Legislator Case Law & Legislation
I CNP 4/05 AI generated

Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the order dismissing a garnishment objection does not end the execution proceedings.

Case Number I CNP 4/05
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the debtor's appeal against a final order rejecting a garnishment objection regarding the seizure of an annuity. The debtor argued the order violated specific civil procedure and civil code provisions, claiming it ended the proceedings. The court ruled that such an order is merely incidental and does not terminate the execution process, rendering the appeal procedurally inadmissible.

Legislator headnote

AI generated

Art. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for a ruling on the unreasonableness of a final judgment is inadmissible if the contested order does not conclude the proceedings in the case, but only resolves incidental issues within the execution process.

Keywords

AI generated
appeal for unreasonableness execution proceedings garnishment objection final order procedural inadmissibility

Cited Legislation

AI generated
Art. 4241 § 1 k.p.c.
przysługuje – przy spełnieniu przesłanek określonych w art. 4241 § 1 k.p.c. - od
Art. 4241 § 2 k.p.c.
a w wyjątkowych wypadkach wskazanych w art. 4241 § 2 k.p.c. także od takiego
Art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c.
Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
Art. 4248 § 1 k.p.c.
niedopuszczalną (art. 4248 § 1 k.p.c.).
Art. 799 § 1 k.p.c.
z prawem, a mianowicie art. 799 § 1 k.p.c. oraz art.
Art. 5 k.c.
z prawem, a mianowicie art. 799 § 1 k.p.c. oraz art. 5 k.c.
Art. 13 § 2 k.p.c.
względu na uregulowanie przyjęte w art. 13 § 2 k.p.c. - stanowić podstawę definiowania
Art. 394 § 1 k.p.c.
egzekucyjnym, w którym art. 394 § 1 in principio k.p.c.
art. 799 § 1 k.p.c
z prawem, a mianowicie art. 799 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
III CZP 44/98
dnia 24 listopada 1998 r., III CZP 44/98, OSNC 1999, nr 5, poz.
III ZP 1/00
siedmiu sędziów z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNC 2001, nr 1, poz.1, uchwałę
III CZP 31/00
Supreme Court rules a ruling dismissing a late appeal to extend a deadline is not a final judgment allowing cassation.
III CZP 83/69
III CZP 83/69, OSNCP 1970, z.
III CRN 40/86
III CRN 40/86, OSNCP 1987, z.
III CZP 110/95
III CZP 110/95, OSNC 1995, nr 12, poz.177).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CNP 4/05

POSTANOWIENIE

Dnia 17 sierpnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie ze skargi M. K.

przy uczestnictwie Banku (…) S.A. z siedzibą w W.

na czynności komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w P. w sprawie sygn. akt III

Km (…), na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 sierpnia 2005 r., na

skutek skargi dłużnika o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 17 lutego 2005 r., sygn. akt IV Cz (…),

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 17 lutego 2005 r. oddalił zażalenie na

postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia 24 listopada 2004 r. oddalające skargę na

czynność komornika polegającą na zajęciu emerytury dłużnika M. K., przeciwko któremu

prowadzone jest postępowanie egzekucyjne w sprawie III Km. (…) Komornika

Sądowego Rewiru III przy Sądzie Rejonowym w P.

Od postanowienia z dnia 17 lutego 2005 r. dłużnik na podstawie art. 424 1 § 1

k.p.c. wniósł skargę, w której żądał stwierdzenia niezgodności zaskarżonego orzeczenia

z prawem, a mianowicie art. 799 § 1 k.p.c. oraz art. 5 k.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

przysługuje – przy spełnieniu przesłanek określonych w art. 4241 § 1 k.p.c. - od

prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie,

a w wyjątkowych wypadkach wskazanych w art. 4241 § 2 k.p.c. także od takiego

orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji.

W świetle przytoczonego uregulowania zasadniczego znaczenia nabiera kwestia,

czy zaskarżone postanowienie jest ono orzeczeniem kończącym postępowanie w

sprawie.

Wyjaśnienie tej kwestii, istotnej z punktu widzenia zaskarżalności orzeczeń

skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wymaga

zdefiniowania

pojęcia

„postanowienie

kończące

postępowanie

w

sprawie”.

