Legislator Case Law & Legislation
II CZ 193/10 AI generated

Supreme Court dismisses appeal; same lawyer in both instances warrants 50% fee regardless of prior status.

Case Number II CZ 193/10
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the appeal regarding the calculation of legal representation costs in a civil dispute. The lower court awarded 50% of the minimum fee because the same individual represented the parties in both the first and second instances, despite acting as a law student (applicant) in the first. The court ruled that the fee depends on the workload required, not the professional status, so the 50% rate applies when the same person handles the case across both levels.

Legislator headnote

AI generated

§ 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu; the applicable fee rate for legal representation in appeal proceedings is determined by the workload required, not the professional status of the representative, meaning a 50% rate applies if the same person handled the case in both instances.

Keywords

AI generated
legal representation fees appeal proceedings costs law student applicant same lawyer both instances minimum fee calculation workload criterion civil procedure costs

Cited Legislation

AI generated
art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391 § 1 oraz § 6 pkt 3 i 4 w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw.
art. 398 § 14 w zw. z art. 394 § 3 k.p.c.
Z przytoczonych względów zażalenie, jako nieuzasadnione, należało oddalić (art. 39814 w zw.
art. 3941 § 3 k.p.c
z art. 3941 § 3 k.p.c.).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II CZ 193/10 POSTANOWIENIE Dnia 2 lutego 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Dariusz Dończyk SSN Jan Górowski w sprawie z powództwa M. J. przeciwko N. Z. o zapłatę oraz z powództwa L. S. i N. Z. przeciwko M.J. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 2 lutego 2011 r., zażalenia L. S. i N. Z. na postanowienie o kosztach zawarte w wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 21 września 2010 r., oddala zażalenie. 2 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem, zawartym w wyroku z dnia 21 września 2010 r., Sąd Okręgowy w P. w sprawie z powództwa M. J. przeciwko N. Z. zasądził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 300 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej (punkt I.

2) zaś w sprawie z powództwa L. S. i N. Z. przeciwko M. J. zasądził od pozwanego na rzecz powódek kwotę 600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej (punkt II. 2). Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391 § 1 oraz § 6 pkt 3 i 4 w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (dalej: „rozporządzenie”, Dz.

U. Nr 163, poz.1348 ze zm.), zasądzając koszty w wysokości 50% stawki minimalnej. W uzasadnieniu wskazał, że pełnomocnik L. S. i N. Z. reprezentował je na rozprawie przed sądem pierwszej instancji. Sąd uznał, że fakt, iż wówczas działał on jako aplikant adwokacki z upoważnienia innego adwokata nie daje podstaw do zasądzenia kosztów w wysokości 75% stawki minimalnej. W zażaleniu pełnomocnik skarżących zarzucił naruszenie § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia i wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia przez zasądzenie odpowiednio kwot 450 zł i 900 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, stawki minimalne za prowadzenie sprawy w postępowaniu apelacyjnym wynoszą „przed sądem okręgowym – 50% stawki minimalnej, a jeżeli w pierwszej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat – 75% stawki minimalnej...”. Przedstawiona w zażaleniu wykładnia tego przepisu, prowadząca do wniosku, że obowiązująca w postępowaniu apelacyjnym 50% stawka minimalna ma zastosowanie tylko w sytuacji, gdy pełnomocnikiem zawodowym w obu instancjach 3 był ten sam adwokat znajduje oparcie tylko w świetle wykładni językowej § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia.

Ograniczenie się do gramatycznej wykładni tego przepisu prowadziłoby do podważenia jego ratio legis. Nie można pominąć okoliczności, że przepisy prawa upoważniają do wykonywania zastępstwa procesowego także aplikantów adwokackich, a przede wszystkim należy uwzględnić cel zróżnicowania stawki wynagrodzenia w postępowaniu apelacyjnym. Ustawodawca ustalając dwie stawki wynagrodzenia (50% i 75% stawki minimalnej) miał na względzie różny nakład pracy zawodowego pełnomocnika procesowego, jakim jest adwokat - w zależności od tego, czy pełnomocnik prowadził sprawę w pierwszej instancji (stawka 50%), czy też prowadzenie sprawy zostało mu powierzone dopiero w postępowaniu apelacyjnym (stawka75%).

O tym, którą stawkę należy zastosować decyduje więc kryterium nakładu pracy koniecznego dla prowadzenia sprawy, nie zaś aktualny status zawodowy pełnomocnika. W sytuacji, gdy w obu instancjach pełnomocnikiem była ta sama osoba, a więc jej nakład pracy w postępowaniu apelacyjnym był mniejszy ze względu na znajomość sprawy wyniesioną z działania w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, to mimo że pełnomocnik taki w postępowaniu pierwszoinstancyjnym miał tylko status aplikanta adwokackiego, a dopiero w postępowaniu apelacyjnym występował jako adwokat, należy - określając wysokość wynagrodzenia za prowadzenie sprawy w postępowaniu apelacyjnym - zastosować 50% stawkę minimalną.

Z przytoczonych względów zażalenie, jako nieuzasadnione, należało oddalić (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).