Supreme Court quashes appeal costs ruling due to insufficient reasoning on Article 102 of Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court quashed the appellate court's decision awarding the plaintiff 2,700 PLN in appeal costs. The plaintiff argued that the defendant, a state authority, could not provide funds for the costs while the plaintiff was imprisoned. The court found the lower court's reasoning insufficient because it failed to explicitly evaluate the specific prerequisites of Article 102 of the Civil Procedure Code regarding the defendant's inability to pay.
Legislator headnote
AI generatedArt. 102 k.p.c.; Art. 398 § 1 k.p.c.; Art. 394 § 3 k.p.c.: The court must explicitly articulate its assessment of the prerequisites for applying Article 102 of the Civil Procedure Code, considering the financial capacity of both parties, rather than merely noting that circumstances do not exhaust the statutory requirements.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CZ 154/11 POSTANOWIENIE Dnia 19 kwietnia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący) SSN Anna Kozłowska SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca) w sprawie z powództwa J. J. przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Rejonowemu 1, Sądowi Rejonowemu 2 i S. G. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 kwietnia 2012 r., zażalenia powoda na postanowienie o kosztach procesu zawarte w punkcie drugim wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 25 lutego 2011 r., uchyla zaskarżone postanowienie i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania zażaleniowego.
Uzasadnienie 2 Powód zaskarżył zażaleniem postanowienie o kosztach postępowania apelacyjnego zawarte w pkt 2 wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 25 lutego 2011 r., w którym zasądzono od powoda na rzecz pozwanego Skarbu Państwa kwotę 2700 zł tytułem postępowania apelacyjnego. W ocenie Sądu Apelacyjnego nie zachodzą także w postępowaniu apelacyjnym przesłanki do zastosowania art. 102 k.p.c, ponieważ okoliczności uzasadniające zwolnienie powoda od kosztów sądowych nie wyczerpują przesłanek określonych w wymienionym przepisie, a mianowicie szczególnych okoliczności uzasadniających nieobciążanie powoda kosztami procesu.
W uzasadnieniu zażalenia powód kwestionuje brak przesłanek do zastosowania art. 102 k.p.c. w sytuacji, w której zostaje obciążony kosztami postępowania na rzecz strony procesu, która nie jest w stanie zapewnić mu - jako osadzonemu w zakładzie karnym - zdobycia środków pieniężnych na pokrycie tych kosztów.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie. Przesłanki zastosowania lub odmowy zastosowania art. 102 k.p.c. podlegają swobodnej ocenie Sądu w konkretnych okolicznościach stanu faktycznego sprawy, ale uzasadnienie tej oceny musi zostać wyartykułowane w sposób, pozwalający Sądowi Najwyższemu na jej weryfikację w odniesieniu do rozstrzygnięcia o kosztach procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Takiej oceny brak jest w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zawartym na s. 9 uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 25 lutego 2011 r.
Sąd Apelacyjny ogólnikowo odwołał się tylko do okoliczności uzasadniających zwolnienie powoda od kosztów sądowych i stwierdził, że okoliczności te nie wyczerpują przesłanek określonych w art. 102 k.p.c., a mianowicie szczególnych okoliczności uzasadniających nieobciążenie powoda kosztami procesu. 3 Tymczasem ocena wystąpienia lub braku w stanie faktycznym sprawy przesłanek do zastosowania art. 102 k.p.c. nie może poprzestawać na odniesieniu jej wyłącznie do okoliczności uzasadniających zwolnienie strony od kosztów sądowych, ponieważ skorzystanie z instrumentu prawnego przewidzianego w art. 102 k.p.c. dotyczącego kosztów procesu może nastąpić zarówno w odniesieniu do strony zwolnionej od kosztów sądowych, jak i tej, która zwolnienia takiego nie uzyskała.
Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie zawiera wystarczającej oceny ani wskazania argumentów mających przemawiać za brakiem w stanie faktycznym tej sprawy podstaw do zastosowania art. 102 k.p.c., w sytuacji, w której strona powodowa wcześniej wskazywała na ich istnienie. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.