Legislator Case Law & Legislation
I CNP 49/16 AI generated

Supreme Court dismisses appeal for legal inconsistency due to lack of obvious legal violation.

Case Number I CNP 49/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the plaintiff's appeal for legal inconsistency against a final judgment that rejected the claim due to lack of standing. The plaintiff argued procedural errors regarding the transfer of a business unit and the transfer of the associated claim without the debtor's consent. The court held that the alleged violations were not obvious or flagrant, falling outside the scope of this extraordinary remedy.

Legislator headnote

AI generated

Art. 4249 k.p.c.; Art. 552 k.c.: An appeal for legal inconsistency is admissible only for judgments with obvious and flagrant legal violations, not for marginal errors or alternative interpretations of substantive law.

Keywords

AI generated
appeal for legal inconsistency obvious flagrant violation transfer of business unit assignment of claim lack of standing extraordinary remedy procedural error

Cited Legislation

AI generated
Art. 4249 k.p.c.
Zgodnie z art. 4249 k.p.c. Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania w wypadku jej oczywistej bezzasadności.Sytuacja taka ma miejsce w odniesieniu do skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w W.
Art. 552 k.c.
551 i art. 552 k.c., nie wymagając wyrażenia osobnej zgody na przeniesienie wierzytelności na podstawie art.
Art. 509 k.c.
552 k.c., nie wymagając wyrażenia osobnej zgody na przeniesienie wierzytelności na podstawie art. 509 k.c.Orzeczenie to zostało zaskarżone przez powódkę skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem.
Art. 551 k.c.
Jak stwierdzono w uzasadnieniu orzeczenia, przeniesienie zorganizowanej części przedsiębiorstwa wywołuje skutek wyłącznie na podstawie art. 551 i art.
art. 552 k.c
551 i art. 552 k.c., nie wymagając wyrażenia osobnej zgody na przeniesienie wierzytelności na podstawie art.
art. 509 k.c
552 k.c., nie wymagając wyrażenia osobnej zgody na przeniesienie wierzytelności na podstawie art. 509 k.c.Orzeczenie to zostało zaskarżone przez powódkę skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem.
art. 50512 § 1 k.p.c
5059 § 2 i art. 50512 § 1 k.p.c.
art. 4249 k.p.c
Zgodnie z art. 4249 k.p.c.
art. 42412 k.p.c
39821 i art. 42412 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CNP 49/16 POSTANOWIENIE Dnia 25 stycznia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie ze skargi B. spółki z o.o. spółki komandytowej ‎z siedzibą w W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 9 października 2015 r., ‎sygn. akt XXIII Ga [...], wydanego w sprawie z powództwa B. spółki z o.o. spółki komandytowej ‎z siedzibą w W. obecnie B. spółki z o.o. ‎spółki komandytowej z siedzibą w W. ‎przeciwko G. S.A. z siedzibą w K. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 stycznia 2017 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania i zasądza od skarżącego na rzecz strony pozwanej kwotę 1200,- (jeden tysiąc dwieście) złotych z tytułu kosztów spowodowanych wniesieniem skargi.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 październik 2015 r. Sąd Okręgowy w W. zmienił na skutek apelacji pozwanej zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w W. i oddalił powództwo. Orzeczenie to zapadło w związku ze stwierdzeniem braku legitymacji czynnej po stronie powódki. Przeniosła ona zorganizowaną część swojego przedsiębiorstwa na rzecz osoby trzeciej, czynność ta zaś objęła także, w ocenie Sądu Okręgowego, wierzytelność dochodzoną w sprawie. Jak stwierdzono w uzasadnieniu orzeczenia, przeniesienie zorganizowanej części przedsiębiorstwa wywołuje skutek wyłącznie na podstawie art. 551 i art. 552 k.c., nie wymagając wyrażenia osobnej zgody na przeniesienie wierzytelności na podstawie art. 509 k.c.Orzeczenie to zostało zaskarżone przez powódkę skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem.

