Supreme Court dismisses appeal for failure to cite grounds and reasoning as required by law.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's complaint against a final court judgment for payment of damages. The appellant failed to cite the specific legal grounds and reasoning supporting the claim of unlawfulness, despite identifying the relevant statutes. The court ruled that these requirements are cumulative and essential, leading to the rejection of the appeal as fundamentally defective.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A complaint for declaration of unlawfulness must cumulatively include the designation of the judgment, citation of grounds and their reasoning, identification of the conflicting legal provision, proof of damage, and a request; failure to meet any single requirement results in the dismissal of the complaint.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III CNP 4/12 POSTANOWIENIE Dnia 20 marca 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa K. B. przeciwko D. F. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 marca 2012 r., na skutek skargi pozwanej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 22 stycznia 2010 r., odrzuca skargę. 2 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2010 r. Sąd Okręgowy zmienił wyrok Sądu Rejonowego z dnia 19 października 2009 r. w ten sposób, że uchylił wyrok zaoczny wydany przez ten Sąd w dniu 20 listopada 2008 r. i umorzył postępowanie w części dotyczącej wydania przyczepy.
Ponadto zasądził od pozwanej D. F. na rzecz powoda K. B. kwotę 4 500 zł z odsetkami w wysokości 11,5% rocznie od dnia 12 listopada 2008 r. do dnia 14 grudnia 2008 r. i 13% rocznie od dnia 15 grudnia 2008 r. i z każdorazowymi odsetkami ustawowymi do dnia zapłaty oraz oddalił powództwo w pozostałym zakresie i dalej idącą apelację. Postanowienie Sądu Okręgowego pozwana D. F. zaskarżyła skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.
Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione w sposób kumulatywny, a zatem skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine. Sąd Najwyższy wyjaśnił przy tym, że każde wymaganie przewidziane w wymienionym przepisie ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych (postanowienie z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.). 3 W skardze pozwanej wskazano przepisy prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, lecz nie przytoczono podstaw skargi ani ich uzasadnienia.
Z tego względu Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 424 8 § 1 w związku z art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c.).