione od postanowienia Sądu
pierwszej
instancji
w
przedmiocie
przyznania
syndykowi
ostatecznego
wynagrodzenia za pełnione czynności na podstawie art. 123 § 5 1 prawa
upadłościowego z 1934 r. (Dz.U. z 1991 r., nr 118 ze zm.). Chodzi mianowicie o to,
czy takie postanowienie można zaliczyć do ogólnej kategorii postanowień
„kończących postępowanie w sprawie” w rozumieniu art. 424 1 § 1 k.p.c.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyraźnie zmierza się do wąskiego ujmowania
wspomnianej kategorii orzeczeń. Sama cecha prawomocności orzeczenia nie
oznacza jeszcze tego, że stanowi ono rozstrzygnięcie „kończące postępowanie
w sprawie” w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. Chodzi tu bowiem nie o każde
orzeczenie, które kończy określone postępowanie, lecz tylko takie orzeczenie,
którego uprawomocnienie się zamyka drogę prowadzącą do rozstrzygnięcia
spornej kwestii, tj. istoty i całości kwestii spornej poddanej pod osąd. Nie jest zatem
orzeczeniem „kończącym postępowanie w sprawie” rozstrzygnięcie zamykające
jedynie fragment postępowania obejmujący zagadnienie incydentalne (tak np.
ostatnio w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca
2006 r., IV CNP 48/06, OSP 2007, z. 11, poz. 126, s. 781; uzasadnienie
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 września
2007 r., II CNP 133/07,
nieopubl.). Niewątpliwie incydentalny charakter postanowienia Sądu, wydanego na
podstawie art. 123 § 51 prawa upadłościowego z 1934 r., pozwala stwierdzić, że nie
należy ono na pewno do kategorii orzeczeń określonych w art. 4241 § 1 k.p.c.
Postanowienie
Sądu
w
przedmiocie
przyznania
syndykowi
ostatecznego
wynagrodzenia (art. 123 § 2 prawa upadłościowego z 1934 r.) nie kończyło
postępowania upadłościowego jako całości, ani nawet jego zasadniczych etapów.
Trafnie zauważano w odpowiedzi na skargę, że
postanowienie Sądu drugiej
isntanacji, dotyczące ostatecznego wynagrodzenia syndyka, wprawdzie kończy
postępowanie w tej materii, jednak z punktu widzenia całości postępowania
upadłościowego stanowi jedynie postanowienie uboczne, nierozstrzygające co do
istoty sprawy.
Sąd Najwyższy wypowiadał się już w zakresie określenia prawnego
charakteru orzeczeń zapadających w toku postępowania upadłościowego z punktu
widzenia dopuszczalności objęcia ich skargą przewidzianą w art. 424 1 § 1 k.p.c.
Do kategorii orzeczeń „kończących postępowanie w sprawie” w rozumieniu tego
przepisu
nie
zaliczono,
np.
postanowienia
oddalającego
zażalenie
na
postanowienie o ogłoszeniu upadłości (postanowienie z dnia 19 stycznia 2006 r.,
II CNP 38/05 OSNC 2006, z. 10, poz. 171), postanowienia sądu oddalającego
zażalenie na postanowienie sędziego komisarza rozstrzygającego w przedmiocie
wyłączenia składników z masy upadłości (postanowienie z dnia 25 stycznia 2006 r.,
V CNP 82/05, nieopubl.), postanowienia wydanego w sprawie sprzeciwu od listy
wierzytelności ustalonej postanowieniem sędziego – komisarza (postanowienie
z dnia 19 stycznia 2007 r., III CNP 63/06, nieopubl.).
Skoro nie przysługuje skarga przewidziana w art. 424 1 § 1 k.p.c.
od postanowienia sądu drugiej instancji oddalającego zażalenie na postanowienie
w przedmiocie przyznania Syndykowi ostatecznego wynagrodzenia (art. 123 § 15 1
prawa upadłościowego z 1934 r.), skargę Syndyka należało odrzucić jako
niedopuszczalną (art. 4248 § 1 k.p.c.).
O kosztach postępowania wywołanego wniesieniem skargi orzeczono
stosownie do art. 98 k.p.c. art. 99 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. 1 §§ 6, 13 ust. 5
rozporządzenie MS z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności
adwokackie (..) (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).