Supreme Court dismisses appeal for retrial due to missed statutory deadline and lack of legal grounds.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the appellate court's decision to reject a request for a retrial. The lower court rejected the request because it was filed after the statutory deadline and lacked a legal basis under the Civil Procedure Code. The Supreme Court upheld this decision, noting that the appellant did not challenge the time limit issue and that the appeal was essentially a merits review which is not permitted on appeal.
Legislator headnote
AI generatedArt. 410 § 1 k.p.c.; Art. 394 § 3 k.p.c. in conjunction with Art. 398 § 14 k.p.c.: An appeal against a decision to reject a request for retrial is inadmissible if the request was filed after the expiration of the statutory period or lacks a statutory basis, as the appeal court cannot substitute its own assessment of the merits.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I CZ 53/12 POSTANOWIENIE Dnia 29 czerwca 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Zbigniew Kwaśniewski SSN Grzegorz Misiurek w sprawie ze skargi A. Ł. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 21 marca 2006 r., wydanego w sprawie z powództwa A. Ł. przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Skarbu Państwa o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 czerwca 2012 r., zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 17 lutego 2012 r., 1) oddala zażalenie, 2) nie obciąża skarżącego kosztami postępowania zażaleniowego. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 17 lutego 2012 roku, Sąd Apelacyjny, odrzucił skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 21 marca 2006 r. wydanego w sprawie w powództwa A.
Ł. przeciwko Skarbowi Państwa – Ministrowi Skarbu Państwa o zapłatę. Jako przyczynę odrzucenia skargi wskazał wniesienie jej z uchybieniem terminu z art. 407 § 1 k.p.c. in fine, który upłynął najpóźniej w dniu 8 sierpnia 2006 r., oraz brak ustawowej podstawy wznowienia z art. 401 pkt 2 k.p.c. Powód był bowiem w toku omawianego postępowania należycie powiadamiany o terminach rozpraw, jak również o poszczególnych czynnościach i decyzjach podejmowanych przez Sąd. Wskazane przez skarżącego okoliczności nie mogą być traktowane jako wypadki naruszenia przepisów prawa powodujące pozbawienie możliwości działania, albowiem dotyczą kwestii merytorycznych związanych z rozpoznaniem sprawy, tj. oceny przeprowadzonych dowodów, czy decyzji o odmowie dopuszczeniu wnioskowanych dowodów.
Powyższe postanowienie zaskarżył zażaleniem w całości powód, zarzucając naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. poprzez przyjęcie, że w postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego nie doszło do zaistnienia przesłanek określonych w art. 401 pkt 2 k.p.c., podczas gdy z przedstawionych okoliczności, popartych stosowanymi dowodami, wynika, że istnieją przesłanki do wznowienia postępowania w sprawie. W konkluzji powód wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi Skarb Państwa reprezentowany przez Ministra Skarbu Państwa, zastępowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa, wniósł o oddalenie zażalenia oraz zasądzenie na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym. 3
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 410 § 1 k.p.c. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie przypisanego terminu, niedopuszczalną lub nieopartą na ustawowej podstawie. Z treści zażalenia (w części dotyczącej określenia zarzutów i ich motywacji prawnej) wynika, że skarżący kwestionował stanowisko Sądu Apelacyjnego negujące sugerowane pozbawienie powoda możliwości działania w rozumieniu art. 401 pkt 2 k.p.c. w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 21 marca 2006 r. Należy zwrócić uwagę, że kwestionując twierdzenia o braku możliwości obrony przez skarżącego jego praw Sąd dokonał w istocie merytorycznej oceny skargi.
Stwierdzenie, że wskazana podstawa skargi nie jest uzasadniona, skutkuje oddaleniem, a nie odrzuceniem skargi. Niezależnie jednak od tego uchybienia zażalenie podlega oddaleniu. Skarga została bowiem odrzucona również dlatego, że została wniesiona po upływie ustawowego terminu, tej zaś oceny skarżący w zażaleniu nie kwestionował. Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39814 k.p.c. O kosztach orzeczono na zasadzie słuszności z uwagi na trudna sytuację materialną skarżącego (art. 102 k.p.c.). jw