Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the order dismissing a garnishment objection does not end the execution proceedings.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the debtor's appeal against a final order rejecting a garnishment objection regarding the seizure of an annuity. The debtor argued the order violated specific civil procedure and civil code provisions, claiming it ended the proceedings. The court ruled that such an order is merely incidental and does not terminate the execution process, rendering the appeal procedurally inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for a ruling on the unreasonableness of a final judgment is inadmissible if the contested order does not conclude the proceedings in the case, but only resolves incidental issues within the execution process.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CNP 4/05
POSTANOWIENIE
Dnia 17 sierpnia 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Henryk Pietrzkowski
w sprawie ze skargi M. K.
przy uczestnictwie Banku (…) S.A. z siedzibą w W.
na czynności komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w P. w sprawie sygn. akt III
Km (…), na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 sierpnia 2005 r., na
skutek skargi dłużnika o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 17 lutego 2005 r., sygn. akt IV Cz (…),
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 17 lutego 2005 r. oddalił zażalenie na
postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia 24 listopada 2004 r. oddalające skargę na
czynność komornika polegającą na zajęciu emerytury dłużnika M. K., przeciwko któremu
prowadzone jest postępowanie egzekucyjne w sprawie III Km. (…) Komornika
Sądowego Rewiru III przy Sądzie Rejonowym w P.
Od postanowienia z dnia 17 lutego 2005 r. dłużnik na podstawie art. 424 1 § 1
k.p.c. wniósł skargę, w której żądał stwierdzenia niezgodności zaskarżonego orzeczenia
z prawem, a mianowicie art. 799 § 1 k.p.c. oraz art. 5 k.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
przysługuje – przy spełnieniu przesłanek określonych w art. 4241 § 1 k.p.c. - od
prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie,
a w wyjątkowych wypadkach wskazanych w art. 4241 § 2 k.p.c. także od takiego
orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji.
W świetle przytoczonego uregulowania zasadniczego znaczenia nabiera kwestia,
czy zaskarżone postanowienie jest ono orzeczeniem kończącym postępowanie w
sprawie.
Wyjaśnienie tej kwestii, istotnej z punktu widzenia zaskarżalności orzeczeń
skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wymaga
zdefiniowania
pojęcia
„postanowienie
kończące
postępowanie
w
sprawie”.
W
judykaturze i doktrynie pojęcie to jest definiowane rozbieżnie i przy zastosowaniu
różnych kryteriów. Można spotkać wypowiedzi, według których postanowieniami
kończącymi postępowanie w sprawie są: takie, które zamykają drogę do wydania
wyroku; po wydaniu których dalsze postępowanie nie może się toczyć; które kończą
sprawę jako pewną całość poddaną pod osąd; w wyniku których wykluczona zostaje
możliwość przedsiębrania w danej sprawie dalszych czynności; które kończą całość
postępowania, a nie tylko jego fragment; które zamykają drogę do wydania wyroku;
które dotyczą całości sprawy, będąc ostatnim orzeczeniem wydanym w postępowaniu.
Przyjmuje się, że w sformułowaniu „postanowienie kończące postępowanie w sprawie”
słowo „sprawa” występuje w znaczeniu materialnoprawnym. W tym ujęciu „sprawę”
należy rozumieć jako całość sporu (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów z
dnia 24 listopada 1998 r., III CZP 44/98, OSNC 1999, nr 5, poz. 87, uchwałę składu
siedmiu sędziów z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNC 2001, nr 1, poz.1, uchwałę
składu 7 sędziów z dnia 6 października 2000 r., III CZP 31/00, OSNC 2001, nr 2, poz.
22).
Uwzględniając dorobek myśli zawartych w przytoczonych poglądach przyjąć
należy, że kończącymi postępowanie w sprawie są te postanowienia, których
uprawomocnienie się trwale zamyka drogę do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty przez
sąd danej instancji.
Przeciwieństwem
tych
postanowień
są
postanowienia
nie
kończące
postępowania w sprawie, lecz kończące w postępowaniu sądowym jedynie zagadnienia
incydentalne, uboczne.
Przedstawiona definicja postanowienia kończącego postępowanie w sprawie
sformułowana została na potrzeby postępowania rozpoznawczego, może jednak – ze
względu na uregulowanie przyjęte w art. 13 § 2 k.p.c. - stanowić podstawę definiowania
tego pojęcia w postępowaniu egzekucyjnym.
W doktrynie przez „sprawę egzekucyjną” rozumie się materię załatwianą w
postępowaniu egzekucyjnym, czyli przymusowe wykonanie orzeczeń sądowych oraz
innych
aktów.
W
judykaturze
wielokrotnie
podnoszono,
że
w
postępowaniu
egzekucyjnym, w którym art. 394 § 1 in principio k.p.c. należy stosować „odpowiednio”
(art. 13 § 2 k.p.c.) postanowieniami zaskarżalnymi zażaleniem – oprócz wymienionych w
części III kodeksu postępowania cywilnego – są tylko takie, które kończą lub zmierzają do
zakończenia postępowania egzekucyjnego (por. uchwałę SN z dnia 28 listopada 1969 r.
III CZP 83/69, OSNCP 1970, z. 6, poz. 105, postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1986 r.
III CRN 40/86, OSNCP 1987, z. 7, poz. 102 oraz uchwałę SN z dnia 15 września 1995 r.,
III CZP 110/95, OSNC 1995, nr 12, poz.177). Innymi słowy w postępowaniu
egzekucyjnym – podobnie jak w rozpoznawczym – postanowieniem kończącym to
postępowanie jest tylko takie, po wydaniu którego przepisy kodeksu postępowania
cywilnego nie przewidują dalszego etapu.
W świetle przedstawionego wywodu postanowienie oddalające zażalenie na
postanowienie oddalające skargę na czynność komornika polegającą na zajęciu
emerytury dłużnika nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie,
przepisy kodeksu postępowania cywilnego przewidują w takim wypadku dalszy etap
postępowania egzekucyjnego. Z przytoczonych względów należało skargę odrzucić jako
niedopuszczalną (art. 4248 § 1 k.p.c.).
Skarga nie spełnia także warunków określonych w art. 424 5 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. W
jej petitum zawarte jest tylko żądanie stwierdzenia, że postanowienie Sądu Okręgowego
z dnia 17 lutego 2005 r. oraz postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia 24 listopada
2004 r. „wydane zostały niezgodnie z art. 799 § 1 k.p.c. i art. 5 k.c.”. Ograniczenie skargi
do takiego tylko żądania oraz uzasadnienia, w którym pełnomocnik skarżącego zwraca
uwagę, że oddalenie skargi na czynności komornika „grozi powstaniem nieodwracalnej
szkody”, a ponadto, że od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 17 lutego 2005 r. nie
przysługuje skarga kasacyjna, co uzasadnia dopuszczalność skargi wniesionej na
podstawie art. 4241 § 1 k.p.c. – nie wyczerpuje obowiązku przytoczenia podstaw skargi
oraz
ich
uzasadnienia,
a
także
uprawdopodobnienia
wyrządzenia
szkody,
spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy. Skarga podlegała
odrzuceniu także z tych przyczyn (art. 4248 § 1 k.p.c.).