Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
V CZ 135/11 AI generated

Supreme Court dismisses appeal on costs because the lower court's decision did not end the main proceedings.

Case Number V CZ 135/11
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal regarding the allocation of litigation costs. The lower court had ordered the plaintiff to pay costs for the appeal proceedings after overturning a previous decision rejecting the defendant's appeal. The court ruled that since the lower court's decision did not conclude the main case, it could not independently decide on incidental appeal costs, leaving the matter for the second instance court.

Legislator headnote

AI generated

Art. 108 § 1 zd. 1 k.p.c.; Art. 394 § 3 k.p.c.; Art. 398 § 15 § 1 k.p.c.: If a court of the second instance sets aside a ruling and remands the case for retrial, it must leave the determination of appeal costs to the court of the first instance, as such costs are incidental to the main proceedings.

Keywords

AI generated
litigation costs second instance incidental proceedings remand for retrial concentration of costs appeal costs civil procedure code

Cited Legislation

AI generated
Art. 108 § 1 zd. 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 108 § 1 zd. 1 k.p.c. sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji.
Art. 394 § 3 k.p.c.
Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c.
Art. 398 § 15 § 1 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 39815 § 1 k.p.c

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V CZ 135/11 POSTANOWIENIE Dnia 23 lutego 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący) SSN Jan Górowski (sprawozdawca) SSN Anna Kozłowska w sprawie z powództwa "W. B." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w J. (poprzednio: "W. B." Spółki Akcyjnej w K.) przeciwko E. S.-R. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 lutego 2012 r., zażalenia strony powodowej na orzeczenie o kosztach, zawarte w postanowieniu Sądu Okręgowego z dnia 14 czerwca 2011 r., uchyla zaskarżone postanowienie, pozostawiając Sądowi drugiej instancji rozstrzygnięcie co do kosztów postępowania zażaleniowego przed Sądem Najwyższym. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2011 r.

Sąd Okręgowy uchylił zaskarżone postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 30 marca 2011 r. odrzucające apelację pozwanej (punkt 1) i zasądził od powódki na rzecz pozwanej kwotę 799 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Zażaleniem z dnia 1 lipca 2011 r. powódka zaskarżyła to postanowienie w zakresie orzeczenia o kosztach postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, choć z przyczyn nie wskazanych przez skarżącą. Zgodnie z art. 108 § 1 zd. 1 k.p.c. sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji. Przepis ten jest wyrazem zasady koncentracji i unifikacji kosztów i z tego też względu, jeżeli Sąd drugiej instancji, uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, pozostawia on również temu sądowi rozstrzygnięcie o kosztach instancji odwoławczej. Zaskarżonym orzeczeniem Sąd drugiej instancji uchylił postanowienie Sądu pierwszej instancji odrzucające apelację.

Wskazane postanowienie nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 108 § 1 zd. 1 k.p.c. Tym samym, Sąd drugiej instancji nie powinien orzekać o kosztach postępowania zażaleniowego, które jest postępowaniem incydentalnym. Brak jest więc podstaw, aby w takim orzeczeniu rozstrzygać o kosztach postępowania, gdyż nie kończy ono sprawy w instancji. Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39815 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji.