Supreme Court allows appeal by revoking lower court order due to improper dismissal of late filing request.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court revoked the Appellate Court's decision dismissing the defendant's appeal, which had previously rejected a request to extend the filing deadline. The defendant argued that the lower court erred by failing to consider the untimely request for deadline restoration as a separate procedural issue. The court held that the Appellate Court should have independently evaluated the validity of the late filing request before dismissing the appeal based on the expired deadline.
Legislator headnote
AI generatedArt. 167 k.p.c.; Art. 169 § 3 k.p.c.; Art. 370 k.p.c.; Art. 394 § 3 k.p.c.; Art. 398 § 1 k.p.c.: A request to restore a time limit for filing an appeal, submitted alongside the appeal itself, constitutes a distinct procedural act requiring independent substantive review by the appellate court prior to the dismissal of the appeal on procedural grounds.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I CZ 110/12 POSTANOWIENIE Dnia 10 października 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący) SSN Teresa Bielska-Sobkowicz SSN Bogumiła Ustjanicz (sprawozdawca) w sprawie z powództwa J. Z. przeciwko Województwu P. – Zarządowi Dróg Wojewódzkich w R. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 października 2012 r., zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 2 maja 2012 r., uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania zażaleniowego Sądowi Apelacyjnemu.
Uzasadnienie 2 Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie pozwanego Województwa P. - Zarządu Dróg Wojewódzkich w R. na postanowienie tego Sądu z dnia 20 września 2011 r., którym odrzucona została apelacja pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 13 kwietnia 2011 r. Z uzasadnienia wynika, że postanowieniem z dnia 20 września 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 13 kwietnia 2011 r. Zażalenie pozwanego na to postanowienie zostało odrzucone postanowieniem z dnia 7 października 2011 r., którego pozwany nie zaskarżył.
Wniosek pozwanego z dnia 24 października 2011 r. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 20 września 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił postanowieniem z dnia 28 października 2011 r. Zażalenie pozwanego odrzucone zostało postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2012 r., co z kolei wymagało odrzucenia zażalenia na postanowienie z dnia 20 września 2011 r., jako wniesionego po upływie przepisanego terminu. Pozwany w zażaleniu domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz rozpoznania postanowienia z dnia 28 października 2011 r. jako niepodlegającego samodzielnemu zaskarżeniu, zarzucając że nieuwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia pozbawia go możliwości ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd odwoławczy.
Uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 20 września 2011 r. nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych. Dyrektor Zarządu Dróg Wojewódzkich w R. nie posiadał pełnomocnictwa do reprezentowania jednostki przed Sądem Najwyższym i nie mógł udzielić pełnomocnictwa radcy prawnemu. Takie pełnomocnictwo zostało mu udzielone uchwałą Zarządu Województwa nr 86/1946/11 z dnia 18 października 2011 r. i następnie w dniu 20 października 2011 r. udzielił on pełnomocnictwa radcy prawnemu. Niewniesienie zażalenia w terminie nie było przez pozwanego zawinione.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest uzasadnione. Konsekwencją prawomocnego odrzucenia zażalenia na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 20 września 2011 r. postanowieniem z dnia 7 października 3 2011 r. było wyeliminowanie tego zażalenia z obrotu prawnego i usunięcie skutków wywołanych jego wniesieniem. Wniosek pozwanego o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 20 września 2011 r. dotyczył zażalenia złożonego wraz z tym wnioskiem, które było spóźnioną czynnością procesową, niezdatną do wywołania zamierzonego skutku (art. 167 k.p.c.).
Nie ma podstaw do przyjęcia, że żądanie przywrócenia terminu dotyczy czynności, która nie istnieje w sensie procesowym, stąd też wymaganie, objęte art. 169 § 3 k.p.c., dokonania równocześnie z wnioskiem czynności procesowej. Rzeczą zatem Sądu Apelacyjnego było merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia wniesionego równocześnie z nim i w zależności od wyników jego oceny odniesienie się do zażalenia (nadanie mu biegu lub odrzucenie). Odrzucenie natomiast tego wniosku było błędne i nie mogło stanowić przesłanki do odrzucenia zażalenia w oparciu o art. 370 w związku z art. 397 2 k.p.c. Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.