Supreme Court dismisses appeal for non-payment of court fees despite procedural defects by the lawyer.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's decision rejecting a lawyer's appeal due to unpaid fees. The appellant argued that the lower court erred in fact-finding by claiming the fee payment deadline had passed, while the lower court noted the lawyer failed to pay the required 200 PLN and did not request a fee waiver. The Supreme Court ruled that the lower court correctly applied the Civil Procedure Code, holding that the appeal filed by the lawyer without payment was inadmissible without prior summons to pay.
Legislator headnote
AI generatedArt. 370 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c.; Art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.: An appeal filed by a lawyer without payment of the required court fee is inadmissible and must be rejected without prior summons to pay if the client fails to request a fee waiver.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CZ 66/12 POSTANOWIENIE Dnia 5 października 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Barbara Myszka (przewodniczący) SSN Marta Romańska (sprawozdawca) SSA Władysław Pawlak ze skargi uczestnika postępowania o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 17 lipca 2009 r., w sprawie z wniosku E. C. przy uczestnictwie J. C. o podział majątku wspólnego, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 października 2012 r., zażalenia uczestnika postępowania na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 1 lutego 2012 r., oddala zażalenie.
Uzasadnienie 2 Postanowieniem z 1 lutego 2012 r. Sąd Okręgowy odrzucił - wobec nieuiszczenia opłaty - zażalenie uczestnika na postanowienie tego Sądu z 17 listopada 2011 r. o odrzuceniu zażalenia uczestnika na postanowienie z 4 lipca 2011 r, o odrzuceniu skargi kasacyjnej na postanowienie wydane w postępowaniu wszczętym na skutek skargi uczestnika o wznowienie postępowania w sprawie z wniosku E. C. o podział majątku wspólnego. W zażaleniu na postanowienie z 1 lutego 2012 r. wnioskodawca zarzucił, iż Sąd Okręgowy popełnił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nie wpływa na przesunięcie biegu terminu do wniesienia zażalenia.
Uczestnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest oczywiście bezzasadne. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z 4 lipca 2011 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną uczestnika na postanowienie tego Sądu z 4 maja 2011 r. oddalające jego zażalenie na wydane w sprawie postanowienia odrzucające zażalenia. Postanowienie to uczestnik zaskarżył zażaleniem, które wniósł osobiście, co spowodowało jego odrzucenie postanowieniem z 14 września 2011 r. Jednocześnie Sąd ustanowił dla uczestnika pełnomocnika z urzędu w celu wniesienia jego imieniem zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej oraz oddalił wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych.
Pełnomocnik z urzędu wniósł imieniem uczestnika zażalenie na postanowienie z 4 lipca 2011 r. Zarządzeniem z 3 listopada 2011 r. pełnomocnik wezwany został o uzupełnienie braków formalnych zażalenia, które częściowo uzupełnił przy piśmie z 8 listopada 2011 r. oraz powiadomił Sąd o przekazaniu uczestnikowi informacji o konieczności opłacenia zażalenia kwotą 200 zł. Opłata od zażalenia nie została jednak uiszczona, a uczestnik nie złożył też wniosku o zwolnienie go od niej. W efekcie, postanowieniem z 17 listopada 2011 r.
Sąd Okręgowy odrzucił zażalenie uczestnika na postanowienie odrzucające jego zażalenie na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną, a zażalenie uczestnika na to postanowienie zostało odrzucone postanowieniem Sądu Okręgowego z 1 3 lutego 2012 r. Sąd Okręgowy wskazał, że termin do usunięcia braków formalnych zażalenia, to jest do opłacenia go kwotą 200 zł, wobec odrzucenia ponawianych wniosków o zwolnienie uczestnika od kosztów sądowych, minął bezskutecznie 20 stycznia 2012 r. Uzupełnienie braku z przekroczeniem terminu nie odniosło skutku.
Trafnie zatem Sąd Okręgowy uznał, że zażalenie wniesione przez pełnomocnika - adwokata, od którego nie została uiszczona wymagana opłata, podlegało odrzuceniu bez wezwania do jej uiszczenia (art. 370 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c.). Zaprezentowana w zażaleniu argumentacja, jakoby do uiszczenia opłaty doszło w ustawowo przewidzianym terminie nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy, a brak kontaktów między mocodawcą i pełnomocnikiem, na który powołuje się skarżący, nie ma wpływu na sposób liczenia terminu do uzupełniania braków zażalenia.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.