Supreme Court dismisses appeal against final judgment costs ruling as it was not legally challengeable.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the plaintiff's complaint challenging the final judgment's cost allocation order. Although the plaintiff claimed the entire second-instance judgment was contested, the court found the actual scope of the appeal limited to the cost ruling. Consequently, the court dismissed the complaint because the plaintiff attempted to challenge a specific provision against which no legal remedy existed.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4241 § 2 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A complaint for violation of law against a final judgment is admissible only against second-instance judgments, and any attempt to challenge a non-appealable portion constitutes inadmissible grounds for dismissal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CNP 39/11 POSTANOWIENIE Dnia 8 lipca 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Mirosława Wysocka w sprawie ze skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 17 lutego 2009 r., w sprawie z powództwa M. P. przeciwko Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 lipca 2011 r., odrzuca skargę 2 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 17 lutego 2009 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację powódki M. P. od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 25 listopada 2008 r., którym oddalono jej powództwo przeciwko Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. o zapłatę i zasądzono koszty postępowania oraz zasądził koszty postępowania za II instancję.
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego wniesionej w dniu 17 lutego 2011 r. powódka wskazała, że wyrok ten zaskarża w całości. W ramach uprawdopodobnienia szkody, jaka miała powstać na skutek jego wydania, powódka podniosła, że została prawomocnie obciążona obowiązkiem zwrotu stronie pozwanej kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje w łącznej kwocie 917 zł, który to obowiązek spełniła. Kwotę tę skarżąca wskazała również jako wartość przedmiotu zaskarżenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje stronom jedynie od prawomocnych wyroków sądów drugiej (art. 4241 § 1 k.p.c.), a wyjątkowo także pierwszej instancji (art. 4241 § 2 k.p.c.). Od innych prawomocnych orzeczeń, skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 4241b k.p.c., jeżeli na skutek wydania takiego orzeczenia strona poniosła szkodę, może domagać się z tego tytułu odszkodowania bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem w postępowaniu ze skargi. Unormowanie to koresponduje z art. 4171 § 2 k.c., z którego wynika, że jeżeli pozwalają na to przepisy odrębne, naprawienia szkody wyrządzonej wydaniem prawomocnego orzeczenia można dochodzić bez uzyskania orzeczenia prejudycjalnego.
Powódka wniosła w istocie skargę jedynie od zawartego w wyroku Sądu Okręgowego postanowienia o kosztach procesu, chociaż wskazała, że wyrok ten zaskarża w całości. O rzeczywistym zakresie zaskarżenia skargą świadczy zarówno wskazany przez powódkę uszczerbek majątkowy w postaci zwróconych 3 stronie przeciwnej kosztów procesu, jak również określona w skardze wartość przedmiotu zaskarżenia odpowiadająca ich wysokości. Zważywszy, że powódka zaskarżyła skargą orzeczenie, od którego środek ten jej nie przysługiwał, podlegał on, jako niedopuszczalny, odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.