Legislator Case Law & Legislation
I CNP 35/22 AI generated

Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to lack of legal error and procedural standing.

Case Number I CNP 35/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court refused to accept the plaintiff's appeal to declare a final judgment unlawful, citing clear procedural and substantive defects. The plaintiff argued the lower court erred in dismissing her claim for damages against the municipality, but the court found no qualifying legal error. The decision rests on the fact that the cited statutes do not establish liability for the municipality and that a dismissal does not automatically constitute damage.

Legislator headnote

AI generated

Art. 4241 § 1, 2 k.p.c.; Art. 4249 k.p.c.: An appeal to declare a final judgment unlawful is rejected if the judgment does not violate basic legal principles, lacks obvious errors in interpretation, or if the plaintiff has not suffered actual damage.

Keywords

AI generated
appeal for invalidation final judgment municipal liability procedural standing obvious legal error dismissal of claim costs of proceedings

Cited Legislation

AI generated
Art. 4241 § 1, 2 k.p.c.
Art. 4249 k.p.c.
W świetle tych kryteriów bezzasadność skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest oczywista (art. 4249 k.p.c.).
Art. 5 ust. 6 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach
wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wskazując, że jest ono niezgodne z art. 5 ust. 6 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz z art.
Art. 441 § 1 k.c.
o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz z art. 441 § 1 k.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art.
Art. 417 § 1 k.c.
Sąd Najwyższy wskazał, że jeżeli gmina nie wykonała lub nienależycie wykonała swoje obowiązki w zakresie nadzoru, odpowiada za wyrządzoną z tego tytułu szkodę na podstawie art. 417 § 1 k.c.Pomimo tego skarżąca jako podstawę skargi wskazała art.
Art. 102 w zw. z art. 391 § 1, 39821 i 42412 k.p.c.
odmówił jej przyjęcia do rozpoznania.Uwzględniając charakter sprawy, sytuację osobistą i majątkową powódki Sąd Najwyższy na podstawie art. 102 w zw. z art. 391 § 1, 39821 i 42412 k.p.c. odstąpił od obciążania jej kosztami postępowania skargowego.
art. 441 § 1 k.c
o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz z art. 441 § 1 k.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art.
art. 4249 k.p.c
W świetle tych kryteriów bezzasadność skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest oczywista (art. 4249 k.p.c.).
art. 417 § 1 k.c
Jeżeli gmina nie wykonała lub nienależycie wykonała swoje obowiązki w zakresie nadzoru, odpowiada za wyrządzoną z tego tytułu szkodę na podstawie art. 417 § 1 k.c.
art. 441 k.c
To samo odnosi się do art. 441 k.c., który skarżąca wskazała jako drugą podstawę skargi.Na marginesie należy również wskazać na utrwalone w orzecznictwie Sądu Najwyższego stanowisko, że samo nieuwzględnienie powództwa nie może być utożsamiane z wyrządzeniem stronie szkody.

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CNP 35/22 POSTANOWIENIE Dnia 29 czerwca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie ze skargi D. D. ‎o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. ‎z dnia 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt II Ca (...)‎w sprawie z powództwa D. D. ‎przeciwko Gminie Andrychów i Powiatowi W. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 czerwca 2022 r., 1) odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, 2) nie obciąża D. D. kosztami postępowania wywołanego wniesieniem przez nią skargi.

UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 17 kwietnia 2019 r. Sąd Okręgowy w K. zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 9 maja 2018 r. w sprawie o zapłatę w ten sposób, że oddalił powództwo w całości.Na powyższe orzeczenie powódka D. D. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wskazując, że jest ono niezgodne z art. 5 ust. 6 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz z art. 441 § 1 k.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 4241 § 1 i 2 k.p.c., można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

W wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, można także żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia co do istoty sprawy sądu pierwszej lub drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie postanowienia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych.Orzeczenie niezgodne z prawem powinno być sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć, bądź wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa.

Bezprawność orzeczenia sądowego w rozumieniu powyższego przepisu ma charakter bezprawności kwalifikowanej, a jego niezgodność z prawem musi polegać na elementarnej i oczywistej obrazie prawa przez sąd, a więc takiej, która polega na rażących i oczywistych błędach w wykładni lub subsumcji (wyroki Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2008 r., I CNP 72/08, nie publ., z dnia 17 maja 2012 r., I CNP 55/11, nie publ., z dnia 14 czerwca 2012 r., I CNP 7/12, nie publ.). W świetle tych kryteriów bezzasadność skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest oczywista (art. 4249 k.p.c.).

Już z samej jej treści wynika, że nie zostałaby uwzględniona w razie przyjęcia jej do rozpoznania (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 sierpnia 2008 r., III BP 3/08, OSNP 2010, nr 1-2, poz. 13). Zgodnie z treścią art. 5 ust. 6 wskazanej ustawy nadzór nad wykonaniem obowiązków obciążających właściciela sprawuje wójt, burmistrz, prezydent miasta, który w przypadku stwierdzenia niewykonania obowiązków przez właściciela wydaje decyzję nakazującą wykonanie obowiązku. Jeżeli gmina nie wykonała lub nienależycie wykonała swoje obowiązki w zakresie nadzoru, odpowiada za wyrządzoną z tego tytułu szkodę na podstawie art. 417 § 1 k.c. Nadzór sprawowany przez gminę powinien być przy tym tak zorganizowany, aby miała możliwość odpowiednio szybkiego stwierdzenia wystąpienia na chodniku zagrożenia dla ruchu pieszych i w razie braku reakcji właściciela, podjęcia działań zmierzających do jego usunięcia (wyrok Sądu Najwyższego z 26 lipca 2017 r., III CSK 356/16, nie publ.).

Również w uchwale z 24 listopada 2017 r., III CZP 38/17 (OSNC 2018, nr 5, poz.

52) Sąd Najwyższy wskazał, że jeżeli gmina nie wykonała lub nienależycie wykonała swoje obowiązki w zakresie nadzoru, odpowiada za wyrządzoną z tego tytułu szkodę na podstawie art. 417 § 1 k.c.Pomimo tego skarżąca jako podstawę skargi wskazała art. 5 ust 6 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, który – jak wyjaśniono – nie stanowi podstawy odpowiedzialności gminy. To samo odnosi się do art. 441 k.c., który skarżąca wskazała jako drugą podstawę skargi.Na marginesie należy również wskazać na utrwalone w orzecznictwie Sądu Najwyższego stanowisko, że samo nieuwzględnienie powództwa nie może być utożsamiane z wyrządzeniem stronie szkody.

Nieuzyskanie przez stronę żądanej w postępowaniu sądowym ochrony prawnej w zakresie danego prawa bądź roszczenia nie zawsze będzie prowadzić do powstania uszczerbku majątkowego (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2009 r., IV CNP 67/09, nie publ., z dnia 8 grudnia 2009 r., III CNP 53/09, nie publ.). W konsekwencji skarga powódki wobec oczywistej bezzasadności skargi Sąd Najwyższy na podstawie art. 4249 k.p.c. odmówił jej przyjęcia do rozpoznania.Uwzględniając charakter sprawy, sytuację osobistą i majątkową powódki Sąd Najwyższy na podstawie art. 102 w zw. z art. 391 § 1, 39821 i 42412 k.p.c. odstąpił od obciążania jej kosztami postępowania skargowego.