Supreme Court quashes appeal ruling on bridge pension contributions for part-time drivers due to legislative vagueness.

Art. 1 pkt 3 litera a) ustawy z dnia 4 marca 1999 r. o zmianie ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego jest zgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Art. 1 pkt 3 litera b) ustawy powołanej w pkt. 1, rozumiany jako nie mający zastosowania do osób, którym zostały przyznane uprawnienia kombatanckie na podstawie art. 21 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950, z 1998 r. Nr 37, poz. 204, Nr 106, poz. 668 i Nr 162, poz. 1118) jest zgodny z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Uzasadnienie: I Wnioskiem z 25 marca 1999 roku Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, działając na podstawie art. 122 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z konstytucją ustawy z 4 marca 1999 r. o zmianie ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.

II Na rozprawie 11 stycznia 2000 r.

Na wstępie konieczne jest ustalenie, czym jest znak towarowy i jakie są jego cele.

wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich o stwierdzenie niezgodności art.

Art. 1 pkt 1 lit. a tiret drugie, w związku z art. 1 pkt 9 (w zakresie, w jakim w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych – Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, ze zm.; dalej: ustawa o podatku dochodowym – przepis ten dodaje pkt 1b do art. 30 ust. 1), a także w związku z art. 1 pkt 18 (w zakresie, w jakim przepis ten dodaje do ustawy o podatku dochodowym art. 52a ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2, 5 i 6) – ustawy z dnia 21 listopada 2001 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.

Art. 1 – art. 17 ustawy z dnia 26 września 2002 r. o jednorazowym opodatkowaniu nieujawnionego dochodu oraz o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa i ustawy – Kodeks karny skarbowy są niezgodne z art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Art. 18 ustawy wymienionej w pkt 1 jest niezgodny z art. 32 ust. 1, art. 47 w związku z art. 31 ust. 3, art. 51 ust. 2 i art. 64 ust. 1 Konstytucji.

I W dniu 28 maja 1992 roku grupa posłów złożyła wniosek o zbadanie zgodności uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 maja 1992 roku, zobowiązującej Ministra Spraw Wewnętrznych do podania pełnej informacji na temat urzędników państwowych od szczebla wojewody wzwyż, Posłów, senatorów, prokuratorów, adwokatów, radnych gmin i członków zarządów gmin będących współpracownikami UB i SB w latach 1945-1990 z przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności z art. 3 Konstytucji. Grupa posłów w uzasadnieniu złożonego do Trybunału Konstytucyjnego wniosku wyraziła pogląd, iż kwestionowana uchwała nakłada na Ministra obowiązek działania sprzecznego z prawem, stanowiąc tym samym naruszenie art. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Świadczenie o nazwie “dodatkowa celna opłata manipulacyjna (akcydencja)”, przewidywane było w przepisie art.

Rzecznik Praw Obywatelskich we wniosku z dnia 6 grudnia 1994 zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie niezgodności art.

Konstytucji zasadą dostatecznej określoności prawa.

prawa do równego traktowania przez władze publiczne, polegającego na udzieleniu ochrony prawnej wszystkim podmiotom; prawa wolności działalności gospodarczej.

Istoty problemu konstytucyjnoprawnego zawartego w skardze upatruje zaś w tym, że w zakwestionowanym przepisie użyto sformułowania „w sposób rażący”, mimo że jest to przepis podstawowy, a nie przewidujący zaostrzenie lub złagodzenie odpowiedzialności karnej. III Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

I 1. Kazimierz Molga wniósł do Trybunału Konstytucyjnego skargę konstytucyjną w sprawie zgodności art. 190 § 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, poz. 117, ze zm.; dalej: kodeks celny), w zakresie, w jakim nakłada na obywatela przebywającego za granicą i z tego tytułu zwolnionego od cła od przywozu rzeczy służących do użytku osobistego lub domowego obowiązek nieodstępowania tych rzeczy przez okres 2 lat od dnia ich dopuszczenia do obrotu, z art. 2 i art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 2 i 3, art. 84 i art. 217 w związku z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji.

127/10/A/2007 WYROK z dnia 27 listopada 2007 r.