Legislator Case Law & Legislation
V CZ 55/11 AI generated

Cassation appeal dismissed; cassation value must match first-instance court determination, not arbitrary claimant choice.

Case Number V CZ 55/11
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal regarding the inadmissibility of the case due to an insufficient value threshold. The appellant argued that the court erred by using a value set by the prosecutor rather than allowing a higher value to justify the appeal. The court ruled that the cassation value is strictly determined by the first-instance court's finding, preventing arbitrary adjustments solely to meet filing requirements.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 368 § 2 k.p.c.: The value of the subject matter of a cassation appeal is assessed based on the value of the dispute established by the first-instance court, not arbitrarily by the appellant.

Keywords

AI generated
cassation appeal value of dispute inadmissibility threshold first instance court procedural value

Cited Legislation

AI generated
Art. 3982 § 1 k.p.c.
Wartość przedmiotu zaskarżenia warunkująca dopuszczalność skargi kasacyjnej (art. 3982 § 1 k.p.c.) oceniana jest zawsze na podstawie wartości przedmiotu sporu ustalonej przez sąd pierwszej instancji.
Art. 368 § 2 k.p.c.
zarzucił, że zostało ono wydane naruszeniem art. 368 § 2 k.p.c. w zw.
Art. 365 § 1 k.p.c.
Orzeczenie w tym zakresie wiąże na podstawie art. 365 § 1 k.p.c. sąd orzekający o dopuszczalności skargi kasacyjnej.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw.
Art. 39814 k.p.c.
z art. 39814 k.p.c. orzeczono jak na wstępie.
art. 368 § 2 k.p.c
zarzucił, że zostało ono wydane naruszeniem art. 368 § 2 k.p.c.
art. 3982 § 1 k.p.c
Wartość przedmiotu zaskarżenia warunkująca dopuszczalność skargi kasacyjnej (art. 3982 § 1 k.p.c.) oceniana jest zawsze na podstawie wartości przedmiotu sporu ustalonej przez sąd pierwszej instancji.
art. 365 § 1 k.p.c
Orzeczenie w tym zakresie wiąże na podstawie art. 365 § 1 k.p.c.
art. 39821 k.p.c
z art. 39821 k.p.c.; (tak – Sąd Najwyższy w postanowieniu z 29 listopada 2010 r., II PZ 36/10, niepubl.).
art. 3941 § 3 k.p.c
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V CZ 55/11 . POSTANOWIENIE Dnia 21 lipca 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący) SSN Marta Romańska (sprawozdawca) SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z powództwa Prokuratora Okręgowego w J. i R. R. przeciwko E.Ż., P. Ż. i Gminie K. o stwierdzenie nieważności umowy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 lipca 2011 r., zażalenia powoda R. R. na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 21 marca 2011 r., oddala zażalenie. Uzasadnienie 2 Postanowieniem z 21 marca 2011 r.

Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną powoda od wyroku tego Sądu z 30 listopada 2010 r. z uwagi na jej niedopuszczalność ze względu na zbyt niską wartość przedmiotu zaskarżenia. W postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji Prokurator Okręgowy w J. w pozwie określił wartość przedmiotu sporu na kwotę 30.000 zł (k. 77). Kwota ta, jako wartość przedmiotu zaskarżenia, została następnie ustalona postanowieniem Sądu Rejonowego z 1 lipca 2010 r. (k. 240), z uwagi na to, że powód oznaczył tę wartość na 2.800 zł. W zażaleniu na postanowienie z 21 marca 2011 r. powód R.

R. zarzucił, że zostało ono wydane naruszeniem art. 368 § 2 k.p.c. w zw. z art. 25 i 26 k.p.c. przez wykluczenie możliwości zweryfikowania na etapie postępowania kasacyjnego wartości przedmiotu zaskarżenia błędnie oznaczonej przez prokuratora przy wszczęciu postępowania w sprawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne. W postępowaniu kasacyjnym skarżący nie może określać wartości przedmiotu zaskarżenia w sposób dowolny, jedynie w celu uzyskania możliwości wniesienia skargi kasacyjnej. Wartość przedmiotu zaskarżenia warunkująca dopuszczalność skargi kasacyjnej (art. 3982 § 1 k.p.c.) oceniana jest zawsze na podstawie wartości przedmiotu sporu ustalonej przez sąd pierwszej instancji. Orzeczenie w tym zakresie wiąże na podstawie art. 365 § 1 k.p.c. sąd orzekający o dopuszczalności skargi kasacyjnej. Stanowisko to konsekwentnie reprezentowane jest w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. m.in. postanowienia: z 13 kwietnia 2005 r., V CZ 18/05, niepubl. oraz z 14 lipca 2010 r., III CSK 118/10, niepubl.).

Wartość przedmiotu zaskarżenia wskazana w skardze kasacyjnej może przewyższać wartość przedmiotu sporu podaną w pozwie jedynie w razie skutecznego rozszerzenia powództwa lub orzeczenia przez sąd ponad żądanie – art. 368 § 2 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c.; (tak – Sąd Najwyższy w postanowieniu z 29 listopada 2010 r., II PZ 36/10, niepubl.). W konsekwencji, sądowi orzekającemu w przedmiocie dopuszczalności skargi kasacyjnej 3 przysługuje jedynie możliwość weryfikacji sposobu ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej prawomocnie przez sąd pierwszej instancji, bez możliwości ponownej oceny tej wartości.

Pogląd ten podzielił także Sąd Najwyższy w postanowieniu z 7 kwietnia 1997 r. (III CKN 71/97, niepubl.), które skarżący powołał w uzasadnieniu zażalenia, jednak jako ilustrację dla tezy przeciwnej. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c. orzeczono jak na wstępie.