Supreme Court dismisses appeal for lack of legal grounds and failure to justify admissibility request. The appellant failed to meet procedural requirements for cassation. The court rejected the appeal due to procedural defects. The court ruled that the appeal was inadmissible. The decision emphasizes strict adherence to procedural rules. The court found the appeal procedurally flawed. The court dismissed the appeal on procedural grounds. The court rejected the appeal for procedural reasons. The court ruled the appeal inadmissible. The court dismissed the appeal due to procedural errors.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against a Social Security Court decision regarding military pension amounts. The appellant argued that the lower court incorrectly applied specific military pension laws and violated acquired rights, but failed to provide a legal justification for why the Supreme Court should review the case. The court ruled that the appeal was inadmissible because it lacked a properly reasoned request for admissibility and failed to identify specific legal grounds for Supreme Court intervention.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 3 k.p.c.: A cassation appeal must contain a reasoned request for admissibility identifying specific legal grounds; failure to do so renders the appeal inadmissible and subject to dismissal by the second instance court.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I UK 14/11 POSTANOWIENIE Dnia 15 lipca 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Bogusław Cudowski w sprawie z odwołania F. K. przeciwko Wojskowemu Biuru Emerytalnemu w K. o wysokość świadczenia i odsetki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 lipca 2011 r., skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 16 grudnia 2009 r., odrzuca skargę kasacyjną. Uzasadnienie Wnioskodawca złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 16 grudnia 2009 r. Zaskarżonemu w całości wyrokowi zarzucono:
1) niewłaściwe zastosowanie art. 6 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin w brzmieniu obowiązującym 1 stycznia 1993 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 10, poz. 36 ze zm. po wejściu w życie o rentach i emeryturach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych Dz. U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.), 2) błędną wykładnię art. 159 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o rentach i emeryturach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, 3) błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 32 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin.
Wniesiono o „uwzględnienie skargi kasacyjnej”, uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w całości i przekazanie sprawy do ponownego jej 2 rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i wydanie orzeczenia co do istoty. Sąd Najwyższy postanowieniem z 5 października 2010 r. zwrócił skargę kasacyjna Sądowi Apelacyjnemu celem wezwania pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia jej braku w postaci wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i uzasadnienia tego wniosku. Pełnomocnik skarżącego w piśmie z 7 marca 2010 r. wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania, „ponieważ skarżony wyrok stanowi zdaniem autora Skargi Kasacyjnej naruszenie praw nabytych byłego żołnierza zawodowego, aktualnie pobierającego świadczenie emerytalne z Wojskowego Biura Emerytalnego [...]”.
Dalej stwierdzono jedynie, że „zważywszy na specyfikę niniejszego zagadnienia (odmienne uregulowania systemu emerytalno-rentowego tzw. „służb mundurowych" w stosunku do powszechnego systemu emerytalno-rentowego, niniejsza sprawa wymaga niewątpliwie odpowiedniego naświetlenia ze strony Sądu Najwyższego). Uzasadnienie merytoryczne (podstawy prawne i kwestia faktograficzna) są zawarte w części dyspozytywnej niniejszej Skargi Kasacyjnej w punktach 1-3 oraz w całości uzasadnienia wspomnianej Skargi Kasacyjnej i niejako reasumując jej wywód kwestią sporną jest naruszenie uprzednio nabytych praw emerytalno-rentowych emerytów wojskowych, którzy odeszli z zawodowej służby wojskowej w 1985 r., a więc pod rządami wówczas obowiązującej ustawy z dnia 16 grudnia 1972 o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin przed jej nowelizacją z dnia 10 grudnia 1993 r.
W tym stanie rzeczy niniejszy wniosek o przyjęcie Skargi Kasacyjnej do jej rozpoznania wraz z uzasadnieniem zawartym w tej Skardze jest w pełni zasadny i zdaniem skarżącego zasługuje na rozpatrzenie i merytoryczne”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3984 §2 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie. Skarżący nie tylko, że nie uzasadnił w wymagany przez przepisy k.p.c. sposób owego wniosku, ale nawet nie wskazał, która z okoliczności z art. 3989 § 1 k.p.c. miałaby uzasadniać przyjęcie skargi do rozpoznania. 3 Skoro wniosek nie poparty argumentacją prawną, przez którą skarżący starałby się wykazać, na czym polega istotność zagadnienia i z jakich względów istnieje potrzeba jego wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy, nie stanowi spełnienia kwalifikowanych wymagań konstrukcyjnych skargi kasacyjnej i prowadzi do odrzucenia skargi już przez sąd drugiej instancji (przykładowo postanowienie SN z 4 sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, LEX nr 560581), to tym bardziej do odrzucenia kwalifikuje się skarga, które nie tylko nie zawiera uzasadnienia wniosku, ale w której sam wniosek o przyjęcie jest wadliwie skonstruowany.
Rzeczą Sądu Najwyższego przy ocenie, czy skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania, nie jest doszukiwanie się w uzasadnieniu podstaw skargi jurydycznej argumentacji mającej wykazać istnienie okoliczności uzasadniającej przyjęcie jej do rozpoznania (podobnie postanowienie SN z 16 kwietnia 2008 r., I CZ 11/08, LEX nr 393883). Z urzędu Sąd Najwyższy bierze jedynie pod uwagę nieważność postępowania. W związku z powyższym, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c., orzeczono jak w sentencji postanowienia.