Supreme Court dismisses appeal claiming violation of complaint principle regarding identity of offense.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defendant against the District Court's judgment. The defendant argued that convicting him for a crime not listed in the indictment violated the principle of complaint and the identity of the offense. The court rejected this, noting that the lower court correctly identified the act's identity based on the perpetrator, protected legal interest, and victim, and that the defendant merely continued a polemic with factual findings without raising new legal arguments.
Legislator headnote
AI generatedArt. 14 § 1 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt. 9 k.p.k.; Art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k.; The principle of complaint is not violated when the court determines the identity of the offense based on the perpetrator, protected legal interest, and victim, provided the defendant does not raise new legal arguments affecting the verdict's substance.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV KK 132/12 POSTANOWIENIE Dnia 5 lipca 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2012 r. sprawy A. C. skazanego z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. VI Ka 567/11 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 4 lipca 2011 r., oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego A. C.
UZASADNIENIE
Kasacja jest oczywiście bezzasadna. W istocie skarżący sformułował po raz kolejny zarzut naruszenia przepisów postępowania w ten sposób, że doszło do skazania za przestępstwo nieobjęte aktem oskarżenia, co w jego ocenie naruszyło zasadę skargowości i stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą. Nie ma racji Autor kasacji, że w przedmiotowej sprawie doszło do obrazy art. 14 § 1 k.p.k. i w jego następstwie, zaistnienia uchybienia o jakim mowa w art. 439 § 1 pkt. 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. Do kwestii tej szczegółowo odniósł się Sąd Okręgowy wskazując, że przy ustalaniu tzw. tożsamości czynu, należy mieć na względzie m. in. takie elementy jak: niezmienność podmiotu czynu, przedmiotu ochrony, a w razie poczynienia innych ustaleń co do czasu i miejsca czynu, także tożsamości osoby pokrzywdzonej.
W przedmiotowej sprawie, tak patrząc na tę kwestię, nie można przyjąć że naruszono zasadę skargowości. Trafnie to wywiódł Sąd Okręgowy (por. str. 3 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Również oczywiście bezzasadny jest drugi z zarzutów (dotyczący naruszenia art. 413 § 1 pkt 5 k.p.k.). Jak trafnie wskazał Sąd Okręgowy, sąd ponownie rozpoznając sprawę był związany zapatrywaniami prawnymi sądu odwoławczego, a w tych ostatnich mieszczą się także zapatrywania co do kwalifikacji prawnej. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie.
Jak wynika z protokołów rozpraw strony zostały uprzedzone o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu przez przyjęcie, że oskarżony realizował znamiona przestępstwa z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., ewentualnie art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. (k. 730, 821, t.V). W tej sytuacji uznać należy, że Autor kasacji kontynuuje w niej, polemikę z poczynionymi w sprawie ustaleniami faktycznymi, nie prezentując przy tym jakichkolwiek zarzutów, które mogłyby skutkować uznaniem, że doszło do rażącej obrazy przepisów prawa mającej istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego.
Kierując się przedstawionymi motywami, Sąd Najwyższy na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., orzekł jak w postanowieniu.