Supreme Court dismisses appeal where costs were mutually cancelled despite only partial claim allowance.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's complaint against the appellate court's decision to mutually cancel litigation costs. The appellant argued that costs should have been allocated based on the partial success of their appeal, noting the claim was only partially granted. The court ruled that mutual cancellation under Article 100 of the Civil Procedure Code is only valid when the claim is allowed in approximately half, which was not the case here.
Legislator headnote
AI generatedArt. 100 k.p.c.; Art. 98 § 1 k.p.c.; Art. 328 § 2 k.p.c.; Art. 361 k.p.c.; Art. 398 § 1 k.p.c.; Art. 394 § 3 k.p.c. Mutual cancellation of litigation costs under Article 100 of the Civil Procedure Code is permissible only when the claim is allowed in approximately half, not when it is allowed in a minor portion.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III CZ 3/11 POSTANOWIENIE Dnia 4 lutego 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący) SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca) SSA Maria Szulc w sprawie z powództwa CTE sp. z o.o. w S. przeciwko Wodociągi P. sp. z o.o. w P. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 lutego 2011 r., zażalenia strony powodowej na postanowienie zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 29 października 2010 r., uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu, pozostawiając mu rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego.
Uzasadnienie 2 Postanowieniem zawartym w wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 29 października 2010 r. zniesiono wzajemnie między stronami koszty postępowania apelacyjnego. Wyrokiem tym Sąd Apelacyjny częściowo uwzględnił apelację skutek pozwanej w ten sposób, że obniżył zasądzoną na rzecz powódki kwotę 86.127,65 zł do 71.227,04 zł, a w pozostałej części apelację oddalił. W uzasadnieniu wskazał, że wobec częściowego uwzględnienia apelacji koszty postępowania apelacyjnego wzajemnie zniesiono na postawie art. 100 k.p.c. Powódka zaskarżyła zażaleniem powyższe postanowienie wnosząc o jego zmianę i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym oraz kosztów postępowania zażaleniowego, ewentualnie o zmianę zaskarżonego postanowienia i rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego poprzez ich stosunkowe rozdzielenie w proporcjach wynikających z odpowiedzialności za wynik postępowania apelacyjnego oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania zażaleniowego albo ewentualnie o zmianę zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zażaleniowego.
Powódka zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 100 k.p.c. poprzez jego nienależyte zastosowanie, art. 98 § 1 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie i art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 361 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wzajemne zniesienie kosztów procesu na postawie art. 100 k.p.c. jest możliwe wówczas, gdy żądanie zostało uwzględnione w około połowie i przy mniej więcej równej wysokości kosztów procesu, a decydują o tym względy słuszności, co nie może być utożsamiane z dowolnością (postanowienie SN z dnia 10 maja 1985 r., sygn. akt II CZ 56/85, nie publ.; wyrok SN z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt I PK 157/07, OSNP z 2009 r., nr 3-4, poz. 33). Żądanie pozwanej zgłoszone w apelacji zostało uwzględnione jedynie w około 17,3% w stosunku do jego wartości (wartości przedmiotu zaskarżenia wyroku Sądu I instancji).
Sąd Apelacyjny był uprawniony do orzeczenia o kosztach procesu na podstawie art. 100 k.p.c., 3 ale nie znosząc wzajemnie koszty postępowania apelacyjnego, motywując to rozstrzygnięcie częściowym uwzględnieniem apelacji, a rozdzielając je stosunkowo, porównując wartość zgłoszonego w apelacji żądania (wartość przedmiotu zaskarżenia) z żądaniem uwzględnionym (postanowienie SN z dnia 16 października 1987 r., sygn. akt I CZ 126/87, nie publ.; wyrok SN z dnia 4 października 1972 r., sygn. akt II PR 223/72, nie publ.; wyrok SN z dnia 21 lutego 2002 r., sygn. akt I PKN 932/00, OSNP z 2004, nr 4, poz. 63; postanowienie SN z dnia 31 stycznia 1991 r., sygn. akt II CZ 255/90, OSP z 1991 r., nr 11, poz. 279).
Wobec powyższego, na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.