Criminal appeal dismissed as obviously groundless; appellate court properly excluded evidence lacking probative value.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, rejecting the defense's claims regarding evidence admissibility and witness credibility. The defense argued that the appellate court erred in excluding witness testimony and failed to properly assess the victim's statements. The court ruled that the appellate court correctly exercised its discretion to exclude evidence deemed irrelevant to the case outcome and that the witness testimony did not undermine the victim's credibility.
Legislator headnote
AI generatedArt. 170 § 1 pkt 3 k.p.k.; Art. 197 § 1 k.k.; In criminal proceedings, an appellate court may exclude previously admitted evidence if it lacks probative value, and close personal relations between parties do not automatically render witness testimony unreliable.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV KK 203/12 POSTANOWIENIE Dnia 17 października 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 17 października 2012 r., sprawy K. K., skazanego z art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz art. 244 k.k., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 21 lutego 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 12 października 2011 r., p o s t a n o w i ł :
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata D. K., Kancelaria Adwokacka kwotę 442,80 zł (słownie czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym 23 % podatku VAT za sporządzenie i wniesienie kasacji na rzecz skazanego K. K., 3. zwolnić skazanego od zapłaty kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasacja jest oczywiście bezzasadna. Zarzuty zawarte w kasacji obrońcy skazanego K. K. nie zasługują na uwzględnienie. Zarzut naruszenia art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k., podniesiony w pkt 1 kasacji jest w ocenie Sądu Najwyższego bezzasadny. Po pierwsze, zauważyć należy, że w 2 postępowaniu karnym decyzje w przedmiocie dopuszczenia bądź oddalenia dowodu podlegają tzw. reasumpcji, tj. mogą być stosownie do okoliczności zmieniane przez organ procesowy, m.in. możliwe jest oddalenie dowodu już dopuszczonego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2008 r., III KK 121/08, OSNKW 2008, z. 12, poz. 101), jeśli pojawią się podstawy oddalenia go.
Nie dziwi więc decyzja sądu odwoławczego, który – przekonawszy się, że dopuszczony uprzednio dowód nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia – zdecydował o jego oddaleniu. O tym zaś, że przesłuchanie świadka S. P. nie mogło wnieść do sprawy nowych okoliczności dotyczących czynu zarzucanego skazanemu, świadczyła jednoznacznie treść zeznań świadka A. R. – wbrew oskarżonego, świadek ten nie miał bowiem choćby pośredniej wiedzy o przebiegu badanego w postępowaniu zdarzenia, tj. obcowania płciowego między oskarżonym a pokrzywdzoną, a jedynie o okolicznościach wydarzeń poprzedzających je.
Nietrafny okazał się też zarzut nienależytej kontroli odwoławczej Sądu Okręgowego. Analiza akt wskazuje na to, że wszystkie zarzuty odwoławcze zostały przez ten sąd rozważone z wymaganą wnikliwością i rzetelnością, w szczególności w uzasadnieniu wyroku II instancji wskazano (s. 6), dlaczego zeznania świadków D. G. i S. P. nie mogły mieć decydującego znaczenia dla przyjęcia niewiarygodności zeznań pokrzywdzonej. Z tych samych powodów za chybione należało uznać zarzuty w pkt 3 kasacji – z samej tylko bliskiej zażyłości pokrzywdzonej i oskarżonego nie można jeszcze wnioskować o niewiarygodności zeznań tej pierwszej, ani o niepodobieństwie popełnienia przez tego drugiego zarzucanego mu czynu.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.