Supreme Court dismisses appeal; co-ownership transfer invalid if building land owned by housing cooperative.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the applicants against the Regional Court's refusal to register a co-ownership right. The applicants had acquired a co-ownership right through a transfer agreement, but the Housing Cooperative argued the building's land was owned by the cooperative, rendering the transfer void under specific statutory provisions. The court held that the lower court correctly found the transfer invalid because the land was owned by the cooperative, violating the law prohibiting such transfers on cooperative-owned land.
Legislator headnote
AI generatedArt. 7 ust. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych; Art. 58 § 1 k.c.: A co-ownership right transfer is void if the building is located on land owned by the housing cooperative, and the Supreme Court dismisses cassation appeals regarding material law violations based on facts not established by the lower court.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 605/10 POSTANOWIENIE Dnia 7 grudnia 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Iwona Koper SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z wniosku Tomasza K. i Moniki K. przy uczestnictwie Gospodarczego Banku Spółki Akcyjnej z siedzibą w P. I Oddział w P. oraz Spółdzielni Mieszkaniowej "O. " w P. o założenie księgi wieczystej dla spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu wraz z wpisem tego prawa oraz o wpis hipoteki zwykłej i hipoteki kaucyjnej, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 grudnia 2011 r., skargi kasacyjnej uczestnika postępowania Spółdzielni Mieszkaniowej "O. " w P. od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 9 lipca 2010 r., oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie 2 Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 30 listopada 2009 r. oddalił wniosek Tomasza K. i Moniki K. o założenie księgi wieczystej dla spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego nr 41 w budynku nr [...] na Osiedlu T. w P. wraz z wpisem tego prawa na rzecz wnioskodawców na prawach wspólności ustawowej oraz oddalił wniosek o wpis hipoteki zwykłej i kaucyjnej obciążających to prawo na rzecz Gospodarczego Banku S.A. w P. Oddział w P. Sąd Rejonowy ustalił, że rzeczony lokal znajduje się w budynku posadowionym na nieruchomości, której własność Spółdzielnia Mieszkaniowa „O.” nabyła aktem notarialnym z dnia 3 lipca 2008 r. i dla której Sąd Rejonowy w P. prowadzi księgę wieczystą Kw [...].
Umową z dnia 16 października 2009 r. zawartą w formie aktu notarialnego wnioskodawcy nabyli od Romana F. i Gabrieli F. spółdzielcze własnościowe prawo do przedmiotowego lokalu, które powstało z przekształcenia spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu na podstawie umowy z dnia 8 lipca 2009 r. zawartej w formie aktu notarialnego. Sąd Rejonowy stwierdził, że z art. 7 ust 2 ustawy z dnia 14 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 125, poz. 873; dalej „ustawa nowelizująca”) wynika, iż od dnia wejścia w życie tej ustawy, tj. od dnia 31 lipca 2007 r., umowa przekształcenia spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu w prawo własnościowe mogła być zawarta tylko wtedy, gdy jej przedmiotem było spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu położonego w budynku wybudowanym na gruncie, którego spółdzielnia nie jest właścicielem ani użytkownikiem wieczystym.
Umowa przekształcenia prawa do lokalu z dnia 8 lipca 2009 r. jest zatem nieważna z mocy art. 58 § 1 k.c., a w konsekwencji bezskuteczna jest umowa sprzedaży z dnia 16 października 2009 r. Tym samym nie było podstaw do założenia księgi wieczystej oraz dokonania żądanych wpisów. Postanowieniem z dnia 9 lipca 2010 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację uczestniczki postępowania Spółdzielni Mieszkaniowej „O.” w P. Sąd drugiej instancji podkreślił, że dla oceny przekształcenia dokonanego umową z dnia 8 lipca 2009 r. i w rezultacie oceny ważności umowy 3 sprzedaży z dnia 16 października 2009 r. decydujące znaczenia ma pojęcie nieruchomości w rozumieniu wieczystoksięgowym.
