Supreme Court dismisses appeal for failure to cite specific legal provision causing the judgment's unconstitutionality.

Sygn. akt I BP 6/11

POSTANOWIENIE

Dnia 2 grudnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z powództwa L. B.

przeciwko C. Spółce Akcyjnej w K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 grudnia 2011 r.,

skargi strony pozwanej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P.

z dnia 5 maja 2009 r.,

odrzuca skargę.

UZASADNIENIE

Do niezbędnych, bo należących do konstrukcyjnej istoty, wymagań skargi o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia – stosownie do

art. 4245 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. – należy między innymi przytoczenie podstaw skargi z

ich uzasadnieniem (pkt 2) oraz wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne (pkt 3). Powyższe, określone w osobnych punktach

przepisu ustanawiającego warunki skargi, wymagania są – każda z nich –

osobnymi warunkami. Podstawy skargi – stosownie do art. 4244 k.p.c. – są bowiem

zarzuconymi naruszeniami prawa materialnego lub przepisów postępowania.

Naruszenia te powinny mieć szczególny charakter, gdyż chodzi tu tylko o takie,

które „spowodowały niezgodność orzeczenia z prawem”. Oprócz uzasadnionych

podstaw skargi, skarga musi zatem zawierać „wskazanie przepisu z którym

zaskarżone orzeczenie jest niezgodne”.

Rozpatrywana skarga wniesiona w imieniu strony pozwanej przez jej

pełnomocniczkę

będącą

radcą

prawnym

zawiera

–

odnoszące

się

do

materialnoprawnej podstawy skargi – zarzuty: niezastosowania art. 6 k.c. i uznanie,

że roszczenie powoda zasługuje na uwzględnienie, pomimo tego, że nie zostało

ono udowodnione; niewłaściwego zastosowania art. 65 § 1 k.c. przez przyjęcie, że

sam fakt zwracania kosztów najmu przez pracodawcę jest wystarczający do

zasądzenia świadczeń dochodzonych przez pracownika. W ramach podstawy

procesowej skarga zarzuca naruszenie art. 227, art. 232, art. 233 § 1 oraz art. 386

§

k.p.c.

O

ile, pomimo

nieuporządkowanego

sposobu przedstawienia

poszczególnych wymagań skargi określonych w art. 4245 § 1 k.p.c., można uznać,

że skarga zawiera przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, to trzeba

stwierdzić, że skarga nie zawiera wymaganego w art. 424 5 § 1 pkt 3 wskazania

przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Obowiązkowi

określonemu w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. nie czyni zadość zawarte w skardze –

wniesionej na podstawie art. 4241 § 1 k.p.c. – twierdzenie o wydaniu zaskarżonego

wyroku “jako orzeczenia wydanego z naruszeniem podstawowych zasad porządku

prawnego dotyczącego działania Sądów na podstawie i w granicach prawa wraz z

naruszeniem konstytucyjnego prawa do sprawiedliwego sądu – art. 45 ust. 1

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, i rażącym naruszeniem prawa do równego

traktowania przez władze i zakazu dyskryminacji - art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP”.

W twierdzeniu powyższym skarżąca powołuje wyłącznie przesłankę zastosowania

art. 4241 § 2 k.p.c. zgodnie z którym w wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z

prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub

konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, można także żądać

stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu pierwszej lub

drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, nawet jeżeli strona nie

skorzystała z przysługujących jej środków prawnych. Ponadto wskazane w skardze

przepisy

konstytucyjne,

skarżąca

odnosi

do

swojej

oceny

postępowania

poprzedzającego wydanie zaskarżonego wyroku. Nie ma natomiast w skardze

wskazania przepisu prawa, z którym rozstrzygnięcie sprawy jest niezgodne.

Zaskarżony

wyrok,

poprzez

oddalenie

apelacji

pozwanego,

uprawomocnił

orzeczenie Sądu pierwszej instancji zasądzające od pozwanego, na rzecz powoda

określoną kwotę jako należnego świadczenia ze stosunku pracy. W skardze nie

wskazuje się przepisu dotyczącego podstaw zaskarżonego wyroku, nie wskazuje

się przepisu z którym niezgodne jest zasądzone roszczenie i niezgodne jest

oddalenie apelacji pozwanego.

W konsekwencji powyższych ustaleń Sąd Najwyższy – na podstawie art.

4248 § 1 k.p.c. – odrzucił skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 424 5 §

1 pkt 3 k.p.c.