Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because new law bars challenges to procedural decisions causing harm.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's decision to restore a deadline for filing an objection. The appellant argued the lower court's procedural ruling caused irreparable harm, but the new Civil Procedure Code explicitly prohibits such appeals for decisions falling outside specific statutory exceptions. Consequently, the court ruled the appeal inadmissible under the updated legal framework.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal to declare a final ruling inconsistent with the law is inadmissible if the ruling falls outside the statutory exceptions for harm caused by second-instance judgments.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CNP 103/11 POSTANOWIENIE Dnia 29 grudnia 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Lech Walentynowicz w sprawie ze skargi B. K.J. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 28 grudnia 2009 r., w sprawie z powództwa Gminy W. przeciwko B. K.-J. o rozwiązanie umowy i wydanie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 grudnia 2011 r., 1.) odrzuca skargę; 2.) oddala wniosek radcy prawnego H. F. o przyznanie wynagrodzenia za świadczenie skarżącej pomocy prawnej. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2009 r. Sąd Rejonowy odrzucił wniosek pozwanej B. K.-J. o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu od wyroku zaocznego z dnia 18 czerwca 2008 r. Postanowienie Sądu Okręgowego pozwana zakwestionowała skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W dniu 25 września 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny, ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr 155, poz. 1037), która zmieniła przepisy dotyczące skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 4241 § 1 k.p.c., można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
W zakresie nieobjętym hipotezami powyższych przepisów w przypadku powstania szkody wskutek wydania orzeczenia przez sąd skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest niedopuszczalna. Od prawomocnych orzeczeń, od których skarga nie przysługuje, odszkodowania z tytułu szkody wyrządzonej przez wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem można domagać się przed sądem powszechnym, bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem w postępowaniu ze skargi, chyba że strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych (art. 4241b k.p.c.).
W związku z tym skarga B. K.-J. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu od 3 wyroku zaocznego podlegała, jako niedopuszczalna, odrzuceniu (art. 4248 § 1 k.p.c.). Oddalono wniosek pełnomocnika pozwanej, ustanowionego z urzędu, o zasądzenie od Skarbu Państwa wynagrodzenia za świadczenie pomocy prawnej w postępowaniu zażaleniowym. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, wniesienie i popieranie przez pełnomocnika, ustanowionego z urzędu, niedopuszczalnego środka prawnego nie uzasadnia przyznania mu wynagrodzenia za świadczenie stronie pomocy prawnej w sposób nieprofesjonalny (zob. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999, nr 6, poz. 123, z dnia 20 września 2007 r., II CZ 69/07, OSNC 2008, nr 3, poz. 41, z dnia 11 maja 2011 r., II CSK 699/10, OSNC Zb.
Dod. 2011, nr C, poz. 72 oraz z dnia 22 września 2011 r., V CZ 66/11, LEX nr 960548). jw