Legislator Case Law & Legislation
II UZ 8/11 AI generated

Supreme Court allows appeal by holding cassation proceedings are new, not continuations, so new fee rules apply.

Case Number II UZ 8/11
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court overturned the appellate court's dismissal of the applicant's cassation appeal regarding social security disability pension. The lower court rejected the appeal for non-payment of fees under the old Civil Procedure Code, arguing the proceedings began before the new fee law took effect. The Supreme Court ruled that cassation proceedings constitute a distinct, new procedural phase rather than a continuation of the prior case, meaning the updated fee regulations apply despite the initial filing date.

Legislator headnote

AI generated

Art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego; Procedural proceedings initiated by a cassation appeal constitute a new, independent case distinct from the original proceedings, thereby subjecting them to the current statutory fee regulations rather than those in force at the time of the original case's initiation.

Keywords

AI generated
cassation appeal fee regulations procedural continuity civil procedure code social security pension legal interpretation statutory application

Cited Legislation

AI generated
Art. 8 ust. 1 of the Act of 5 December 2008 on amending the Civil Procedure Code and certain other acts
1571, zwanej dalej ustawą zmieniającą), to jednak zgodnie z art. 8 ust.
Art. 36 of the Act of 28 July 2005 on court costs in civil matters
Sąd Apelacyjny wywiódł, że skarga nie została opłacona (art. 36 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r.
Art. 1302 § 3 of the Civil Procedure Code
594 ze zm., powoływanej dalej jako ustawa o kosztach) i jako wniesiona przez pełnomocnika będącego radcą prawnym podlegała 2 odrzuceniu bez wezwania o uiszczenie tej opłaty (art. 1302 § 3 k.p.c.).
Art. 130 § 1 of the Civil Procedure Code
594 ze zm., powoływanej dalej jako ustawa o kosztach) i jako wniesiona przez pełnomocnika będącego radcą prawnym podlegała 2 odrzuceniu bez wezwania o uiszczenie tej opłaty (art. 1302 § 3 k.p.c.).
art. 1302 § 3 k.p.c
594 ze zm., powoływanej dalej jako ustawa o kosztach) i jako wniesiona przez pełnomocnika będącego radcą prawnym podlegała 2 odrzuceniu bez wezwania o uiszczenie tej opłaty (art. 1302 § 3 k.p.c.).
art. 130 § 1 k.p.c
3986 § 2 w związku z art. 130 § 1 k.p.c.).

Cited Case Law

AI generated
Decision of the Supreme Court of 26 September 2006, II UZP 11/06
Decision of the Supreme Court of 5 June 2008, III CZP 142/07
Decision of the Supreme Court of 15 June 2010, II UZP 4/10
III CZP 142/07
Supreme Court rules that civil expense waivers do not cover cassation proceedings and full power of attorney does not automatically include cassation actions.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II UZ 8/11 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący) SSN Maciej Pacuda SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca) w sprawie z wniosku G. W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o rentę z tytułu niezdolności do pracy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 kwietnia 2011 r., zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 1 kwietnia 2010 r., uchyla zaskarżone postanowienie.

U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną G. W. od wyroku z dnia 30 grudnia 2009 r. Sądu Apelacyjnego, którym oddalono jej apelację od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 2 września 2009 r. oddalającego odwołanie wnioskodawczyni od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmawiającej renty z tytułu niezdolności do pracy. Sąd Apelacyjny wywiódł, że skarga nie została opłacona (art. 36 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, jednolity tekst:

Dz.U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 ze zm., powoływanej dalej jako ustawa o kosztach) i jako wniesiona przez pełnomocnika będącego radcą prawnym podlegała 2 odrzuceniu bez wezwania o uiszczenie tej opłaty (art. 1302 § 3 k.p.c.). Co prawda z dniem 1 lipca 2009 r. przepis art. 1302 § 3 k.p.c. został uchylony na mocy art. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 234, poz. 1571, zwanej dalej ustawą zmieniającą), to jednak zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy zmieniającej jej przepisy stosuje się do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. po 1 lipca 2009 r.

Tymczasem postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w kwietniu 2008 r., a więc przed tą datą. Z tego względu w sprawie tej stosuje się przepisy dotychczasowe. W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawczyni wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przyjęcie skargi do rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała na wątpliwości interpretacyjne jakie pojawiają się odnośnie do sposobu dokonywania opłaty i sprecyzowania jej określenia, stwierdzając, że art. 36 ustawy o kosztach posługuje się określeniem opłaty podstawowej, natomiast art. 1302 § 3 k.p.c. - określeniem „opłaty w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości”.

W tej kwestii funkcjonuje również pojęcie „opłaty stałej”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie jest usprawiedliwione, aczkolwiek nie z przyczyn w nim podanych, gdyż wątpliwości związane z rodzajem opłaty zostały jednolicie rozstrzygnięte przez Sąd Najwyższy (por. między innymi uchwalę z dnia 26 września 2006 r., II UZP 11/06, OSNP 2007 nr 11-12, poz. 163, w której stwierdzono, że art. 1302 § 3 k.p.c. stosuje się do środków odwoławczych i środków zaskarżenia podlegających opłacie podstawowej, o której mowa w art. 35 i 36 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych).

Zażalenie podlega uwzględnieniu z tego względu, że Sąd drugiej instancji błędnie zinterpretował art. 8 ust. 1 ustawy zmieniającej, zgodnie z którym przepisy tej ustawy stosuje się do postępowań wszczętych po dniu jej wejścia w życie, z zastrzeżeniem ust. 2-5, które nie znajdują zastosowania w rozpoznawanym przypadku. Sąd drugiej instancji zdaje się stać na stanowisku, że skoro postępowanie w sprawie z odwołania od decyzji organu rentowego zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej (1 lipca 2009 r.), to 3 również w postępowaniu wszczętym wniesieniem skargi kasacyjnej zastosowanie znajdują przepisy dotychczasowe, w tym art. 1302 § 3 k.p.c. Pogląd ten jest błędny.

Już w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2008 r., III CZP 142/07 (OSNC 2008 nr 11, poz. 122), której nadano moc zasady prawnej, przyjęto, że sprawa wywołana przez wniesienie skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego jest w znaczeniu „technicznoprocesowym” sprawą nową, odrębną od tej, w której zapadło orzeczenie, od którego wniesiono skargę kasacyjną. Oznacza to, że postępowanie wszczęte skargą kasacyjną nie stanowi kontynuacji dotychczasowego postępowania, a w konsekwencji, że do takiego postępowania, wszczętego skargą kasacyjną wniesioną po 1 lipca 2009 r. nie znajduje zastosowania uchylony art. 1302 § 3 k.p.c. Takie stanowisko zajął Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 15 czerwca 2010 r., II UZP 4/10 (Biul.SN 2010 nr 6, s.18), mającej moc zasady prawnej i stwierdzającej, że nieopłacona skarga kasacyjna złożona przez adwokata lub radcę prawnego po wejściu w życie ustawy zmieniającej podlega odrzuceniu w razie niewykonania zarządzenia wzywającego do opłacenia skargi (art. 3986 § 2 w związku z art. 130 § 1 k.p.c.).

Oznacza to w dalszej kolejności, iż do skargi kasacyjnej wniesionej po 30 czerwca 2009 r. możliwość zastosowania art. 1302 § 3 k.p.c. jest wyłączona, a odpowiednie zastosowanie znajduje art. 130 § 1 k.p.c. Z powyższych względów Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.