Legislator Case Law & Legislation
I CNP 49/13 AI generated

Supreme Court dismisses divorce appeal claiming legal inconsistency due to lack of procedural grounds and meritless arguments.

Case Number I CNP 49/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court rejected the applicant's complaint for a declaration of legal inconsistency regarding the first-instance divorce judgment, noting the appeal was already filed. While the complaint against the second-instance judgment was accepted for review, the court found the applicant's arguments regarding statutory violations and constitutional rights to be obviously groundless. Consequently, the complaint against the appellate court's decision was not admitted for consideration, and the applicant was ordered to pay the opposing party's legal costs.

Legislator headnote

AI generated

Art. 4241 § 1, 2 k.p.c.; Art. 4248 § 2 k.p.c.; Art. 4249 k.p.c.: A complaint for a declaration of legal inconsistency against a final judgment is rejected if the judgment was appealed; it is also dismissed if the complaint is obviously groundless due to a lack of arguments establishing a qualified legal inconsistency.

Keywords

AI generated
declaration of legal inconsistency final judgment review qualified legal inconsistency obviously groundless complaint divorce proceedings legal costs allocation procedural exhaustion

Cited Legislation

AI generated
art. 4241 § 1 k.p.c.
brak podstaw do stwierdzenie wyjątkowego wypadku, o którym mowa w art. 4241 § 2 k.p.c., ponieważ wyrok ten został zaskarżony apelacją.
art. 4241 § 2 k.p.c.
brak podstaw do stwierdzenie wyjątkowego wypadku, o którym mowa w art. 4241 § 2 k.p.c., ponieważ wyrok ten został zaskarżony apelacją.
art. 4248 § 2 k.p.c.
art. 4249 k.p.c.
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2009 r., III CNP 42/08, oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2009 r., I CNP 121/08).Według art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, jeżeli jest ona oczywiście bezzasadna.
art. 98 k.p.c.
O kosztach zastępstwa procesowego w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi Sąd Najwyższy rozstrzygnął zgodnie z art. 98 w związku z art.
art. 108 k.p.c.
98 w związku z art. 108, art.
art. 39821 k.p.c.
108, art. 39821 i 42412 k.p.c.
art. 42412 k.p.c.
art. 378 § 1 k.p.c
321 § 1 i art. 378 § 1 k.p.c., art.
art. 32 Konstytucji
378 § 1 k.p.c., art. 32 Konstytucji oraz art.

Cited Case Law

AI generated
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 2008 r., I CNP 27/08
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2009 r., III CNP 42/08
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2009 r., III CNP 42/08, oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2009 r., I CNP 121/08).Według art.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2009 r., I CNP 121/08
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2009 r., III CNP 42/08, oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2009 r., I CNP 121/08).Według art.
I CNP 27/08
Supreme Court dismisses appeal against civil court ruling on execution title invalidity due to pre-judgment performance.
III CNP 42/08
Supreme Court dismissed appeal against final judgment for state compensation due to lack of obvious illegality.
I CNP 121/08
Supreme Court dismissed appeal as lower court's interpretation of co-ownership profit sharing was not a gross error.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CNP 49/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 listopada 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada ze skargi G. G. o stwierdzenie niezgodności z prawem ‎prawomocnych wyroków Sądu Okręgowego w W. z dnia 8 lipca 2010 r., sygn. akt VI C […] i Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 24 maja 2011 r., ‎sygn. akt VI ACa […], wydanych w sprawie z powództwa G. G.‎przeciwko A. G.‎o rozwód,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 listopada 2013 r., 1) odrzuca skargę w części dotyczącej wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 8 lipca 2010 r., sygn. akt VI C […], 2) odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania w części dotyczącej wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 24 maja 2011 r., sygn. akt VI ACa […], 3) zasądza od G.G. na rzecz A.G. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi.

UZASADNIENIE

G.G. zarzucił wyrokowi Sądu Apelacyjnego z dnia 24 maja 2011 r., oddalającemu jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 8 lipca 2010 r., oraz wymienionemu wyrokowi Sądu Okręgowego - orzekającemu rozwiązanie jego małżeństwa z A.G. z jego winy, powierzającemu wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi obojgu rodzicom z ustaleniem miejsca pobytu dzieci w każdorazowym miejscu zamieszkania matki, ustalającemu kontakty ojca z dziećmi oraz zasądzającego alimenty od G.G. na rzecz dzieci i byłej żony – naruszenie art. 321 § 1 i art. 378 § 1 k.p.c., art. 32 Konstytucji oraz art. 6 i 13 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Ponadto, w myśl art. 4241 § 2 k.p.c., w wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, można także żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu pierwszej lub drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie wyroku w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych.

2. W sprawie w odniesieniu do zaskarżonego pierwszoinstancyjnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 8 lipca 2010 r. brak podstaw do stwierdzenie wyjątkowego wypadku, o którym mowa w art. 4241 § 2 k.p.c., ponieważ wyrok ten został zaskarżony apelacją. Z tego względu skarga w części dotyczącej wyroku Sądu Okręgowego podlegała odrzuceniu na podstawie 4248 § 2 k.p.c.3. W odniesieniu do drugiego z zaskarżonych wyroków, czyli wyroku Sądu Apelacyjnego, należało uwzględnić, że zarówno w piśmiennictwie, jak orzecznictwie (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 2008 r., I CNP 27/08, LEX nr 457829), przyjmuje się, że niezgodność orzeczenia z prawem, uzasadniająca odpowiedzialność odszkodowawczą, ma charakter kwalifikowany i zachodzi tylko wtedy, gdy orzeczenie zostało wydane na skutek rażąco błędnej wykładni prawa lub rażąco niewłaściwego zastosowania prawa, tj. uchybień odnoszących się do regulacji prawnych istotnych i nieuzasadniających odmiennych ocen.

W szczególności nie stanowi takiego uchybienia opowiedzenie się przez sąd za jedną z możliwych interpretacji przepisów prawa. Przeciwny pogląd zagrażałby takim wartościom, jak: stabilność obrotu prawnego, swoboda sądu w ocenie materiału dowodowego i stosowaniu prawa (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2009 r., III CNP 42/08, oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2009 r., I CNP 121/08).Według art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, jeżeli jest ona oczywiście bezzasadna.

Skargę uważa się za oczywiście bezzasadną, gdy z jej treści, bez głębszej analizy wynika, że nie może być uwzględniona. Twierdzenia skarżącego o naruszeniu przez Sąd Apelacyjny przy wydaniu wyroku z dnia 24 maja 2011 r. art. 321 § 1 i art. 378 § 1 k.p.c., art. 32 Konstytucji oraz art. 6 i 13 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności nie zawierają argumentów, które pozwalałyby - wstępnie oceniając - zasadnie wnioskować, iż objęty skargą wyrok Sądu Apelacyjnego jest dotknięty kwalifikowaną sprzecznością z prawem w przedstawionym wyżej znaczeniu.

W konsekwencji Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania w części odnoszącej się do wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 24 maja 2011 r. O kosztach zastępstwa procesowego w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi Sąd Najwyższy rozstrzygnął zgodnie z art. 98 w związku z art. 108, art. 39821 i 42412 k.p.c. oraz § 7 ust. 1 pkt 7 i § 13 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.

U. 2013.461). awjw