Supreme Court dismisses appeal for legal review due to unproven damages and improper party designation.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the appellant's request to review the final judgment for legal inconsistency. The court found the appellant failed to substantiate the alleged 20,000 PLN damages with specific evidence regarding timber yield and prices, nor did they explain why other legal remedies were unavailable. Furthermore, the appeal was invalid because the appellant incorrectly designated the State Treasury as the defendant, ignoring the actual procedural posture of the original suit.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A request for a ruling on the inconsistency of a final judgment is dismissed if the applicant fails to prove the damage caused by the judgment or to demonstrate that no other legal remedies are available.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CNP 49/10
POSTANOWIENIE
Dnia 21 października 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jan Górowski
w sprawie ze skargi R. N. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu Okręgowego w P.
z dnia 11 października 2007 r., sygn. akt I Ca (…),
wydanego w sprawie z powództwa R. N.
przeciwko Skarbowi Państwa - Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu
„L.(...)” Nadleśnictwu O. w O.
przy udziale Prokuratora Prokuratury Generalnej
o zapłatę, zakaz immisji i nakazanie wykonania czynności,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 października 2010 r.,
odrzuca skargę i odstępuje od obciążenia powoda kosztami postępowania
skargowego.
R. N. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 11 października 2008 r. sygn. akt I Ca (…)
oddalającego apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego w L. z dnia 12 grudnia
2007 r. Sąd pierwszej instancji wyrokiem tym oddalił powództwo skarżącego o zapłatę,
zakaz immisji i o nakazanie wykonania czynności.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
przysługuje od orzeczenia w zasadzie sądu drugiej instancji i wyjątkowo – w przypadku
określonym w art. 4241 § 2 k.p.c. – sądu pierwszej instancji, gdy przez jego wydanie
stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze
przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Skarga jest nie tylko środkiem nowym, ale – jak podkreślono w literaturze –
wyjątkowym w skali europejskiej. Zasadą bowiem jest, że prawomocność, tworzy nowy
stan prawny pomiędzy stronami albo erga omnes, jak też sanuje wszelkie ewentualne
naruszenia prawa, którymi orzeczenie ewentualnie jest dotknięte. Z tego względu jest
środkiem wysoce sformalizowanym i wszystkie jej wymagania konstrukcyjne określone
w art. 4245 § 1 k.p.c. należy interpretować ściśle.
Do omawianej kategorii wymagań należy uprawdopodobnienie wyrządzenia
szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego dotyczy (art. art. 4245 § 1 pkt
4 k.p.c.). Uwzględnienie bowiem skargi i stwierdzenie, że prawomocne orzeczenie jest
niezgodne z prawem, ma charakter prejudykatu, gdyż stwarza możliwość dochodzenia
od państwa odszkodowania za szkodę wyrządzoną przez jego wydanie. Spełnienie tego
wymagania polega na wskazaniu rodzaju i rozmiaru szkody. Wywód ten powinien także
zawierać informację dotyczącą czasu jej powstania i określać związek przyczynowy z
wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem. Nie jest spełnieniem tego wymagania
odwołanie się – jak uczynił to skarżący – do szkody niesprecyzowanej, hipotetycznej,
czy też mogącej powstać w przyszłości (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia
11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16, z dnia 31 stycznia 2006 r.,
IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141 i z dnia 27 października 2005 r., V CNP
28/05, niepublikowane). Trafnie w odpowiedzi na skargę podniesiono że skarżący
wskazując szkodę w wysokości 20 000 zł nie odniósł jej do skonkretyzowanych
okoliczności faktycznych sprawy, tj. nie uprawdopodobnił wskazanej straty przez
wykazanie spadku dochodowości z upraw wikliny w konkretnych latach. Nie przedstawił
też cen wikliny, ani nie wskazał jej nabywców. Skoro w skardze nie uprawdopodobniono
szkody w sposób zasygnalizowany, to skarga nie spełnia tego wymagania.
Kolejnym elementem konstrukcyjnym, którego skarga nie zawiera jest „wykazanie
że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie jest
możliwe" (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). W judykaturze ukształtowany jest pogląd, że aby je
spełnić nie wystarczy wskazać, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje skarga
kasacyjna i skarga o wznowienie postępowania. Należy w tym zakresie przedstawić
wyczerpujący
wywód
i
oprzeć
go
na
przekonywującym
uzasadnieniu
(por.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC
2006, nr 7-8, poz. 140). Zwrot skargi o wznowienie postępowania nie oznacza, że nie
mogła, a nawet nie może być ona ponownie skutecznie wniesiona. Skarga nie zawiera
jednak w tej materii żadnej argumentacji.
Skarżący przeoczył, że powód wniósł pozew osobiście z roszczeniami do końca
niesprecyzowanymi. Dokonał tego po raz pierwszy pod względem podmiotowym i
przedmiotowym na rozprawie w dniu 22 marca 2005 r., gdzie jako pozwany został
oznaczony Skarb Państwa – Nadleśnictwo O. W takim układzie podmiotowym
ukonstytuował się proces [por. np. k. (…)]. Powództwo zostało oddalone przeciwko
Skarbowi Państwa – Nadleśnictwu O. Treść apelacji powoda jednoznacznie wskazuje
na to, że powód wystąpił z powództwem przeciwko Skarbowi Państwa – Nadleśnictwu
O. Pominięcie więc w skardze pozwanego Skarbu Państwa, stanowiło nieprawidłowe
oznaczenie strony pozwanej.
Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu (art. 4248 § 1 k.p.c.). Zważywszy
na wyjątkowo trudną sytuację pozwanego, odstąpiono od obciążenia go kosztami
postępowania skargowego.