Supreme Court dismisses appeal on statute of limitations grounds and rejects lawyer's negligence as valid excuse for delay.

Sygn. akt III CZ 40/11 POSTANOWIENIE Dnia 8 września 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący) SSN Jan Górowski (sprawozdawca) SSN Bogumiła Ustjanicz w sprawie ze skargi K. B. o wznowienie postępowania w sprawie z wniosku K. B. przy uczestnictwie Skarbu Państwa - Dyrektora Izby Skarbowej w K., Ośrodek Zamiejscowy w N., o stwierdzenie nabycia spadku po Z. I. zakończonej prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 2 września 2003 r., po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 września 2011 r., zażalenia K.

B. na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 5 maja 2011 r., 1. odrzuca zażalenie w części dotyczącej oddalenia wniosku o przywrócenie terminu, a w pozostałym zakresie zażalenie oddala, 2. zasądza od K. B. na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Uzasadnienie 2 Postanowieniem z dnia 5 maja 2011 r. Sąd Okręgowy w punkcie 1 oddalił wniosek uczestniczki o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 9 lutego 2011 r., a w punkcie 2 odrzucił zażalenie uczestniczki na to postanowienie jako wniesione po terminie.

Zażaleniem z dnia 5 maja 2011 r. skierowanym wobec punktu 1 i 2 postanowienia, uczestniczka wniosła o jego uchylenia, zarzucając sądowi przyjęcie błędnego poglądu prawnego. Pełnomocnik uczestniczki wskazał, iż nie posiada ona wiedzy prawniczej, a fakt, że była ona reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, który nie wniósł stosownego środka nie może stanowić podstawy odmowy przywrócenia terminu. W odpowiedzi na zażalenie Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa wniosła o jego oddalenie i przyznanie jej kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie uczestniczki nie zasługuje na uwzględnienie, a w zakresie, w jakim dotyczy ono punktu pierwszego zaskarżonego postanowienia podlega ono odrzuceniu jako niedopuszczalne. Zgodnie z art. 3941 § 2 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje tylko na te postanowienia sądu drugiej instancji, które kończą postępowanie w sprawie, zaś postanowienie oddalające wniosek o przywrócenie terminu nie należy do grupy orzeczeń tego rodzaju. Z tych względów i wobec treści art. 3941 § 2 k.p.c., od postanowienia Sądu drugiej instancji oddalające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu zażalenia nie służy zażalenie.

W pozostałej natomiast części zażalenie należało oddalić, ponieważ Sąd Okręgowy trafnie odrzucił zażalenie jako spóźnione wobec prawidłowo ocenionej bezzasadności wniosku uczestniczki o przywrócenia terminu do złożenia tego zażalenia. W judykaturze jednolicie przyjęto, iż błąd profesjonalnego pełnomocnika w zakresie stosowania prawa, nie może stanowić podstawy do żądania przywrócenia terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2008 r. IV CZ 92/08, LEX nr 590281). Takiej podstawy nie stanowi również brak wiedzy pełnomocnika w zakresie możliwości wniesienia zażalenia na 3 postanowienie o odrzuceniu zażalenia.

Taka postawa pełnomocnika, którego konsekwencje działań i zaniechań ponosi bezpośrednio strona przez niego reprezentowana, świadczą o niedochowaniu należytej staranności i dbałości o interesy strony w rozumieniu art. 168 § 1 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 lipca 2008 r., IV CZ 38/0, Lex nr 794012; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 2009 r., I UZ 12/09, OSNP 2011 Nr 3-4, poz. 42). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. Sąd Najwyższy zasądził od uczestniczki na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu państwa kwotę 120 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego przed Sądem Najwyższym, stosownie do treści § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.

Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.