Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
IV CZ 139/10 AI generated

Supreme Court dismisses appeal where lawyer's error in paying fees is borne by the client under established case law.

Case Number IV CZ 139/10
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's rejection of their cassation complaint. The appellant argued that their lawyer was incorrectly summoned to pay the filing fee, but the court held that professional errors by counsel are borne by the represented party. Consequently, the statutory deadline for payment, which cannot be extended by the court, was strictly applied to the client.

Legislator headnote

AI generated

Art. 112 ust. 2 i 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych; Art. 166 k.p.c.: A professional error by a lawyer regarding the payment of court fees is borne by the client, and the statutory deadline for such payment cannot be extended by the court.

Keywords

AI generated
professional error court fees cassation appeal statutory deadline lawyer liability civil procedure costs of proceedings

Cited Legislation

AI generated
Art. 112 ust. 2 i 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
Początek biegu terminu do uiszczenia tej opłaty wynika jednoznacznie z treści art. 112 ust. 2 i 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn.
Art. 166 k.p.c.
Terminem ten jest terminem ustawowym, co oznacza, że nie może być on ani przedłużony, ani skrócony czy to przez sąd, czy też przez przewodniczącego (art. 166 k.p.c.).
art. 166 k.p.c
Terminem ten jest terminem ustawowym, co oznacza, że nie może być on ani przedłużony, ani skrócony czy to przez sąd, czy też przez przewodniczącego (art. 166 k.p.c.).

Cited Case Law

AI generated
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2009 r., V CZ 57/09
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2009 r., V CZ 57/09, nie publ., z 7 listopada 2008 r., IV CZ 92/08, nie publ., z dnia 30 maja 2007 r., II CSK 167/07, nie publ.).
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2008 r., IV CZ 92/08
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2007 r., II CSK 167/07
II CSK 167/07
Supreme Court dismisses cassation appeal because the one-week deadline for requesting the reasoned judgment was not met.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV CZ 139/10 POSTANOWIENIE Dnia 25 marca 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący) SSN Marian Kocon (sprawozdawca) SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Handlowego P. – R. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. przeciwko Bankowi Spółdzielczemu w R. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 marca 2011 r., zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 27 września 2010 r., oddala zażalenie; zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanej kwotę 3.600 zł (trzy tysiące sześćset) kosztów postępowania zażaleniowego. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 27 września 2010 r. Sąd Apelacyjny w G. odrzucił skargę kasacyjną powoda Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego P.-R. spółki z o.o. w G. W zażaleniu powód zażądał stwierdzenia nieważności lub uchylenia zaskarżonego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, błąd profesjonalnego pełnomocnika obciąża stronę, którą pełnomocnik reprezentuje (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2009 r., V CZ 57/09, nie publ., z 7 listopada 2008 r., IV CZ 92/08, nie publ., z dnia 30 maja 2007 r., II CSK 167/07, nie publ.). Bez znaczenia jest podnoszona w zażaleniu okoliczność, że pełnomocnik żalącego został mylnie wezwany do opłacenia skargi kasacyjnej. Początek biegu terminu do uiszczenia tej opłaty wynika jednoznacznie z treści art. 112 ust. 2 i 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 594 ze zm.). Terminem ten jest terminem ustawowym, co oznacza, że nie może być on ani przedłużony, ani skrócony czy to przez sąd, czy też przez przewodniczącego (art. 166 k.p.c.). Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji. j