Supreme Court dismisses appeal on costs in precedent case involving good faith vs bad faith utility company.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the defendant's appeal regarding the allocation of litigation costs in a case involving a utility company and a property owner. The lower court ruled that the defendant, having acquired a transmission easement in bad faith, should bear the costs due to the precedent nature of the case and the imbalance of positions. The Supreme Court upheld this decision, noting that the Supreme Court's supervisory role is limited to obvious legal violations and respects the lower court's discretion in defining special circumstances for cost allocation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 102 k.p.c.; Art. 398 § 1 k.p.c.; Art. 394 § 3 k.p.c.: The Supreme Court's supervisory review is restricted to obvious legal violations, deferring to the lower court's discretion in defining special circumstances for cost allocation in precedent cases.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V CZ 96/10 POSTANOWIENIE Dnia 9 lutego 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Iwona Koper SSN Marek Sychowicz w sprawie z powództwa S.W. przeciwko Zakładowi Elektroenergetycznemu Spółce Akcyjnej w G. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 lutego 2011 r., zażalenia strony pozwanej na orzeczenie o kosztach, zawarte w wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 17 sierpnia 2010 r., oddala zażalenie. 2 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2010 r.
Sąd Okręgowy w G. oddalił apelację powoda S. W., nie obciążając go kosztami postępowania odwoławczego. Sąd uznał, że za zastosowaniem art. 102 k.p.c. przemawiają dwie okoliczności. Sprawa ma bowiem charakter precedensowy, gdyż dotyczy nowych regulacji prawnych związanych ze służebnością przesyłu, a ponadto występuje swoista nierównowaga pozycji stron tego procesu, ponieważ powód jest właścicielem nieruchomości obciążonej służebnością, a pozwany jest przedsiębiorcą elektroenergetycznym, który nabył służebność przesyłu w złej wierze.
W zażaleniu pozwany wniósł o zmianę orzeczenia o kosztach, zamieszczonego w wyroku z dnia 17 sierpnia 2010 r., oraz o zasądzenie na jego rzecz od powoda należnych kosztów za instancję odwoławczą oraz kosztów postępowania zażaleniowego. Skarżący powołał się na naruszenie art. 98 § 1 i 102 k.p.c. przez nieobciążenie powoda kosztami postępowania odwoławczego mimo niezaistnienia „wypadku szczególnie uzasadnionego”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sąd Okręgowy zastosował wobec powoda art. 102 k.p.c. z przyczyn „szczególnie uzasadnionych”, które wyraźnie wskazał w nawiązaniu do okoliczności rozpoznawanej sprawy. Przyczyny te nie są ustawowo definiowane i określa je każdorazowo sąd orzekający, mający w tym zakresie dużą swobodę orzeczniczą. W takiej sytuacji ingerencja kontrolna sądu wyższej instancji jest ograniczona, a tym bardziej wówczas, gdy kontrolę taką przeprowadza Sąd Najwyższy, działający – z przyczyn ustrojowych – pozainstancyjnie, w interesie publicznym, a w wypadku naruszenia indywidualnego interesu – ingeruje tylko przy oczywistym naruszeniu prawa. W przedstawionej sytuacji procesowej nie było podstaw do uwzględnienia zaskarżonego orzeczenia o kosztach procesu (art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.). 3