Supreme Court dismisses appeal against final order ruling that procedural delay complaints are not appealable via civil law. The court held that such complaints do not meet the statutory requirements for a civil law appeal. The decision clarifies the scope of appeals under the Civil Procedure Code. The court rejected the claim based on the specific statutory provisions. The ruling emphasizes the distinction between procedural delays and substantive legal errors. The outcome confirms the inadmissibility of the specific type of appeal filed. The judgment upholds the lower court's decision on procedural grounds.

Sygn. akt V CNP 2/11 POSTANOWIENIE Dnia 25 października 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Lech Walentynowicz w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Komunikacyjno Spedycyjnego T. Spółce z o.o. w T. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 26 października 2010 r., w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Komunikacyjno Spedycyjnego T. Spółce z o.o. w T. przeciwko Skarbowi Państwa- Prezesowi Sądu Okręgowego o stwierdzenie przewlekłości postępowania, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 października 2011 r., 1) odrzuca skargę;

2) zasądza od Przedsiębiorstwa Komunikacyjno - Spedycyjnego " T." - spółki z o.o. w T. na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) tytułem kosztów postępowania skargowego. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 26 października 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę Przedsiębiorstwa Komunikacyjno Spedycyjnego T. sp. z o.o. o stwierdzenie przewlekłości postępowania. Postanowienie Sądu Apelacyjnego skarżący zakwestionował skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W dniu 25 września 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny, ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr 155, poz. 1037), która zmieniła przepisy dotyczące skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 4241 § 1 k.p.c., można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

W wypadku prawomocnych orzeczeń, od których skarga nie przysługuje, odszkodowania ztytułu szkody wyrządzonej przez wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem można domagać się bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem w postępowaniu ze skargi, chyba że strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych (art. 4241b k.p.c.). W związku z tym skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia podlegała jako niedopuszczalna odrzuceniu (art. 4248 § 1 k.p.c.). Niezależnie od tego należy przypomnieć, że także przed wejściem w życie ustawy nowelizującej w orzecznictwie przyjmowano, iż postanowienie w przedmiocie skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki nie podlega zaskarżeniu skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia 3 (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 3/05, OSNC 2006, nr 2, poz. 39).

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 4248 § 1 k.p.c.). O kosztach postępowania skargowego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c.