W

judykaturze i doktrynie pojęcie to jest definiowane rozbieżnie i przy zastosowaniu

różnych kryteriów. Można spotkać wypowiedzi, według których postanowieniami

kończącymi postępowanie w sprawie są: takie, które zamykają drogę do wydania

wyroku; po wydaniu których dalsze postępowanie nie może się toczyć; które kończą

sprawę jako pewną całość poddaną pod osąd; w wyniku których wykluczona zostaje

możliwość przedsiębrania w danej sprawie dalszych czynności; które kończą całość

postępowania, a nie tylko jego fragment; które zamykają drogę do wydania wyroku;

które dotyczą całości sprawy, będąc ostatnim orzeczeniem wydanym w postępowaniu.

Przyjmuje się, że w sformułowaniu „postanowienie kończące postępowanie w sprawie”

słowo „sprawa” występuje w znaczeniu materialnoprawnym. W tym ujęciu „sprawę”

należy rozumieć jako całość sporu (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów z

dnia 24 listopada 1998 r., III CZP 44/98, OSNC 1999, nr 5, poz. 87, uchwałę składu

siedmiu sędziów z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNC 2001, nr 1, poz.1, uchwałę

składu 7 sędziów z dnia 6 października 2000 r., III CZP 31/00, OSNC 2001, nr 2, poz.

22).

Uwzględniając dorobek myśli zawartych w przytoczonych poglądach przyjąć

należy, że kończącymi postępowanie w sprawie są te postanowienia, których

uprawomocnienie się trwale zamyka drogę do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty przez

sąd danej instancji.

Przeciwieństwem

tych

postanowień

są

postanowienia

nie

kończące

postępowania w sprawie, lecz kończące w postępowaniu sądowym jedynie zagadnienia

incydentalne, uboczne.

Przedstawiona definicja postanowienia kończącego postępowanie w sprawie

sformułowana została na potrzeby postępowania rozpoznawczego, może jednak – ze

względu na uregulowanie przyjęte w art. 13 § 2 k.p.c. - stanowić podstawę definiowania

tego pojęcia w postępowaniu egzekucyjnym.

W doktrynie przez „sprawę egzekucyjną” rozumie się materię załatwianą w

postępowaniu egzekucyjnym, czyli przymusowe wykonanie orzeczeń sądowych oraz

innych

aktów.

W

judykaturze

wielokrotnie

podnoszono,

że

w

postępowaniu

egzekucyjnym, w którym art. 394 § 1 in principio k.p.c. należy stosować „odpowiednio”

(art. 13 § 2 k.p.c.) postanowieniami zaskarżalnymi zażaleniem – oprócz wymienionych w

części III kodeksu postępowania cywilnego – są tylko takie, które kończą lub zmierzają do

zakończenia postępowania egzekucyjnego (por. uchwałę SN z dnia 28 listopada 1969 r.

III CZP 83/69, OSNCP 1970, z. 6, poz. 105, postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1986 r.

III CRN 40/86, OSNCP 1987, z. 7, poz. 102 oraz uchwałę SN z dnia 15 września 1995 r.,

III CZP 110/95, OSNC 1995, nr 12, poz.177). Innymi słowy w postępowaniu

egzekucyjnym – podobnie jak w rozpoznawczym – postanowieniem kończącym to

postępowanie jest tylko takie, po wydaniu którego przepisy kodeksu postępowania

cywilnego nie przewidują dalszego etapu.

W świetle przedstawionego wywodu postanowienie oddalające zażalenie na

postanowienie oddalające skargę na czynność komornika polegającą na zajęciu

emerytury dłużnika nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie,

przepisy kodeksu postępowania cywilnego przewidują w takim wypadku dalszy etap

postępowania egzekucyjnego. Z przytoczonych względów należało skargę odrzucić jako

niedopuszczalną (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Skarga nie spełnia także warunków określonych w art. 424 5 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. W

jej petitum zawarte jest tylko żądanie stwierdzenia, że postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 17 lutego 2005 r. oraz postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia 24 listopada

2004 r. „wydane zostały niezgodnie z art. 799 § 1 k.p.c. i art. 5 k.c.”. Ograniczenie skargi

do takiego tylko żądania oraz uzasadnienia, w którym pełnomocnik skarżącego zwraca

uwagę, że oddalenie skargi na czynności komornika „grozi powstaniem nieodwracalnej

szkody”, a ponadto, że od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 17 lutego 2005 r. nie

przysługuje skarga kasacyjna, co uzasadnia dopuszczalność skargi wniesionej na

podstawie art. 4241 § 1 k.p.c. – nie wyczerpuje obowiązku przytoczenia podstaw skargi

oraz

ich

uzasadnienia,

a

także

uprawdopodobnienia

wyrządzenia

szkody,

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy. Skarga podlegała

odrzuceniu także z tych przyczyn (art. 4248 § 1 k.p.c.).