Z treści księgi wieczystej Kw [...] wynika zaś, że budynek nr [...] na Osiedlu T. w P., w którym znajduje się lokal nr 41 posadowiony jest na działce nr 9/8, obręb C. stanowiącej własność Spółdzielni Mieszkaniowej „O.” w P. Wyłącza to zastosowanie w sprawie art. 7 ust. 2 ustawy nowelizującej, a tym samym przesądza o nieważności umowy z dnia 8 lipca 2009 r. i w konsekwencji nieważności umowy z dnia 16 października 2009 r. Za bezzasadny Sąd Okręgowy uznał także zarzut naruszenia art. 41 i 42 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.
U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116 ze zm.; dalej „u.s.m.”). Stwierdził, że uchwała Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej „O.” nr 32 z dnia 27 lutego 2003 r., z której zdaniem wnioskodawców wynika, iż budynek nr [...] na Osiedlu T. w P. posadowiony jest na nieruchomości wielobudynkowej obejmującej działkę, do której Spółdzielnia nie ma tytułu prawnego, nie może prowadzić do wniosków przeciwnych, nie uwzględnia bowiem dokonanej z dniem 31 lipca 2007 r. zmiany art. 42 ust. 3 pkt 1 u.s.m. i powinna być dostosowana do obowiązującego stanu prawnego.
Uczestniczka postępowania w skardze kasacyjnej zaskarżyła postanowienie Sądu Okręgowego w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, mianowicie art. 7 ust. 2 ustawy nowelizującej poprzez niewłaściwą jego wykładnię skutkującą uznaniem umowy z dnia 8 lipca 2009 r. za nieważną, oraz art. 41 i 42 u.s.m. przez przyjęcie, że przepisy te wraz ze stosowanymi przepisami wewnątrzspółdzielczymi nie tworzą podstawy do przekształcenia spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego w prawo własnościowe, a także naruszenie przepisów postępowania, mianowicie art. 6268 § 2 k.p.c. przez pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego części materiału dowodowego w postaci uchwały nr 18/2002 z dnia 27 czerwca 2002 r.
Zebrania Przedstawicieli i chwały Zarządu Spółdzielni nr 53/2003 z dnia 8 maja 2003 r. oraz treści umowy z dnia 8 lipca 2009 r., a także naruszenie art. 6269 k.p.c. przez jego niewłaściwe zastosowanie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
4 Postępowanie o założenie księgi wieczystej objęte jest regulacją zawartą w art. 6268 § 10 k.p.c., zgodnie z którym założenie księgi wieczystej następuje z chwilą dokonania pierwszego wpisu, a także art. 6268 § 2 k.p.c. określającą granice kognicji sądu wieczystoksięgowego. Zarzut naruszenia art. 6268 § 2 k.p.c., który skarżąca wiąże z nieuwzględnieniem przez Sąd Okręgowy przy ustalaniu podstawy faktycznej zaskarżonego orzeczenia dokumentów w postaci uchwały Zebrania Przedstawicieli nr 18/2002 z dnia 27 czerwca 2002 r. oraz uchwały Zarządu Spółdzielni nr 53/2003 z dnia 8 maja 2003 r., a także postanowienia umowy zawartego w § 7 umowy o przekształceniu lokatorskiego prawa do lokalu na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, nie mógł odnieść zamierzonego skutku.
Sąd Okręgowy zasadnie uznał, że przy ocenie dopuszczalności przekształcenia dokonanego umową z dnia 8 lipca 2009 r. oraz ważności umowy sprzedaży z dnia 16 października 2009 r. należy mieć na względzie pojęcie nieruchomości w rozumieniu wieczystoksięgowym. Z ustaleń dokonanych na podstawie treści księgi wieczystej KW nr [...] oraz dołączonych do wniosku dokumentów wynika, że nieruchomość, na której posadowiony jest budynek, w którym znajduje się lokal spółdzielczy należący do wnioskodawców, stanowi własność Spółdzielni.
