Supreme Court dismisses appeal against bankruptcy objection list as bankruptcy rulings are not appealable under new law.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected A.K.'s appeal challenging a final bankruptcy objection list issued by the District Court. The appellant argued the ruling was unlawful, but the court noted that the new Civil Procedure Code strictly limits appeals to final judgments and specific non-procedural rulings. Since bankruptcy proceedings and incidental rulings fall outside the scope of permissible appeals, the court determined the appeal was inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4241, Art. 5192, Art. 11481 § 3, Art. 11511 § 3, Art. 1215 § 3, Art. 7674 § 3, Art. 33 ust. 3, Art. 223 ust. 2 of the Bankruptcy and Rehabilitation Act; Appeals against final rulings in bankruptcy proceedings are inadmissible as they do not meet the statutory requirements for filing a complaint for unconstitutionality.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I CNP 45/11 POSTANOWIENIE Dnia 15 września 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Kazimierz Zawada w sprawie ze skargi A. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 13 października 2008 r., wydanego w sprawie z wniosku A. K. przy uczestnictwie W.Dom Maklerski S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. w przedmiocie sprzeciwu A. K. od listy wierzytelności, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 września 2011 r., odrzuca skargę. Uzasadnienie 2 A. K. wniósł w dniu 12 października 2010 r. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 13 października 2008 r., w przedmiocie sprzeciwu A. K. od listy wierzytelności.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W dniu 25 września 2010 r. wskutek wejścia w życie ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 155, poz. 1037) zmienił się stan prawny w zakresie dotyczącym skargi na niezgodność z prawem prawomocnego orzeczenia. Według nowego stanu prawnego, przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem mogą być tylko prawomocne wyroki kończące postępowanie w sprawie, prawomocne postanowienia co do istoty sprawy kończące postępowanie w sprawie wydane w postępowaniu nieprocesowym, prawomocne postanowienia wydane w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności orzeczeń sądów państw obcych oraz prawomocne postanowienia wydane w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego wydanego za granicą lub ugody zawartej przed sądem polubownym za granicą (art. 4241 , art. 5192 , art. 11481 § 3, art. 11511 § 3 i art. 1215 § 3 k.p.c.).
Inne prawomocne orzeczenia, w tym postanowienia incydentalne, a także orzeczenia wydane w postępowaniu egzekucyjnym oraz upadłościowym i naprawczym, nie mogą być przedmiotem skargi (art. 7674 § 3 k.p.c. oraz art. 33 ust. 3 i art. 223 ust. 2 Prawa upadłościowego i naprawczego), mimo to jednak, jeżeli przez ich wydanie została wyrządzona szkoda, strona może wystąpić z powództwem o jej naprawienie przez Skarb Państwa (art. 4241b k.p.c. oraz art. 4171 § 2 k.c.). W świetle zatem obecnie obowiązującego stanu prawnego, w szczególności art. 223 ust. 2 Prawa upadłościowego i naprawczego, skarga wniesiona przez A.
K. jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu (art. 4248 § 1 k.p.c.).