Supreme Court dismisses appeal for illegality due to obvious lack of merit and non-grave legal errors.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the appellant's complaint for the declaration of illegality of a final court ruling, deeming it obviously groundless. The appellant argued violations of civil code provisions regarding commercial transactions, but the court found the alleged errors were not grave or obvious enough to warrant extraordinary review. Consequently, the complaint was rejected, and the appellant was ordered to pay the respondent's procedural costs.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4249 k.p.c.; Art. 4171 § 2 k.c.: A complaint for the declaration of illegality of a final ruling is obviously groundless if its claims do not point to a glaring, qualified, and elementary violation of law, such as a contradiction with fundamental legal standards or a particularly erroneous interpretation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I CNP 41/22 POSTANOWIENIE Dnia 27 kwietnia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Grela w sprawie ze skargi A. M.o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 24 lipca 2019 r., sygn. akt X Ga […]w sprawie z powództwa T. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w P. obecnie A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w P.przeciwko A. M.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 kwietnia 2022 r., 1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania;
2. zasądza od skarżącej na rzecz powódki kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
UZASADNIENIE
A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa (poprzednio T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa) z siedzibą w P. wniosła o zasądzenie od pozwanej A. M. kwoty 1500 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od 30 grudnia 2016 r. do dnia zapłaty.Wyrokiem z 9 kwietnia 2019 r. Sąd Rejonowy w P. zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 1 500 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 6 tycznia 2017 r. do dnia zapłaty (pkt 1), a w pozostałym zakresie powództwo oddalił (pkt 2).Wyrokiem z 24 lipca 2019 r. Sąd Okręgowy w P. oddalił apelację pozwanej.Pozwana zaskarżyła skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wyrok Sądu Okręgowego, wskazując na naruszenie: art. 627, 636 § 1, 644 k.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, którego celem jest uzyskanie prejudykatu umożliwiającego dochodzenie od Skarbu Państwa roszczeń odszkodowawczych za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej.Zgodnie z art. 4249 k.p.c. Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli jest oczywiście bezzasadna. Oczywista bezzasadność skargi powinna być oceniana w powiązaniu z jej celem, którym jest uzyskanie odszkodowania od Skarbu Państwa z tytułu wydania niezgodnego z prawem orzeczenia sądu (art. 4171 § 2 k.c.).Utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego wskazuje, że niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. w zw. z art. 4171 § 2 k.c. jest tylko takie orzeczenie, którego nieprawidłowość jest rażąca, ma charakter kwalifikowany, elementarny i oczywisty (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 kwietnia 2018 r., V CNP 50/17, niepubl., z 26 kwietnia 2018 r., IV CNP 53/17, niepubl.).
Orzeczenie powinno być sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05, OSNC 2007, nr 1, poz. 17; z 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, OSNC 2007, nr 2, poz. 35; z 3 czerwca 2009 r., IV CNP 18/09, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z 19 kwietnia 2018 r., V CNP 50/17, niepubl.). Podstawą uwzględnienia skargi jest stwierdzona wadliwość orzeczenia, która ma charakter zasadniczy i ewidentny.
Bezprawność judykacyjną w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c., definiuje się w sposób autonomiczny - węższy od bezprawności w rozumieniu przepisów o odpowiedzialności odszkodowawczej w prawie materialnym, z uwzględnieniem specyfiki sądowego stosowania prawa, istoty władzy sądowniczej i niezawisłości sędziowskiej (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z 17 maja 2006 r., I CNP 14/06, niepubl.; z 28 marca 2007 r., II CNP 124/06, niepubl.; z 3 czerwca 2009 r., IV CNP 116/08, niepubl.; z 19 kwietnia 2018 r., V CNP 50/17, niepubl.).Oczywiście bezzasadna, w rozumieniu powyższego przepisu, jest skarga, której zarzuty nie wskazują na opisane wyżej, kwalifikowane naruszenie prawa.Taka sytuacja występuje w rozpoznawanej skardze.
Uchybienia zarzucane w niej nie mają charakteru oczywistego i rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu wskazanym na wstępie. Nawet gdyby wystąpiły, nie wykraczają one poza dopuszczalne granice zwykłych uchybień związanych z wykładnią i stosowaniem prawa w procesie orzeczniczym i choć mogłyby ewentualnie stanowić podstawę zwykłego środka odwoławczego, to niewątpliwie nie mogą stanowić skutecznej podstawy skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego wyroku.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4249 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 w związku z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 oraz art. 42412 k.p.c.