Zarzuciła ona wydanie go z naruszeniem: art. 5059 § 2 i art. 50512 § 1 k.p.c. oraz art. 552 k.c. Sąd Okręgowy – orzekając w postępowaniu uproszczonym – nieprawidłowo uwzględnił, jej zdaniem, zarzut podniesiony przez pozwaną po wniesieniu apelacji. Obok tego, wydając orzeczenie oparł się na dokumentach, co do których nie zostało wydane postanowienie o przeprowadzeniu dowodu. Równocześnie, zdaniem skarżącej, w sprawie nie wykazano, by umowa zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa obejmowała także wierzytelność dochodzoną w sprawie.

Niezależnie od tego, przeniesienie tej wierzytelności odbyło się bez zgody dłużnika, a zatem nie wywołało wobec niego skutku.W odpowiedzi na skargę pozwana wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania lub o jej oddalenie, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, pozwalającym na zakwestionowanie orzeczeń, których wydanie stało się źródłem szkody, a które równocześnie pozostają w oczywisty i rażący sposób sprzeczne z prawem.

Podstawę uwzględnienia skargi stanowić może jedynie wadliwość orzeczenia o zasadniczym i ewidentnym charakterze, nie zaś każdy, nawet marginalny lub wątpliwy, wypadek jego sprzeczności z prawem (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 października 2014 r., V CNP 15/14, nie publ. oraz z dnia 16 czerwca 2015 r., IV CNP 72/14, nie publ.). Zgodnie z art. 4249 k.p.c. Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania w wypadku jej oczywistej bezzasadności.Sytuacja taka ma miejsce w odniesieniu do skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 9 październik 2015 r.

Zarzucane w niej naruszenia prawa procesowego z całą pewnością trudno uznać za ewidentne i rażące. Po pierwsze, ograniczenie możliwości podnoszenia zarzutów w postępowaniu apelacyjnym, toczącym się w trybie uproszczonym, wyłącznie do apelacji, nie ogranicza możliwości samodzielnego badania przez sąd odwoławczy sposobu zastosowania prawa materialnego w sprawie. W konsekwencji, dostrzeżenie naruszeń norm materialnoprawnych może być korygowane przez ten sąd także poza granicami twierdzeń sformułowanych w apelacji – co więcej, zgodnie z modelem postępowania apelacyjnego jest on zobowiązany wziąć te naruszenia pod uwagę z urzędu.

Po drugie, ewentualny brak wydania postanowienia o dopuszczeniu dowodu nie stanowi w okolicznościach sprawy źródła rażącej i ewidentnej sprzeczności zaskarżonego wyroku z prawem. Nawet jeśli w postępowaniu dowodowym doszło do uchybień formalnych, nie przesądzają one z góry o wadliwości orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie – a tym samym, o zasadności wniesionej skargi. Nie można także stwierdzić, by w sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 552 k.c. Sąd Okręgowy przedstawił argumentację na rzecz swojego stanowiska o braku wymagania zgody dłużnika w razie zbycia wierzytelności stanowiącej zorganizowany składnik przedsiębiorstwa.

Wybrał tym samym jeden z dwóch wariantów wykładni art. 552 k.c. Można oczywiście podnosić argumenty za drugim, alternatywnym odczytaniem tego przepisu – kwestia ta mogłaby być jednak weryfikowana w ramach zwykłych środków zaskarżenia, ewentualnie skargi kasacyjnej. Pozostaje ona natomiast poza granicami możliwych podstaw skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem, odnoszącej się jedynie do wypadków rażącego i oczywistego naruszenia prawa w opisanym wyżej rozumieniu.W konsekwencji, w razie przyjęcia do rozpoznania skarga z oczywistych przyczyn musiałaby zostać uznana za nieuzasadnioną.

Zarzuty i argumenty skarżącego nie pozwalają stwierdzić, by zaskarżone orzeczenie mogło zostać uznane za niezgodne z prawem. Tym samym, w sprawie spełniona jest przesłanka z art. 4249 k.p.c. (por. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 kwietnia 2015 r., V CNP 57/14, nie publ.).Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 4249 k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 98 § 1 i art. 109 § 1 w związku z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 42412 k.p.c. aj