Supreme Court dismissed appeal against final ruling as inadmissible due to lack of legal standing under civil procedure code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against a final appellate decision, ruling the complaint inadmissible because it targeted a ruling rather than a judgment. The plaintiff sought to challenge a second-instance order rejecting a retrial request, which the court held does not fall under the scope of the new statute allowing such appeals. Consequently, the court rejected the claim and exempted the plaintiff from litigation costs due to their financial situation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4241 k.p.c.; Art. 5192 k.p.c.; Art. 4241b k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A complaint for finding a legal inconsistency may only be filed against a final judgment concluding proceedings, not against a final ruling; such complaints against rulings are inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CNP 37/12 POSTANOWIENIE Dnia 22 sierpnia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Hubert Wrzeszcz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 sierpnia 2012 r. skargi I. Z. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 23 lutego 2010 r., wydanego w sprawie ze skargi I. Z. przeciwko Skarbowi Państwa - Prezydentowi Miasta K. o wznowienie postępowania odrzuca skargę, nie obciąża I. Z. kosztami postępowania i oddala wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej I.
Z. z urzędu w postępowaniu przed Sądem Najwyższym. Uzasadnienie 2 Postanowieniem z dnia 23 lutego 2010 r. Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego odrzucające skargę I. Z. o wznowienie postępowania, zakończonego postanowieniem byłego Sądu Powiatowego z dnia 15 czerwca 1962 r., sygn. akt I Ns 1274/62, z powodu wniesienia skargi po upływie terminu przewidzianego w art. 407 § 1 k.p.c. Od postanowienia sądu drugiej instancji pełnomocnik I. Z. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W dniu 25 września 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 155, poz. 1037; dalej: „ustawa nowelizująca”), która zmieniła stan prawny w zakresie dotyczącym skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Według obecnie obowiązującego art. 4241 k.p.c. można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem jedynie prawomocnego wyroku kończącego postępowanie w sprawie. Odpowiednikiem przytoczonego przepisu w postępowaniu nieprocesowym jest art. 5192 k.p..c.
W wypadku prawomocnych orzeczeń, od których skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje, odszkodowania z tytułu szkody wyrządzonej przez wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem można domagać się bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem w postępowaniu ze skargi (art. 4241b k.p.c.). Ustawa nowelizująca nie zawiera przepisów przejściowych, to oznacza, że zmienione nią przepisy dotyczące skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia należy stosować zgodnie z ogólną zasadą prawa przejściowego, w myśl której nowe przepisy stosuje się od wejścia ich w życie także do zaskarżania orzeczeń wydanych wcześniej oraz do wszczętych już postępowań (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2010 r., III CNP 49/10, niepubl.).
W konsekwencji, wniesioną skargę należało uznać za niedopuszczalną, ponieważ od prawomocnego postanowienia sądu drugiej instancji oddalającego zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji nie przysługuje skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. 3 Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy odrzucił skargę jako niedopuszczalną (art. 4248 § 1 k.p.c.) i nie obciążył I. Z. – ze względu na jej sytuację życiową i majątkową – kosztami postępowania ze skargi (art. 102 w związku z art. 42412 , art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.).
Oddaleniu podlegał wniosek adwokata o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej I. Z. z urzędu w postępowaniu ze skargi, ponieważ zgodnie z orzecznictwem nie przysługują koszty „pomocy prawnej” udzielonej stronie z uchybieniem podstawowym zasadom staranności i profesjonalizmu (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999, nr 6, poz. 123 i z dnia 18 marca 1998 r., I CKN 1046/97, OSNC 1999, nr 10, poz. 178).