Legislator Case Law & Legislation
II KK 187/12 AI generated

Supreme Court dismisses appeal for obvious lack of merit regarding procedural violations and evidence assessment.

Case Number II KK 187/12
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, upholding the lower court's decision against the defendant. The defendant argued that the appellate court violated procedural rules by failing to address all appeal arguments and overstepped evidence evaluation boundaries. The court rejected these claims, noting the appellate court thoroughly examined the facts and properly applied the law without conducting new evidence proceedings.

Legislator headnote

AI generated

Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.; Art. 440 k.p.k.: A cassation appeal is obviously unfounded when the appellate court has comprehensively considered all appeal arguments and the defendant's version of events without violating procedural guarantees or exceeding the scope of evidence assessment.

Keywords

AI generated
cassation appeal dismissal obviously unfounded appeal procedural violation claim evidence assessment review appellate court reasoning

Cited Legislation

AI generated
art. 433 § 1 k.p.k.
art. 433 § 1 i art. 457 § 3 k.p.k. polegające na pominięciu rozważenia w wyroku odwoławczym wszystkich zarzutów wskazanych w apelacji oskarżonego braku dokładnego wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku dlaczego poszczególnych zarzutów i wniosków nie uznał za zasadne;
art. 457 § 3 k.p.k.
433 § 1 i art. 457 § 3 k.p.k. polegające na pominięciu rozważenia w wyroku odwoławczym wszystkich zarzutów wskazanych w apelacji oskarżonego braku dokładnego wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku dlaczego poszczególnych zarzutów i wniosków nie uznał za zasadne;
art. 7 k.p.k.
art. 7 k.p.k., polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów w zakresie oceny wiarygodności wyjaśnień współoskarżonego J.
art. 440 k.p.k.
art. 440 k.p.k. polegające na utrzymaniu w mocy wyroku, w sytuacji gdy biorąc pod uwagę wadliwość orzeczenia pierwszej instancji utrzymanie go w mocy było rażąco niesprawiedliwe.
art. 433 § 2 k.p.k.
art. 433 § 1 i art. 457 § 3 k.p.k. polegające na pominięciu rozważenia w wyroku odwoławczym wszystkich zarzutów wskazanych w apelacji oskarżonego braku dokładnego wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku dlaczego poszczególnych zarzutów i wniosków nie uznał za zasadne;
art. 46 § 1 k.k.
na karę 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądził na rzecz pokrzywdzonego kwotę 968 zł tytułem naprawienia szkody.
art. 535 § 3 k.p.k
Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 280 § 1 k.k
skazanego z art. 280 § 1 k.k.
art. 157 § 1 k.k
art. 11 § 2 k.k

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II KK 187/12 POSTANOWIENIE Dnia 29 sierpnia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2012 r., sprawy N. K. skazanego z art. 280 § 1 k.k. z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 28 grudnia 2011 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 20 lipca 2011 r., , postanowił:

1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy, wyrokiem z dnia 20 lipca 2011 r., skazał N. K. za przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na karę 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądził na rzecz pokrzywdzonego kwotę 968 zł tytułem naprawienia szkody. W apelacji od tego wyroku oskarżony N. K. podniósł zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych, kwestionując wadliwą ocenę dowodów z wyjaśnień współoskarżonych i zeznań pokrzywdzonego, i wniósł o uniewinnienie. Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 28 grudnia 2011 r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną. 2 W kasacji od powyższego wyroku obrońca skazanego zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego:

1. art. 433 § 1 i art. 457 § 3 k.p.k. polegające na pominięciu rozważenia w wyroku odwoławczym wszystkich zarzutów wskazanych w apelacji oskarżonego braku dokładnego wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku dlaczego poszczególnych zarzutów i wniosków nie uznał za zasadne;

2. art. 7 k.p.k., polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów w zakresie oceny wiarygodności wyjaśnień współoskarżonego J. Ł., zeznań pokrzywdzonego i zapisów monitoringu;

3. art. 440 k.p.k. polegające na utrzymaniu w mocy wyroku, w sytuacji gdy biorąc pod uwagę wadliwość orzeczenia pierwszej instancji utrzymanie go w mocy było rażąco niesprawiedliwe. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie w całości powyższego wyroku i ewentualnie poprzedzającego go wyroku sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył: Kasacja obrońcy jest bezzasadna w stopniu oczywistym.

Treść uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego jednoznacznie przekonuje, że podniesione w apelacji oskarżonego zarzuty zostały przez ten sąd należycie rozpoznane, a następnie wszechstronnie rozważone, do wszystkich istotnych okoliczności i twierdzeń sąd odwoławczy ustosunkował się. Apelacja osobista oskarżonego N. K. sprowadzała się do przeciwstawienia ustaleniom i ocenom sądu pierwszej instancji własnej wersji przebiegu zdarzenia w ramach przyjętej przez oskarżonego linii obrony. Tymczasem Sąd Rejonowy dokonał pełnej oceny wyjaśnień oskarżonego, wyjaśnień współoskarżonych, zeznań pokrzywdzonego W.

K. oraz zapisu z monitoringu sklepu, obszernie i wyczerpująco uzasadniając swoje stanowisko, co w pełni zaakceptował w ramach kontroli odwoławczej Sąd Okręgowy. W sytuacji, gdy znaczącą część uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego stanowiły rozważania dotyczące prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych, których kwestionowanie stanowiło podstawę zarzutów apelacji oskarżonego, stwierdzić należy że sąd odwoławczy rzetelnie rozpoznał środek 3 odwoławczy, a tym samym nie naruszył przepisów art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k.

W sytuacji gdy sąd odwoławczy nie przeprowadzał we własnym zakresie postępowania dowodowego, zarzut obrazy art. 7 k.p.k. jest chybiony. Wbrew sugestiom autora kasacji nie można utożsamiać faktu nie podzielenia zasadności podniesionych w apelacji zarzutów z brakiem ustosunkowania się do zarzutów, ani tym bardziej podnosić na tej podstawie zarzutu naruszenia art. 440 k.p.k. Podnoszenie tych kwestii w kasacji sprowadza się w istocie rzeczy do żądania ponownego rozpoznania zarzutów stawianych orzeczeniu sądu pierwszej instancji, co w realiach sprawy jest zabiegiem niedopuszczalnym w ramach postępowania kasacyjnego.

Z powyższych względów należało oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną.