Supreme Court reversed appeal, ruling supplementary works were within original contract scope, not requiring separate public procurement order.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland reversed the appellate court's decision, which had dismissed the contractor's claim for additional payment. The contractor argued that specific supplementary works fell within the original contract scope, while the municipality contended they required a separate voluntary procurement order. The court held that the works were auxiliary and covered by the initial agreement, thus rejecting the need for a new procurement procedure.
Legislator headnote
AI generatedArt. 67 ust. 1 pkt 5 p.z.p.; Art. 66, 139 p.z.p.; Art. 72, 76 k.c.; Art. 65 § 2 k.c. Supplementary works falling within the original contract scope do not constitute a separate voluntary procurement order requiring a new contract.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 508/10
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 października 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Mirosław Bączyk SSA Marek Machnij w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Budowlanego Usługowo-Remontowego "M." Spółki z o.o. w K. przeciwko Gminie B. o zapłatę, po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 6 października 2011 r., skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 14 czerwca 2010 r., 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala apelację;
2. obciąża pozwaną kosztami postępowania apelacyjnego i kasacyjnego, pozostawiając szczegółowe wyliczenie referendarzowi sądowemu w Sądzie Okręgowym. 2 Uzasadnienie Przedsiębiorstwo Budowlane Usługowo-Remontowe „M.” spółka z o.o. w K. wystąpiło przeciwko Gminie Miasta B. z pozwem o zapłatę 171 125 zł. Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 10 lutego 2010 r. zasądził dochodzoną przez powódkę kwotę w przeważającej części, a w pozostałym zakresie powództwo oddalił. Ustalił, że między stronami doszło do zawarcia dnia 18 października 2007 r. umowy o roboty dodatkowe.
Uznał, że powódka dopełniła obowiązek zgłoszenia pozwanej robót dodatkowych, przyjmując jednocześnie, że strony nie określiły w umowie, w jaki sposób ma nastąpić zgłoszenie konieczności wykonania robót dodatkowych oraz w jaki sposób należy je zatwierdzić. Stwierdził, że powódka wykonała je po uzyskaniu dodatkowego zamówienia w trybie art. 67 ustawy z 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (jedn. tekst: Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759 ze zm.; dalej „p.z.p.”). Pozwana wniosła apelację od wyroku Sądu Okręgowego.
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 14 czerwca 2010 r. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że powództwo oddalił i orzekł o kosztach postępowania. Podkreślił, że - stosownie do art. 72, art. 76, art. 65 § 2 i art. 56 k.c. oraz art. 67 ust. 1 pkt 5, art. 66 i art. 139 p.z.p. - prace zgłoszone do wykonania nie stanowiły tzw. robót dodatkowych, ale powinny stać się przedmiotem zamówienia dodatkowego. Nie mieściły się one w zakresie prac objętych zamówieniem podstawowym, na co wskazuje specyfikacja istotnych warunków zamówienia.
Strony powinny zatem zawrzeć w formie pisemnej po negocjacjach umowę o roboty stanowiące tzw. zamówienie dodatkowe z wolnej ręki w trybie art. 67 ust. 1 pkt 5 p.z.p. i § 11 umowy. Powódka sygnalizowała potrzebę wykonania robót dodatkowych Radzie Budowy powołanej przez pozwaną w celu zapewnienia sprawnej realizacji inwestycji. W niniejszej sprawie nie doszło do podjęcia negocjacji poprzedzających zawarcie umowy w sprawie zamówienia dodatkowego. Nie doszło też do zawarcia umowy w formie pisemnej, zaś Rada Budowy nie była – zdaniem Sądu Apelacyjnego – organem pozwanej zdolnym do składania oświadczeń woli w jej imieniu.
Mimo to powódka przystąpiła do wykonania robót dodatkowych, licząc na 3 zawarcie umowy i wypłatę wynagrodzenia. Roboty te zostały wykonane i odebrane przez inwestora, co zostało potwierdzone w dzienniku budowy. Powódka w skardze kasacyjnej zaskarżyła wyrok Sądu Apelacyjnego w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego, mianowicie art. 66, art. 67 ust. 1 pkt 5 i art. 139 p.z.p. oraz art. 72, art. 76 i art. 65 § 2 k.c. przez błędną wykładnię, a także naruszenie przepisu postępowania, mianowicie art. 247 k.p.c., przez jego niezastosowanie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z § 3 wiążącej strony umowy o roboty budowlane, realizacja zadania obejmowała roboty przygotowawcze i rozbiórkowe, roboty fundamentowe, stan zerowy, stan surowy otwarty - w tym instalacje sanitarne i elektryczne zewnętrzne, stan surowy zamknięty, stan wykończeniowy zewnętrzny, stan wykończeniowy wewnętrzny, instalacje sanitarne wewnętrzne i wentylację, instalacje elektryczne wewnętrzne oraz zagospodarowanie terenu. Z akt niniejszej sprawy wynika, że Zarząd Nieruchomości Miejskich w B. zawiadomił pismem z dnia 13 września 2008 r. autorską pracownię projektową „A.-S.”, iż w trakcie realizacji zadania wystąpiły następujące braki w opracowaniu dokumentacji projektowej i przedmiarowej: pogłębienie istniejących piwnic w budynku starym, skucie istniejących tynków zewnętrznych pod ocieplenie budynku starego, zmiana wykonania robót ziemnych drogowych - brak możliwości zastosowania koparki ze względu na małą odległość budynku nowego od istniejącego ogrodzenia muru, brak w projekcie i kosztorysie inwestorskim wykończenia ścian w kotłowni, brak kosztorysu inwestorskiego i rozwiązania technicznego na roboty zewnętrzne (remont muru ogrodzeniowego), wykonanie kontrłat na konstrukcji dachu w budynku starym i nowym, zła technologia wykonania robót ziemnych budynku nowego w kosztorysie inwestorskim – ze względu na bardzo mały plac budowy, brak miejsca na złożenie gruntu na odkład do zasypywania ścian fundamentowych, wykonanie dodatkowej ściany nośnej piwnic w budynku nowym, sprawdzenie i odgruzowanie istniejących przewodów kominowych w budynku starym, dodatkowe drzwi ogniowe do piwnicy i pomieszczenia gospodarczego w budynku starym, wykonanie dodatkowej ławy fundamentowej pod ścianą kominową oraz ścianą przy 4 kotłowni w budynku starym, brak rozwiązania technicznego i kosztowego elewacji szczytu budynku starego południowo - wschodniego dotyczącego istniejących kominów oraz ustawienia rusztowań na istniejących dachach oraz ustawienia rusztowań na elewacji szczytu północno – zachodniego, za mała wysokość nowego biegu klatki schodowej, brak wykonania barier stalowych zewnętrznych na otworach okienno – drzwiowych w budynku nowym.
Po dokonaniu przez pracownię projektową „A.-S.” stosownych zmian w projekcie zadanie inwestycyjnego powódka wykonała określone prace zgodnie z tymi zmianami i zażądała za nie dodatkowego wynagrodzenia. Powódka w skardze kasacyjnej trafnie podkreśliła, że wspomniane prace miały charakter posiłkowy i mieściły się w podstawowym zakresie robót określonych w § 3 wiążącej strony umowy. Wbrew odmiennej ocenie dokonanej przez Sąd Apelacyjny, nie powinny one stać się przedmiotem zamówienia dodatkowego, zatem przepisy art. 67 ust. 1 pkt 5, art. 66 i art. 139 p.z.p. oraz art. 72 i art. 76 k.c. w ogóle nie powinny mieć zastosowania w niniejszej sprawie.
W konsekwencji zarzut naruszenia tych przepisów oraz art. 65 § 2 k.c. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie okazał się oczywiście uzasadniony. Nieuzasadniony natomiast okazał się zarzut naruszenia art. 247 k.p.c. Po pierwsze, przepis ten znajduje się wśród przepisów o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, zarzut jego naruszenia mógłby zatem być podnoszony w skardze kasacyjnej tylko w związku z art. 391 k.p.c. Po drugie, przepis ten znajduje się wśród przepisów dotyczących postępowania dowodowego, zgodnie zaś z art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39816 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.