W postępowaniu o wpis, kontroli sądu podlega skuteczność materialnoprawna czynności prawnej, na podstawie której doszło do ustanowienia prawa podlegającego ujawnieniu w księdze wieczystej (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 1955 r., II CO 116/54, OSN 1956, nr 1, poz. 15, z dnia 25 lutego 1963 r., III CR 177/62, OSN II, 1964, poz. 36, postanowienie z dnia 16 lipca 2009 r., I CSK 497/2008, Lex Polonica nr 2353126). Dotyczy to także postępowania o założenie księgi wieczystej dla spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu.
Z tej przyczyny, dokumenty stanowiące podstawę wpisu tego prawa powinny wykazywać spełnienie - określonych we właściwych przepisach - warunków materialnoprawnych skutecznego ustanowienia w drodze czynności prawnej, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu. Jeżeli dokumenty takie – wbrew deklarowanym oświadczeniom w treści czynności prawnej - nie potwierdzają tych warunków, zachodzi podstawa do oddalenia wniosku o wpis (art. 6269 k.p.c.). 5 Sąd Okręgowy zasadnie przyjął, że załączone do wniosku dokumenty, tj. wypis aktu notarialnego z dnia 16 października 2009 r. wraz z zaświadczeniami Spółdzielni, nie mogą stanowić podstawy założenia księgi wieczystej dla spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu i wpisu tego prawa na rzecz wnioskodawców, gdyż nie wykazują one spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 2007 r. ustawy zmieniającej, zawierającej wymaganie, aby lokal spółdzielczy, będący przedmiotem umowy z dnia 8 lipca 2009 r., znajdował się na nieruchomości, do której Spółdzielni nie przysługiwało prawo własności albo prawo użytkowania wieczystego.
W szczególności okoliczności wskazanej w § 7 umowy z dnia 8 lipca 2009 r. nie potwierdza treść zaświadczenia Spółdzielni załączonego do wniosku o wpis oraz treść księgi wieczystej KW nr [...]. W konsekwencji uzasadnione było stanowisko Sądu Okręgowego, że umowa ta była nieważna na podstawie art. 58 § 1 k.c., naruszała bowiem normę zawartą w art. 7 ust. 1 ustawy zmieniającej z dnia 14 czerwca 2007 r., zakazującą ustanawiania spółdzielczych własnościowych praw do lokali położonych w budynkach wybudowanych na gruncie, do którego spółdzielni przysługuje prawo własności lub użytkowania wieczystego (por. postanowienie siedmiu sędziów SN z dnia 16 listopada 2011 r., II CSK 538/10, dotychczas nie publ.).
Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego: art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 2007 r. ustawy zmieniającej oraz 41 i 42 u.s.m., odnoszą się do innego niż ustalony stanu faktycznego i z tego powodu są bezzasadne. Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego (por. uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 czerwca 1954 r., I CO. 21/54, OSN 1948, III, poz. 50, wyrok z dnia 29 lipca 1999 r., II UKN 56/99, OSNAPiUS 2000, nr 22, poz. 829, wyrok z dnia 24 lipca 2006 r., I PK 299/2005, OSNP 2007, nr 15-16, poz. 214, wyrok z dnia 17 czerwca 2009 r., IV CSK 48/2009, Lex Polonica nr 2044472), zarzut naruszenia prawa materialnego może być odnoszony tylko do stanu faktycznego stanowiącego podstawę zaskarżonego orzeczenia.
Wprawdzie Sąd Okręgowy przedstawił również ocenę prawną okoliczności deklarowanych w § 7 umowy z dnia 8 lipca 2009 r., ale rozważania te miały charakter jedynie hipotetyczny. Ocenę prawną Sądu drugiej instancji w tym 6 zakresie należało więc uznać za bezprzedmiotową, skoro wykraczała poza przyjętą przez ten Sąd podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Z tych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 39814 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.