Supreme Court dismisses appeal against enforceable payment order due to inadmissibility and lack of legal violation proof.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the plaintiffs' appeal challenging a final payment order issued by the District Court. The plaintiffs argued the order was not final because the court's decision on their objections was improperly served, yet they also claimed the order itself violated procedural rules regarding its issuance. The court ruled that an appeal against a non-final order is inadmissible and that a payment order cannot be deemed illegal merely due to potential procedural errors in its creation or service.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4241 k.p.c.; Art. 3532 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal against a payment order must be filed against a final judgment; if the order is not final, the appeal is inadmissible, and an order cannot be declared illegal solely based on procedural defects in its issuance or service.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II CNP 13/11 POSTANOWIENIE Dnia 3 czerwca 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Teresa Bielska-Sobkowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 czerwca 2011 r., skargi E. M. i A. M. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty Sądu Okręgowego z dnia 2 października 2007 r., wydanego w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Inwestycyjno - Leasingowego "T." Spółki Akcyjnej w C. przeciwko E. M. i A. M. o zapłatę kwoty 78.414,25 zł, odrzuca skargę. 2 Uzasadnienie Nakazem zapłaty z dnia 2 października 2007 r. Sąd Okręgowy nakazał pozwanym E. M. i A. M. aby zapłacili solidarnie powodowi Przedsiębiorstwu Inwestycyjno – Leasingowemu "T." S.A. z siedzibą w C. kwotę 78.414,25 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 17 lutego 2007 r. do dnia zapłaty. Pozwani wnieśli w dniu 15 lipca 2010 r. skargę o stwierdzenie niezgodności tego nakazu zapłaty z prawem.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4241 k.p.c. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wnosić można od prawomocnego wyroku. Dotyczy to również prawomocnego nakazu zapłaty (art. 3532 k.p.c.). Skarżący zarzucają jednak, że nakaz ten nie jest prawomocny, bowiem nie doręczono im prawidłowo postanowienia o odrzuceniu zarzutów. W takiej sytuacji należy dokonać czynności procesowych przewidzianych w przepisach proceduralnych, natomiast skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem nieprawomocnego nakazu zapłaty jest niedopuszczalna. Niezależnie od tego trzeba wskazać, że niezgodność nakazu z prawem skarżący uzasadnili naruszeniem przepisów regulujących jego doręczenie.
Tymczasem niezgodność z prawem nakazu zapłaty nie może nastąpić na skutek ewentualnego naruszenia przepisów, które należy zastosować już po jego wydaniu. W skardze brak jakichkolwiek zarzutów prowadzących do wykazania, że poprzez wydanie nakazu zapłaty Sąd Okręgowy w oczywisty i rażący sposób naruszył określone przepisy, co doprowadziło do jego niezgodności z prawem. Należy podkreślić, że skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego wyroku z prawem nie jest alternatywnym środkiem jego zaskarżenia, bowiem jej cel i znaczenie jest zdecydowanie odmienny.
Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.