Criminal appeal dismissed for obvious lack of merit regarding identity of criminal act and procedural violation. The defendant was convicted of a crime not fully detailed in the indictment.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, ordering the defendant to bear the costs. The defense argued that the lower courts violated the principle of complaint-based prosecution by convicting the defendant for acts not fully described in the indictment, specifically regarding the timing and nature of the criminal acts. The court rejected this, noting that the lower courts correctly established the identity of the criminal act and that the appellate court lacked jurisdiction to review the lower court's assessment of the indictment's sufficiency.
Legislator headnote
AI generatedart. 535 § 3 k.p.k.; art. 14 k.p.k.; art. 399 § 1 k.p.k.; art. 523 § 2 k.p.k.; art. 523 § 4 k.p.k.; art. 636 § 1 k.p.k.; art. 518 k.p.k.: A criminal appeal is obviously groundless when the lower courts correctly determined the identity of the criminal act, and the appellate court cannot review the lower court's assessment of the indictment's sufficiency regarding the timing and description of the crime.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III KK 226/12 POSTANOWIENIE Dnia 29 października 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 29 października 2012 r., sprawy D. P. skazanego z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 12 kk z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 27 grudnia 2011 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego z dnia 5 sierpnia 2011 r., /…/, p o s t a n o w i ł:
1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciąża skazanego D. P. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 27 grudnia 2011 r., zmienił wyrok Sądu Rejonowego z dnia 5 sierpnia 2011 r., którym D. P. skazany została za czyn zakwalifikowany z ar. 286 § 1 kk w zw. z art. 12 kk na karę jednego roku pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść skazanego wniósł jego obrońca i, zarzucając „rażącą obrazę prawa procesowego – art. 14 kpk w postaci braku skargi uprawnionego oskarżyciela (art. 17 § 1 pkt 9 kpk) – polegającą na skazaniu oskarżonego za czyn, który nie był objęty aktem oskarżenia, a mianowicie przypisanie D.
P. działania w innym okresie niż to było mu zarzucone aktem oskarżenia oraz dokonanie zmiany opisu czynu (czynności czasownikowych określających istotę czynu przestępnego) w zakresie przypisanych mu działań, 2 podczas gdy w takim okresie czasu i takie działanie nie zostało nigdy oskarżonemu zarzucone, w konsekwencji czego doszło do naruszenia kardynalnej zasady procesu karnego tj. zasady skargowości”, wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Prokurator Prokuratury Okręgowej, w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja obrońcy skazanego D. P. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast skazany został obciążony kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 518 kpk. Zarzut obrazy przepisu art. 14 kpk został sformułowany przez tego samego obrońcę w apelacji i do zarzutu tego w pełni i przekonująco ustosunkował się Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wydanego orzeczenia (s. 11, 12 i 13) wskazując te elementy, które stanowią o tym, że czyn zarzucony w akcie oskarżenia i przypisany w wyroku Sądu Rejonowego stanowi to samo „zdarzenia historyczne”.
Autor kasacji, w jej uzasadnieniu, jak i w uzasadnieniu apelacji, powołuje także orzeczenia Sądu Najwyższego, wyrażające konsekwentne od lat stanowisko co do istoty „tożsamości czynu”, które jednak błędnie odczytuje, orzeczenia świadczące o trafności w tej kwestii stanowiska Sądu Rejonowego i Sądu Okręgowego. Wystarczy wskazać jedno z ostatnich opublikowanych orzeczeń – postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2010 r., III KK 97)10, OSNKW 2011, Nr 6, poz. 50, aby przekonać się, że stanowisko tego Sądu nie uległo zmianie, pozostając zresztą w zgodzie z jednolitym i konsekwentnym stanowiskiem w tym względzie doktryny i piśmiennictwa prawniczego.
W tej sprawie o braku tożsamości czynu zarzuconego i przypisanego nie mogło zdecydować częściowo odmiennie określony przez Sąd Rejonowy czas popełnienia czynu i jego opis. To właśnie zostało wykazane w uzasadnieniach Sądów obu instancji, co znajduje umocowanie w szeregu dalszych orzeczeń Sądu Najwyższego – zob.: wyrok z dnia 28 czerwca 2008 r., IV KK 39)08, Biuletyn Prawa Karnego 2008 Nr 10, s. 17, wyrok z dnia 5 września 2006 r., IV KK 194)06, R-OSNKW 2006, poz. 1663, postanowienie z dnia 30 sierpnia 2001 r., V KKN 111)01, LEX nr 51844 oraz wyrok z dnia 21 września 2006 r., V KK 10)06, LEX nr 196961 (tylko w części powołany przez autora kasacji, co nie w pełni oddaje stanowisko Sądu Najwyższego). 3 Co oczywiste, wobec unormowań art. 523 § 2 kpk w zw. z art. 523 § 4 kpk, Sąd Najwyższy w tym postępowaniu kasacyjnym nie mógł rozważać kwestii związanej z naruszeniem przez Sąd Rejonowy przepisu art. 399 § 1 kpk i oceną tego uchybienia przez Sąd Okręgowym.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.