Legislator Case Law & Legislation
II KK 260/12 AI generated

Supreme Court dismisses appeal against fine exceeding statutory maximum in summary criminal proceedings. Appeal allowed due to gross procedural violation. Case remanded for retrial within correct limits.

Case Number II KK 260/12
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court allowed the General Prosecutor's cassation appeal against a summary criminal judgment imposing a fine exceeding the statutory maximum. The lower court had sentenced the defendant to 180 daily fine units, surpassing the 100-unit cap for summary proceedings under Article 502 § 1 of the Criminal Procedure Code. Consequently, the court quashed the fine portion and remanded the case for retrial within the legally permissible limits.

Legislator headnote

AI generated

Art. 502 § 1 k.p.k.; Art. 42 § 2 k.k.: A gross violation of the statutory maximum fine limit in summary proceedings constitutes a ground for cassation, requiring the quashing of the excessive penalty and remand for retrial.

Keywords

AI generated
summary criminal proceedings statutory fine maximum gross procedural violation cassation appeal remand for retrial accessory penalties criminal procedure code

Cited Legislation

AI generated
Art. 502 § 1 k.p.k.
Nie budzi żadnych wątpliwości to, że Sąd Rejonowy dopuścił się rażącego naruszenia art. 502 § 1 k.p.k., skoro wymierzył karę grzywny ponad górną granicę możliwego wymiaru tego rodzaju kary w postępowaniu nakazowym.
Art. 42 § 2 k.k.
Ponadto orzekł w oparciu o przepis art. 42 § 2 k.k. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w lądowej strefie ruchu na okres 2 lat, a na poczet orzeczonego środka zaliczył rzeczywisty okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 7 sierpnia 2011 r.
Art. 535 § 5 k.p.k.
Kasacja okazała się oczywiście zasadna, co umożliwiło jej rozpoznanie w trybie określonym w art. 535 § 5 k.p.k. Nie budzi żadnych wątpliwości to, że Sąd Rejonowy dopuścił się rażącego naruszenia art.
art. 535 § 5 k.p.k
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 42 § 2 k.k
Ponadto orzekł w oparciu o przepis art. 42 § 2 k.k.
art. 502 § 1 k.p.k
Zaskarżając wyrok na korzyść skazanego w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucił mu rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 502 § 1 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated
wyrok SN z dnia 1 marca 2005 r., V KK 6/05
wyrok SN z dnia 1 marca 2005 r., V KK 6/05, Lex 159368; wyrok SN z dnia 25 października 2007 r., IV KK 322/07, Lex 476440).
wyrok SN z dnia 25 października 2007 r., IV KK 322/07
wyrok SN z dnia 1 marca 2005 r., V KK 6/05, Lex 159368; wyrok SN z dnia 25 października 2007 r., IV KK 322/07, Lex 476440).
V KK 6/05
wyrok SN z dnia 1 marca 2005 r., V KK 6/05, Lex 159368; wyrok SN z dnia 25 października 2007 r., IV KK 322/07, Lex 476440).
IV KK 322/07
wyrok SN z dnia 1 marca 2005 r., V KK 6/05, Lex 159368; wyrok SN z dnia 25 października 2007 r., IV KK 322/07, Lex 476440).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II KK 260/12

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 października 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski (przewodniczący) SSN Jarosław Matras (sprawozdawca) SSN Kazimierz Klugiewicz Protokolant Ewa Oziębła w sprawie J. S. skazanego z art.178 a § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 4 października 2012 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 16 grudnia 2011 r., uchyla wyrok w zaskarżonej części i w tym zakresie sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu .

UZASADNIENIE

Wyrokiem nakazowym z dnia 16 grudnia 2011 r., Sąd Rejonowy skazał J. S. za przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k., popełnione w dniu 7 sierpnia 2011 r. w 2 miejscowości R., na karę 180 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 20 zł. Ponadto orzekł w oparciu o przepis art. 42 § 2 k.k. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w lądowej strefie ruchu na okres 2 lat, a na poczet orzeczonego środka zaliczył rzeczywisty okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 7 sierpnia 2011 r. do 16 grudnia 2011 r.

Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 20 stycznia 2012 r. Od tego wyroku kasację wniósł Prokurator Generalny. Zaskarżając wyrok na korzyść skazanego w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucił mu rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 502 § 1 k.p.k. polegające na wymierzeniu oskarżonemu w postępowaniu nakazowym kary grzywny w wymiarze 180 stawek dziennych, tj. powyżej górnej granicy kary określonej w tym przepisie. Podnosząc taki zarzut wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się oczywiście zasadna, co umożliwiło jej rozpoznanie w trybie określonym w art. 535 § 5 k.p.k. Nie budzi żadnych wątpliwości to, że Sąd Rejonowy dopuścił się rażącego naruszenia art. 502 § 1 k.p.k., skoro wymierzył karę grzywny ponad górną granicę możliwego wymiaru tego rodzaju kary w postępowaniu nakazowym. Jest przy tym oczywiste, że ten fakt miał istotny wpływ na treść orzeczenia, albowiem w tym trybie maksymalną karą grzywny jest kara 100 stawek dziennych.

Z tego też powodu konieczne stało się uchylenia zaskarżonego wyroku w tej, objętej kasacją, części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania. Przy ponownym rozpoznaniu Sąd Rejonowy winien rozpoznać sprawę w granicach mu przekazanych, dostrzegając także i to, że zaskarżenie wyroku w zakresie kary grzywny oznacza także skierowanie tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia do tych rozstrzygnięć, które mają charakter akcesoryjny w odniesieniu do tej kary, a zatem także opłaty (por. np. wyrok SN z dnia 1 marca 2005 r., V KK 6/05, Lex 159368; wyrok SN z dnia 25 października 2007 r., IV KK 322/07, Lex 476440).

Z tych wszystkich powodów orzeczono jak w wyroku.