Supreme Court dismisses appeal against cost allocation due to lack of reasoning under Art. 102 CPC.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the defendant's appeal regarding the allocation of appellate costs. The lower court failed to provide a reasoned decision on why the plaintiff should not bear the costs, relying solely on Article 102 of the Code of Civil Procedure. The court held that even discretionary rulings on costs require justification to allow for effective judicial review.
Legislator headnote
AI generatedArt. 102 k.p.c.; Art. 391 § 1 k.p.c.; Art. 394 § 3 k.p.c.; Art. 398 § 1 k.p.c. - A court's discretionary decision on the allocation of litigation costs must be reasoned to permit effective appellate review.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I CZ 77/12 POSTANOWIENIE Dnia 4 lipca 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Anna Kozłowska SSN Dariusz Zawistowski w sprawie z powództwa S. S. przeciwko Skarbowi Państwa – Kampinoskiemu Parkowi Narodowemu o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 lipca 2012 r., zażalenia strony pozwanej na postanowienie o kosztach zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 6 grudnia 2011 r., uchyla zaskarżone postanowienie. 2 Uzasadnienie Postanowieniem zawartym w punkcie II wyroku z dnia 6 grudnia 2011 r. Sąd Apelacyjny nie obciążył powódki na rzecz pozwanego Skarbu Państwa kosztami zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Sąd ten jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia wskazał art. 102 k.p.c. W zażaleniu na to postanowienie strona pozwana wniosła o zmianę tego rozstrzygnięcia przez obciążenie powódki kosztami postępowania apelacyjnego, stosownie do wyniku sprawy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie. Przepis art. 102 k.p.c., zastosowany przez Sąd Okręgowy w związku z art. 391 § 1 k.p.c., zawiera uprawnienie sądu o charakterze dyskrecjonalnym. Mimo takiego charakteru orzeczenie o kosztach procesu również i w tym wypadku wymaga uzasadnienia. Sąd drugiej instancji tej powinności nie uczynił jednak zadość, stąd też niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia. Dlatego też należało orzec, jak w sentencji (art. 3941 § 3 w związku z art. 39815 § 1 k.p.c.). md