Legislator Case Law & Legislation
II CZ 67/12 AI generated

Supreme Court dismisses appeal on property rights; partner travel expense approval rules create property obligations.

Case Number II CZ 67/12
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal regarding the invalidity of a partners' resolution. The appellant argued that the resolution regulated personal rights, but the Court determined it established property obligations regarding expense reimbursement. Consequently, the appeal was rejected as inadmissible because the disputed amount fell below the statutory threshold for property rights cases.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.: A cassation appeal in a property rights case is inadmissible if the disputed value is below the statutory minimum; a resolution defining conditions for expense reimbursement creates property obligations, not merely personal rights.

Keywords

AI generated
property rights threshold partners resolution expense reimbursement cassation admissibility personal vs property rights

Cited Legislation

AI generated
art. 3986 § 2 k.p.c.
Uzasadnienie 2 Sąd drugiej instancji odrzucił, na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. w zw.
art. 3982 § 1 k.p.c.
z art. 3982 § 1 k.p.c., skargę kasacyjną strony pozwanej jako niedopuszczalną, bo wniesioną w sprawie o prawa majątkowe, w której wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 50.000 złotych.
art. 39814 k.p.c.
W tej sytuacji Sąd Apelacyjny zasadnie odrzucił skargę kasacyjną jako z tego powodu niedopuszczalną, a zażalenie pozwanej jako bezzasadne należało oddalić na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw.
art. 3941 § 3 k.p.c.
z art. 3941 § 3 k.p.c. md
art. 3986 § 2 k.p.c
Uzasadnienie 2 Sąd drugiej instancji odrzucił, na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.
art. 3982 § 1 k.p.c
z art. 3982 § 1 k.p.c., skargę kasacyjną strony pozwanej jako niedopuszczalną, bo wniesioną w sprawie o prawa majątkowe, w której wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 50.000 złotych.
art. 39814 k.p.c
W tej sytuacji Sąd Apelacyjny zasadnie odrzucił skargę kasacyjną jako z tego powodu niedopuszczalną, a zażalenie pozwanej jako bezzasadne należało oddalić na podstawie art. 39814 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II CZ 67/12 POSTANOWIENIE Dnia 20 lipca 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Anna Owczarek SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z powództwa A. M. przeciwko Fabryce Styropianu „A.” B., C., F., K., M. – Spółce Jawnej w K. o ustalenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 lipca 2012 r., zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 30 listopada 2011 r., oddala zażalenie. Uzasadnienie 2 Sąd drugiej instancji odrzucił, na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 3982 § 1 k.p.c., skargę kasacyjną strony pozwanej jako niedopuszczalną, bo wniesioną w sprawie o prawa majątkowe, w której wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 50.000 złotych.

Uznał, że sprawa o ustalenie nieważności uchwały wspólników pozwanej spółki jawnej, dotyczącej rozliczania kosztów związanych z wyjazdami wspólnika w sprawach spółki, jest sprawą o prawa majątkowe, a wartość przedmiotu zaskarżenia została, m. in. w skardze kasacyjnej, wskazana na kwotę 5 000 zł. W zażaleniu pozwanej, zaskarżającej powyższe postanowienie, stwierdzono że przedmiotem zaskarżonej uchwały jest uregulowanie korporacyjnych praw wspólników w postaci badania celowości i zasadności ponoszonych przez spółkę wydatków na wyjazdy służbowe wspólników.

Skoro zatem uchwała reguluje kwestie związane z wykonywaniem uprawnień osobistych wspólników, to sprawa nie ma charakteru majątkowego, a zatem o dopuszczalności skargi kasacyjnej nie rozstrzyga wartość przedmiotu zaskarżenia, wywodzi żaląca.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 10 maja 2011 r., III CZP 126/10 (OSNC 2011/11/117), której Sąd Najwyższy nadał moc zasady prawnej, sprawa m. in. o stwierdzenie nieważności uchwały organów Spółdzielni jest sprawą o prawa niemajątkowe, w której skarga kasacyjna jest dopuszczalna, ale tylko wówczas, jeżeli przedmiotem zaskarżonej uchwały są prawa lub obowiązki o charakterze niemajątkowym. Nie może więc być jakichkolwiek wątpliwości, że o charakterze sprawy, m. in. także o stwierdzenie (ustalenie) nieważności uchwały wspólników spółki jawnej, rozstrzyga przedmiot zaskarżonej uchwały, a ściślej charakter praw lub obowiązków będących przedmiotem zaskarżonej uchwały. 3 Żaląca nie kwestionuje, że przedmiotem spornej uchwały wspólników spółki jawnej jest określenie zasad rozliczania kosztów związanych z wyjazdami wspólników w sprawach spółki.

Z uchwały tej wynika (k. 14), że pisemna akceptacja kosztów wyjazdu, dokonana przez co najmniej dwóch wspólników, jest niezbędnym warunkiem uznania poniesionych kosztów i ich wypłaty. Przedmiotem zaskarżonej uchwały jest więc obowiązek wspólników dokonana akceptacji bądź odmowy akceptacji kosztów wyjazdu poniesionych przez innego wspólnika, jako niezbędny warunek uznania poniesionych przez wspólnika kosztów wyjazdu służbowego i w konsekwencji przesłanka ich wypłaty. Przedmiotem tej uchwały są więc obowiązki o charakterze majątkowym, bo ich wykonanie pociąga za sobą określone konsekwencje majątkowe w postaci wypłaty bądź odmowy wypłaty kosztów, poniesionych w związku z wyjazdami wspólników w sprawach pozwanej Spółki.

Sprawa o stwierdzenie (ustalenie) nieważności takiej uchwały jest więc sprawą o prawa majątkowe, w której o dopuszczalności skargi kasacyjnej rozstrzyga wartość przedmiotu zaskarżenia. Pozwana określiła w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia kwotą 5 000 zł (k. 188), a więc niższą od minimalnego progu określonego w art. 3982 § 1 k.p.c. W tej sytuacji Sąd Apelacyjny zasadnie odrzucił skargę kasacyjną jako z tego powodu niedopuszczalną, a zażalenie pozwanej jako bezzasadne należało oddalić na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. md