Supreme Court dismisses request to transfer case due to lack of impartiality concerns. Appeal filed after prosecutor dropped defamation case. Court rejects transfer based on procedural timing and lack of bias. The court ruled that the defendant's status as a judge and the involvement of other court officials in the underlying case do not justify transferring the proceedings to another court under Article 37 of the Code of Criminal Procedure. The court emphasized that the incidental proceeding concerns only the timeliness of the appeal, not the merits of the dropped case, and that the perceived lack of impartiality is not a valid ground for transfer in this context. The decision upholds the original court's jurisdiction despite the defendant's arguments regarding potential bias. The court concluded that the defendant's status as a judge and the involvement of other court officials in the underlying case do not justify transferring the proceedings to another court under Article 37 of the Code of Criminal Procedure. The court emphasized that the incidental proceeding concerns only the timeliness of the appeal, not the merits of the dropped case, and that the perceived lack of impartiality is not a valid ground for transfer in this context. The decision upholds the original court's jurisdiction despite the defendant's arguments regarding potential bias.

Sygn. akt III KO 78/12 POSTANOWIENIE Dnia 28 listopada 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Jacek Sobczak SSN Józef Szewczyk w sprawie z zażalenia pokrzywdzonej A. D. na zarządzenie Prokuratora Rejonowego z dnia 28 czerwca 2012 r. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 28 listopada 2012 r., wniosku, Sądu Rejonowego w L. z dnia 2 października 2012 r. o przekazaniu sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 kpk postanowił nie uwzględnić wniosku.

UZASADNIENIE

Do Sądu Rejonowego w L. wpłynęło zażalenie A. D. na wskazane na wstępie zarządzenie, którym odmówiono przyjęcia, jako wniesionego po terminie, zażalenia pokrzywdzonej na postanowienie Prokuratora Rejonowego z dnia 9 maja 2012 r. umarzające dochodzenie w sprawie zniesławienia jej i innych funkcjonariuszy publicznych (sędziów, prokuratora, biegłych psychiatrów i psychologów), wobec niestwierdzenia przestępstwa publiczno- skargowego i braku interesu społecznego w kontynuowaniu ścigania z urzędu czynu prywatno- skargowego. Występujący Sąd uznał, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga przekazania tej sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu podnosząc, iż sprawa ta ma specyficzny („w całokształcie") charakter, także z uwagi na osoby w niej pokrzywdzone.

A. D. jest sędzią Sądu właściwego, a pozostali pokrzywdzeni 2 obecnie lub w przeszłości orzekali w wydziałach karnych tego Sądu albo z tym Sądem współpracowali - wszystkie zaś te osoby wykonywały czynności służbowe w sprawach, w których stroną był W. P. Okoliczności te, zdaniem Sądu Rejonowego, „nakazują zadbać o to, ażeby przekonanie o bezstronności sądu nie budziło żadnych wątpliwości". Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Prezentowana inicjatywa Sądu Rejonowego co do skorzystania z właściwości delegacyjnej, o której mowa w art. 37 k.p.k., okazała się niezasadna.

W swym wystąpieniu Sąd Rejonowy wprawdzie zauważa, że opisana w tym unormowaniu instytucja ma charakter wyjątkowy, a przesłanki leżące u podstaw oceny zagrożenia dobra wymiaru sprawiedliwości - przemawiające za odstąpieniem od zasadniczej właściwości miejscowej - muszą występować w sposób rzeczywisty, jednak spostrzeżenie to pozostawia w sferze czysto deklaratywnej. W istocie bowiem powzięcie przez Sąd przekonania, że przywołane w wystąpieniu okoliczności mogą w opinii społecznej wzbudzić przeświadczenie o braku warunków do bezstronnego i obiektywnego rozpoznania niniejszej sprawy nie znajduje żadnego uzasadnienia.

Występujący Sąd zdaje się zapominać o tym, co jest przedmiotem rozstrzygnięcia w tejże sprawie. Świadczy o tym zarówno przywołanie w postanowieniu konkretnych okoliczności dotyczących przedmiotu umorzonego w sprawie postępowania przygotowawczego, jak i orzeczeń Sądu Najwyższego wydanych właśnie w odniesieniu do warunków obiektywnego prowadzenia procesu i rozstrzygania w jego przedmiocie. Tymczasem, celem niniejszego, incydentalnego postępowania jest rozstrzygnięcie, czy zażalenie na decyzję prokuratora o umorzeniu postępowania zostało wniesione w terminie, czy też z jego uchybieniem.

Dla rozstrzygnięcia tej kwestii całkowicie obojętny pozostaje więc główny przedmiot postępowania, jak i okoliczności odnoszące się do zaangażowanych w nie osób. Konieczne przy tym wydaje się podkreślenie - co zdaje się również umykać wnioskującemu Sądowi - że uwarunkowania te są całkiem zrozumiałe w odbiorze społecznym. W judykaturze zaś trafnie i jednolicie podkreśla się, że w kategorii dobra wymiaru sprawiedliwości nie mieści się sytuacja, w której o możliwości rozpoznania sprawy przez konkretny sąd miałyby faktycznie decydować osoby zainteresowane w sprawie.

Z tych wszystkich względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia przedłożonej inicjatywy, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie 3