Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to missing statutory requirements.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the insured's appeal challenging a final judgment regarding pension amounts. The appellant argued that the lower court violated specific social security and civil procedure statutes, claiming a violation of the principle of legal certainty. The court rejected this because the appeal failed to meet mandatory procedural requirements, specifically lacking a clear citation of the violated law, proof of damage, and demonstration that no other legal remedies were available.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for invalidating a final judgment is inadmissible if it fails to satisfy any of the six independent statutory requirements, including the specific citation of the violated legal provision.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I BU 11/10
POSTANOWIENIE
Dnia 4 lutego 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec
w sprawie z odwołania R. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych
o wysokość emerytury,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 lutego 2011 r.,
skargi ubezpieczonego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 27 maja 2009 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 maja 2009 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację R. K. od
wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 10 grudnia 2008 r. oddalającego odwołanie
wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 13 lutego i 23
lipca 2008 r. dotyczących wysokości emerytury.
W skardze z dnia 9 czerwca 2010 r. wnioskodawca wniósł o stwierdzenie
niezgodności powyższego wyroku z prawem, wskazując na naruszenie art. 117 ust.
1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu
Ubezpieczeń Społecznych oraz art. 335 § 1 k.p.c., poprzez nieuszanowanie powagi
rzeczy osądzonej prawomocnym orzeczeniem sądowym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym przed 10 września
2010 r., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego
postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona
szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie
środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Przepis art. 4245 § 1 k.p.c. określa w
sześciu punktach wymagania, jakim powinna odpowiadać skarga o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Są to: oznaczenie orzeczenia
(pkt 1), przytoczenie podstaw skargi oraz ich uzasadnienia (pkt 2), wskazanie
przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (pkt 3),
uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody (pkt 4), wykazanie, że wzruszenie
orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (pkt 5)
oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem (pkt 6). Każde z
tych sześciu wymagań jest indywidualne i niezależne, a zatem każde powinno być
wyraźnie wyodrębnione i wypełnione. Brak choćby jednego z nich powoduje, że
skarga jest dotknięta istotną wadą, nienaprawialną w trybie właściwym dla
usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.
Oceniana pod kątem dopuszczalności skarga nie spełnia elementów
wymienionych w art. 4245 § 1 pkt 3, 4 i 5 k.p.c., a więc wskazania przepisu prawa,
z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienia wyrządzenia
szkody i wykazania, że wzruszenie orzeczenia w drodze innych środków prawnych
nie było i nie jest możliwe.
Z powyższych względów skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia podlegała odrzuceniu, o czym Sąd Najwyższy orzekł na
podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.