Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds, noting no lawyer mandate for lower court deadline objections.

Sygn. akt I CZ 76/12 POSTANOWIENIE Dnia 12 lipca 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Wojciech Katner SSA Andrzej Niedużak w sprawie z powództwa E. R. przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Rejonowego oraz Samodzielnemu Wojewódzkiemu Zespołowi Publicznych Zakładów Psychiatrycznej Opieki Zdrowotnej w W. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 lipca 2012 r., zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 9 listopada 2011 r., 1. oddala zażalenie;

2. przyznaje radcy prawnemu A. A. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) zł, powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu w postępowaniu zażaleniowym;

3. odstępuje od obciążenia powódki kosztami postępowania zażaleniowego. Uzasadnienie 2 Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 9 listopada 2011 r. oddalił wniosek powódki o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 9 lipca 2010 r. oraz odrzucił jej wniosek o doręczenie uzasadnienia tego orzeczenia. W zażaleniu na rozstrzygnięcie odrzucające wniosek o doręczenie uzasadnienia wyroku powódka zarzuciła naruszenie art. 871 § 1 k.p.c. i wniosła o uchylenie tego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Żaden przepis nie przewiduje przymusu adwokacko-radcowskiego w postępowaniu przed sądem powszechnym w przedmiocie przywrócenie terminu, czy też doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, że przesłanką odrzucenia wniosku skarżącej było uchybienie przymusowi adwokacko - radcowskiemu przy dokonywaniu przez nią czynności procesowych.

Skoro art. 871 § 1 k.p.c. nie stanowił i nie mógł stanowić podstawy zaskarżonego rozstrzygnięcia, to zarzut naruszenia tego przepisu okazał się całkowicie chybiony. U podstaw zaskarżonego postanowienia legło stwierdzenie, że skarżąca uchybiła terminowi do zgłoszenia wniosku o doręczenie uzasadnienia wyroku wskutek braku należytej dbałości w prowadzeniu swojej sprawy. Na postanowienie sądu drugiej instancji w przedmiocie oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie uzasadnienia wyroku nie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego (art. 3941 k.p.c.).

Pośrednio takie postanowienie może zostać skontrolowane, jeżeli wskutek uchybienia terminowi do zgłoszenia tego wniosku zostanie on odrzucony, a w zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu skarżący wniesie o kontrolę sposobu rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu (art. 380 w związku z art. 39821 k.p.c.). Gdy w sprawie występuje profesjonalny pełnomocnik, wniosek powinien być jednoznacznie sformułowany, gdyż nie ma 3 podstaw do przypisywania pismom przez niego wnoszonym treści wprost w nich nie wyrażonych (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2008 r., II CZ 54/08, niepubl.).

Powódka, reprezentowana przez radcę prawnego, w zażaleniu nie zgłosiła stosownego wniosku, co uniemożliwiło przeprowadzenie kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie uzasadnienia wyroku. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji, rozstrzygając o kosztach postępowania zażaleniowego stosownie do art. 102 w związku z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 15 w związku z § 6 pkt 6, § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.

U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).