Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to missing statutory requirements for legal challenge.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the insured's appeal against a final labor court ruling regarding pension amounts. The appellant argued that the lower court violated the principle of res judicata by ignoring a prior final judgment. The court rejected this claim because the appeal failed to meet specific statutory requirements, including identifying the conflicting legal provision, proving actual damage, and demonstrating the unavailability of other remedies.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 k.p.c.: An appeal for invalidating a final judgment is inadmissible if it fails to specify the conflicting legal provision, substantiate the alleged damage, or prove the exhaustion of other legal remedies.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I BU 11/10 POSTANOWIENIE Dnia 4 lutego 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec w sprawie z odwołania R. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o wysokość emerytury, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 lutego 2011 r., skargi ubezpieczonego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 27 maja 2009 r., odrzuca skargę. U z a s a d n i e n i e Wyrokiem z dnia 27 maja 2009 r.
Sąd Apelacyjny oddalił apelację R. K. od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 10 grudnia 2008 r. oddalającego odwołanie wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 13 lutego i 23 lipca 2008 r. dotyczących wysokości emerytury. W skardze z dnia 9 czerwca 2010 r. wnioskodawca wniósł o stwierdzenie niezgodności powyższego wyroku z prawem, wskazując na naruszenie art. 117 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz art. 335 § 1 k.p.c., poprzez nieuszanowanie powagi rzeczy osądzonej prawomocnym orzeczeniem sądowym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym przed 10 września 2 2010 r., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Przepis art. 4245 § 1 k.p.c. określa w sześciu punktach wymagania, jakim powinna odpowiadać skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Są to: oznaczenie orzeczenia (pkt 1), przytoczenie podstaw skargi oraz ich uzasadnienia (pkt 2), wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (pkt 3), uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody (pkt 4), wykazanie, że wzruszenie orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (pkt 5) oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem (pkt 6). Każde z tych sześciu wymagań jest indywidualne i niezależne, a zatem każde powinno być wyraźnie wyodrębnione i wypełnione. Brak choćby jednego z nich powoduje, że skarga jest dotknięta istotną wadą, nienaprawialną w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.
Oceniana pod kątem dopuszczalności skarga nie spełnia elementów wymienionych w art. 4245 § 1 pkt 3, 4 i 5 k.p.c., a więc wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody i wykazania, że wzruszenie orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Z powyższych względów skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia podlegała odrzuceniu, o czym Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.