Supreme Court dismisses cassation appeal against second-instance judgment due to lack of legal grounds and procedural exhaustion.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the plaintiff's cassation appeal against a final judgment from the Court of Appeal. The plaintiff argued for the invalidity of the lower court's decision, but the Court found that the appeal was inadmissible because the plaintiff had already utilized the available appellate remedy. Consequently, the Court ruled that the cassation claim lacked the necessary prerequisites for review under the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4241 § 1, 2 k.p.c.; Art. 4248 § 2 k.p.c.: A cassation appeal against a final judgment of the second instance is inadmissible if the party has already exhausted the possibility of challenging the first-instance judgment via appeal or if the Supreme Court previously refused to accept a cassation against that judgment.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CNP 96/11 POSTANOWIENIE Dnia 19 września 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Iwona Koper w sprawie ze skargi T. P.-S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 22 grudnia 2009 r., w sprawie z powództwa T. P.-S. przeciwko R. D., A. G. i R. L. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 września 2012 r., odrzuca skargę i zasądza od T. P.-S. na rzecz R. D. kwotę 1.800 zł (jeden tysiąc osiemset) tytułem kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi. Uzasadnienie 2 Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2009 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację powódki T. P. – S. od wyroku Sądu Okręgowego w K. oddalającego powództwo o zapłatę. Powyższy wyrok powódka zaskarżyła skargą kasacyjną, która nie została przyjęta do rozpoznania przez Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2011 r. Obecnie T.P.- S. zaskarżyła wyrok Apelacyjnego i poprzedzający go wyrok Sądu Okręgowego na podstawie art. 4241 § 1 i 2 k.p.c. wnosząc o stwierdzenie ich niezgodności z prawem.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje co do zasady tylko od orzeczenia sądu drugiej instancji, a jedynie w wyjątkowych wypadkach od prawomocnego orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji. Pojęcie „wyjątkowego wypadku” odnosi się zarówno do przyczyn niezgodności z prawem orzeczenia jak i powodów, dla których strona nie skorzystała z możliwości jego zaskarżenia. Sytuacja taka jednak w stanie niniejszej sprawy nie zachodzi, gdyż postanowienie Sądu Okręgowego zostało uprzednio zaskarżone przez powódkę apelacją, którą Sąd Apelacyjny oddalił.
Przesłanką skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji jest niemożność jego zmiany lub uchylenia (art. 4241 § 1 k.p.c.). Skarga taka jest więc niedopuszczalna zarówno gdy strona nie wykorzystała możliwości zaskarżenia takiego orzeczenia przysługującą jej skargą kasacyjną jak i wówczas, gdy Sąd Najwyższy odmówił uprzednio przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej od tego orzeczenia (post. SN z dnia 25 lipca 2008 r., III CNP 33/08, nie publ.). Z tych przyczyn wniesiona skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania wywołanego wniesieniem skargi orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art.39821 i art. 42412 k.p.c. es