Legislator Case Law & Legislation
I CNP 54/11 AI generated

Supreme Court dismisses appeal against eviction judgment against deceased tenant due to procedural defects and lack of standing.

Case Number I CNP 54/11
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court rejected the tenant's appeal challenging a final eviction judgment rendered against a deceased individual. Although the court acknowledged the judgment contained a fatal procedural flaw by being issued against a person lacking legal capacity due to death, it held that the appeal was inadmissible. The court reasoned that the appellant lacked standing as she was not a party to the original proceedings and suffered no direct harm from the eviction of the deceased. Consequently, the appeal was dismissed despite the existence of a valid remedy for such procedural errors.

Legislator headnote

AI generated

Art. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4241 § 2 k.p.c.; Art. 401 pkt 2 k.p.c.; Art. 407 § 1 k.p.c.; Art. 408 k.p.c.: An appeal against a final judgment for violation of law is inadmissible if the appellant lacks standing, suffered no damage, or if the proper remedy for procedural defects has expired or is unavailable.

Keywords

AI generated
appeal against final judgment deceased tenant eviction lack of legal capacity standing in proceedings procedural defect remedy expiration of limitation period no damage suffered

Cited Legislation

AI generated
Art. 4241 § 1 k.p.c.
Po drugie, jak wynika z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje stronie postępowania, w którym orzeczenie to zapadło.
Art. 4241 § 2 k.p.c.
Tymczasem nie zachodzą okoliczności wyjątkowe, które uzasadniałyby wniesienie skargi od takiego orzeczenia wynikające z art. 4241 § 2 k.p.c.
Art. 401 pkt 2 k.p.c.
Na tę okoliczność przewidział zatem specjalną podstawę wznowienia postępowania w art. 401 pkt 2 k.p.c. To, że upłynął termin przewidziany w art.
Art. 407 § 1 k.p.c.
To, że upłynął termin przewidziany w art. 407 § 1 k.p.c. do złożenia skargi o wznowienie postępowania, nie może oznaczać, że automatycznie przysługuje skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Art. 408 k.p.c.
Nie doszło bowiem jeszcze do prekluzji przewidzianej w art. 408 k.p.c., zatem nie można wykluczyć złożenia skargi o wznowienie postępowania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, jeżeli niedotrzymanie terminu było uzasadnione.
art. 4241 § 2 k.p.c
Tymczasem nie zachodzą okoliczności wyjątkowe, które uzasadniałyby wniesienie skargi od takiego orzeczenia wynikające z art. 4241 § 2 k.p.c.
art. 401 pkt 2 k.p.c
Na tę okoliczność przewidział zatem specjalną podstawę wznowienia postępowania w art. 401 pkt 2 k.p.c.
art. 407 § 1 k.p.c
To, że upłynął termin przewidziany w art. 407 § 1 k.p.c.
art. 408 k.p.c
Nie doszło bowiem jeszcze do prekluzji przewidzianej w art. 408 k.p.c., zatem nie można wykluczyć złożenia skargi o wznowienie postępowania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, jeżeli niedotrzymanie terminu było uzasadnione.
art. 4241 § 1 k.p.c
Po drugie, jak wynika z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje stronie postępowania, w którym orzeczenie to zapadło.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CNP 54/11 POSTANOWIENIE Dnia 10 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie ze skargi M. C. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w W. z dnia 12 maja 2008 r., wydanego w sprawie z powództwa Miasta W. przeciwko W. N., S. B. i M. P. o eksmisję, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 stycznia 2012 r., odrzuca skargę. 2 Uzasadnienie W niniejszej sprawie zakwestionowano skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wyrok zaoczny w sprawie o eksmisję.

Niewątpliwie wyrok w części został wydany w warunkach nieważności postępowania: dotyczył m.in. eksmisji W. N., gdy tymczasem W. N. między datą odebrania wezwania do stawienia się na rozprawę a datą wyrokowania zmarł. W tej sytuacji wyrok wydano przeciwko zmarłemu, a więc osobie niemającej zdolności sądowej. Mimo tak poważnej wady skarga zasługuje na odrzucenie, za czym przemawia wiele argumentów. Po pierwsze, skarga została wniesiona od orzeczenia sądu I instancji. Tymczasem nie zachodzą okoliczności wyjątkowe, które uzasadniałyby wniesienie skargi od takiego orzeczenia wynikające z art. 4241 § 2 k.p.c. Choć pozornie wydanie orzeczenia w warunkach nieważności postępowania może świadczyć o naruszeniu podstawowych zasad porządku prawnego, to jednak ustawodawca dostrzega, że w praktyce może się zdarzyć, że zostanie wydany wyrok przeciwko osobie zmarłej.

Na tę okoliczność przewidział zatem specjalną podstawę wznowienia postępowania w art. 401 pkt 2 k.p.c. To, że upłynął termin przewidziany w art. 407 § 1 k.p.c. do złożenia skargi o wznowienie postępowania, nie może oznaczać, że automatycznie przysługuje skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Nie doszło bowiem jeszcze do prekluzji przewidzianej w art. 408 k.p.c., zatem nie można wykluczyć złożenia skargi o wznowienie postępowania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, jeżeli niedotrzymanie terminu było uzasadnione.

Jeżeli natomiast niedotrzymanie terminu nie było uzasadnione, to nie ma podstaw do uwzględnienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia dla niedbającej o swoje prawa strony. Po drugie, jak wynika z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje stronie postępowania, w którym orzeczenie to zapadło. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca nie była stroną, a nawet nie brała udziału w tym postępowaniu. Po trzecie, warunkiem dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest 3 okoliczność, że przez to orzeczenie wyrządzono stronie szkodę.

Tymczasem w tej sprawie zmarłemu wypowiedziano stosunek najmu lokalu jeszcze za jego życia już w 2007 r., a więc skarżąca, której nie dotyczył kwestionowany wyrok, nie mogła zostać poszkodowana przez jego wydanie. W szczególności zaś wyrok ten nie jest źródłem niemożliwości ustalenia wstąpienia przez skarżącą w stosunek najmu. W tym stanie rzeczy skarga zasługuje na odrzucenie. md