Supreme Court dismisses appeal for invalidating final ruling due to failure to prove damage under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the plaintiff's appeal challenging a final ruling that dismissed her compensation claim against a municipal company. The plaintiff argued that the lower court's decision caused her harm and requested the entire evidentiary record to substantiate this loss. The court dismissed the appeal because the plaintiff failed to specify the nature of the damage or provide convincing evidence linking the harm to the contested ruling, as required by law.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 4248 § 2 k.p.c.: An appeal for invalidating a final judgment is inadmissible if the appellant fails to substantiate the damage caused by the ruling with specific details and convincing evidence.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CNP 35/08
POSTANOWIENIE
Dnia 26 czerwca 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Mirosław Bączyk
w sprawie ze skargi Z. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 25 stycznia 2006 r., sygn. akt V Cz (…),
wydanego w sprawie z powództwa Z. S.
przeciwko Gminnej Gospodarce Komunalnej O.(...) Spółce z o.o. w W.
o odszkodowanie,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 czerwca 2008 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Powódka wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 25 stycznia 2008 r., w którym oddalono
zażalenie tejże powódki złożone od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 24 sierpnia
2005 r. Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2005 r. odrzucono apelację powódki
wniesioną od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 7 marca 2007 r. oddalającego
powództwo powódki o odszkodowanie i zadośćuczynienie.
W skardze powódka wskazała przepisy prawa procesowego, z którym jest
sprzeczne zaskarżone postanowienie (art. 368 § 2 k.p.c. i art. 130 § 1 k.p.c. w zw. z art.
370 k.p.c.). Podnosiła, że zaskarżone postanowienie wyrządziło jej szkodę i może być
ona uprawdopodobniona całokształtem materiału dowodowego znajdującego się w
sprawie, w której wydano wyrok z dnia 7 czerwca 2005 r. oddalający powództwo
powódki. Według skarżącej, wzruszenie zaskarżonego postanowienia w drodze innych
środków prawnych nie było i nie jest obecnie możliwe.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia powinna zawierać m.in. uprawdopodobnienie wyrządzenia
szkody, spowodowanej wydaniem orzeczenia, którego skarga dotyczy. Skarżący wiąże
powstanie szkody z wydaniem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego z dnia
25 stycznia 2006 r. (pkt 4 skargi) i dla uprawdopodobnienia tej szkody „zgłasza
całokształt materiału dowodowego, znajdującego się w aktach sprawy, na podstawie
którego wydany został wyrok z 7 czerwca 2005 r. (...) oddalający powództwo powódki
(...)”. W judykaturze Sądu Najwyższego akcentuje się to, że przewidziany w art. 424 5 § 1
pkt 4 k.p.c. wymóg uprawdopodobnienia szkody polega na złożeniu przez skarżącego
oświadczenia, że szkoda wystąpiła oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia przez
powołanie
i
przedstawienie
stosownych
dowodów.
Niezbędne
jest
przy
tym
przeprowadzenie przekonywującego wywodu wskazującego czas powstania szkody
oraz związek przyczynowy pomiędzy nią a wydaniem zaskarżonego orzeczenia (np.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 55/06, nieopubl.).
Wywód skarżącej (s. 2 skargi) nie spełnia z pewnością takich wymagań. Zawiera tylko
ogólne stwierdzenie, że powódka poniosła szkodę, która została spowodowana
zaskarżonym postanowieniem o oddaleniu zażalenia. Skarżąca nie precyzuje natomiast
tego, na czym miałaby polegać eksponowana w skardze szkoda, jaki miałby to być
rodzaj szkody (szkoda majątkowa lub niemajątkowa) i jaka byłaby jej postać. Co więcej,
w judykaturze Sądu Najwyższego wypowiedziano trafny pogląd, że ogólne odesłanie
skarżącego do innych akt sądowych, mających stwierdzać istnienie szkody strony,
poniesionej w wyniku wydania kwestionowanego orzeczenia, nie spełnia wymogów
przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 4 (tak np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6
lipca 2007 r., III CNP 92/07, nieopubl.).
W tej sytuacji z racji niespełnienia w skardze powódki wymogu przewidzianego w
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. należało skargę odrzucić jako niedopuszczalną (art. 4248 § 2
k.p.c.).