Supreme Court dismisses appeal for illegality against a ruling on court costs and legal representation. The appeal is inadmissible as it targets a non-final procedural order. The court rules that such appeals only apply to final judgments on the merits.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the plaintiff's appeal for illegality against a final court order denying a waiver of court costs and the appointment of a court-appointed attorney. The plaintiff argued the order violated their rights, but the court determined the appealed decision did not fall within the specific scope of final judgments or substantive rulings eligible for this extraordinary remedy. Consequently, the court ruled the appeal inadmissible because the challenged order was merely procedural and did not conclude the proceedings on the merits.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4241 § 1, 2 k.p.c.; Art. 4241a § 3 k.p.c.: An appeal for illegality is admissible only against final judgments or substantive rulings concluding proceedings; appeals against procedural orders not listed in the statute are inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CNP 70/11 POSTANOWIENIE Dnia 24 listopada 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Jan Górowski w sprawie ze skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 28 kwietnia 2009 r., w sprawie z powództwa J. J. przeciwko Skarbowi Państwa – Sądowi Rejonowemu w G. i Sądowi Rejonowemu w G.P. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 listopada 2011 r., odrzuca skargę. Uzasadnienie 2 Powód J. J. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 28 kwietnia 2009 r., w którym Sąd oddalił jego zażalenie na postanowienie o odmowie zwolnienie powoda od kosztów sądowych powyżej kwoty 150 zł oraz odmowie ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, który przysługuje jedynie od orzeczeń wyraźnie wskazanych w art. 4241 § 1 i 2 k.p.c. Z tych zapisów wyraźnie wynika, iż skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia przysługuje tylko od prawomocnych wyroków sądu drugiej instancji kończących postępowanie w sprawie, oraz postanowień co do istoty sprawy kończących postępowanie, wydanych przez sąd drugiej instancji w postępowaniu nieprocesowym, w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności orzeczeń sądów państw obcych oraz w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego wydanego za granicą lub ugody zawartej przed sądem polubownym za granicą (art. 4241 , art. 5192 , art. 11481 § 3, art. 11511 § 3 i nowy art. 1215 § 3).
Od innych prawomocnych orzeczeń skarga nie przysługuje, a jeżeli przez ich wydanie została wyrządzona szkoda, strona może dochodzić jej wynagrodzenia bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem w postępowaniu ze skargi, czyli przed sądem powszechnym, bezpośrednio od Skarbu Państwa, w sprawie o odszkodowanie (art. 4241a § 3 k.p.c.). Powód złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w G., którym oddalono jego zażalenie na postanowienie o odmowie zwolnienie powoda od kosztów sądowych powyżej kwoty 150 zł oraz odmówiono mu ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Zaskarżone orzeczenie nie mieści się zatem w kręgu orzeczeń zaskarżalnych tym nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a konsekwencji skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Mając na uwadze powyższe, stosownie do treści art. 4248 § 1 k.p.c., skargę należało odrzucić, o czym orzeczono jak sentencji. md