Legislator Case Law & Legislation
I CNP 22/22 AI generated

Supreme Court dismisses divorce appeal for lack of clear legal error in evidence assessment.

Case Number I CNP 22/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court refused to accept the appellant's complaint regarding the final divorce judgment, ruling it inadmissible due to the absence of a clear legal error. The appellant argued procedural violations, but the Court determined that the lower court's evaluation of evidence and fact-finding fall outside the scope of admissible complaints under Article 4244 of the Civil Procedure Code. Consequently, the complaint was deemed obviously unfounded because it did not demonstrate a blatant contradiction with fundamental legal standards or a gross misapplication of the law.

Legislator headnote

AI generated

Art. 4241 k.p.c.; Art. 4244 k.p.c.; Art. 4249 k.p.c.: A complaint for a ruling on the unconstitutionality of a final judgment is inadmissible if it concerns merely the evaluation of evidence or fact-finding, and must instead demonstrate a blatant contradiction with fundamental legal standards or a gross misapplication of the law.

Keywords

AI generated
divorce proceedings complaint for unconstitutionality evaluation of evidence fact-finding errors clear legal error Civil Procedure Code appellate review

Cited Legislation

AI generated
art. 11 w zw. z art. 233 § 1 k.p.c.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 17 grudnia 2019, wniesiona przez powódkę, została oparta o zarzuty naruszenia przepisów postępowania: art. 11 w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. i art.
art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 45 Konstytucji
i art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 45 Konstytucji.Przy ocenie istnienia podstaw do przyjęcia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia istotne jest, że w judykaturze przyjmuje się, iż orzeczeniem niezgodnym z prawem w rozumieniu art.
art. 4241 k.p.c.
45 Konstytucji.Przy ocenie istnienia podstaw do przyjęcia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia istotne jest, że w judykaturze przyjmuje się, iż orzeczeniem niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c.
art. 4244 k.p.c.
Tymczasem zgodnie z treścią art. 4244 k.p.c. podstawy skargi nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.
art. 4249 k.p.c.
art. 108 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 108 § 1 w zw.
art. 391 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1, art. 39820 i art. 42412 k.p.c.
art. 39820 k.p.c.
391 § 1, art. 39820 i art.
art. 42412 k.p.c.
39820 i art. 42412 k.p.c.
art. 233 § 1 k.p.c

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CNP 22/22 POSTANOWIENIE Dnia 8 kwietnia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Zawistowski w sprawie ze skargi powódki E. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. akt V ACa […], w sprawie z powództwa E. K.‎przeciwko P. K.‎o rozwód,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 kwietnia 2022 r., 1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania 2. zasądza od skarżącej E. K. na rzecz P. K. kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania skargowego.

UZASADNIENIE

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 17 grudnia 2019, wniesiona przez powódkę, została oparta o zarzuty naruszenia przepisów postępowania: art. 11 w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. i art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 45 Konstytucji.Przy ocenie istnienia podstaw do przyjęcia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia istotne jest, że w judykaturze przyjmuje się, iż orzeczeniem niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. jest tylko takie orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i nie podlegającymi różnej wykładni przepisami, ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo orzeczenie wydane w wyniku rażąco błędnej wykładni prawa lub jego niewłaściwego zastosowania.

Z tego względu naruszenie prawa stanowiącego podstawę skargi musi mieć zatem charakter kwalifikowany i być oczywiste. Te kryteria oceny niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być odniesione do zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego, którego przedmiotem było powództwo o rozwód. Zarzuty skargi dotyczą w przeważającej części oceny dowodów, której dokonał Sąd Apelacyjny oraz ustaleń, na których oparł swoje rozstrzygnięcie. Tymczasem zgodnie z treścią art. 4244 k.p.c. podstawy skargi nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.

Przedstawiony w skardze wywód prawny nie zawiera natomiast argumentów przekonujących o tym, że zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (dyskrecjonalności) albo, że zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania przepisów prawa. Rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego nie wskazuje też na możliwość stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, znajdujących zastosowanie w sprawie, w stopniu oczywistym i rażącym.Z tych względów skargę należało uznać za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 4249 k.p.c. Dlatego też Sąd Najwyższy odmówił jej przyjęcia do rozpoznania.

O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1, art. 39820 i art. 42412 k.p.c.