Legislator Case Law & Legislation
SNO 56/10 AI generated

Supreme Court transfers disciplinary case to another court due to witness proximity and economic efficiency.

Case Number SNO 56/10
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court transferred a disciplinary case against a judge from one appellate court to another. The lower court requested the transfer because most witnesses resided near the new court's location, while the judge lived far away. The Supreme Court agreed, citing the principle of economic efficiency and the statutory power to transfer cases when witnesses are concentrated elsewhere.

Legislator headnote

AI generated

Art. 36 k.p.k.; Art. 128 u.s.p.: A higher court may transfer a disciplinary case to a peer court if the majority of witnesses reside near the new court, prioritizing economic efficiency over the general rule of territorial jurisdiction.

Keywords

AI generated
disciplinary proceedings judicial transfer witness proximity economic efficiency territorial jurisdiction higher court power procedural economy

Cited Legislation

AI generated
Art. 36 k.p.k.
akt ASD (…), na podstawie art. 36 k.p.k. p o s t a n o w i ł : p r z e k a z a ć s p r a w ę o b w i n i o n e g o sędziego Sądu Rejonowego Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu w B.
Art. 128 u.s.p.
art. 36 k.p.k
akt ASD (…), na podstawie art. 36 k.p.k.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

POSTANOWIENIE Z DNIA 25 STYCZNIA 2011 R. SNO 56/10 Przewodniczący: sędzia SN Piotr Hofmański (sprawozdawca). Sędziowie SN: Irena Gromska-Szuster, Jolanta Strusińska-Żukowska. S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y z udziałem protokolanta w sprawie sędziego Sądu Rejonowego po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2011 r. wniosku zawartego w postanowieniu Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego w A. z dnia 20 grudnia 2010 r., sygn. akt ASD (…), na podstawie art. 36 k.p.k. p o s t a n o w i ł : p r z e k a z a ć s p r a w ę o b w i n i o n e g o sędziego Sądu Rejonowego Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu w B. d o m e r y t o r y c z n e g o r o z p o z n a n i a .

U z a s a d n i e n i e Do Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego w A. wpłynął wniosek o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej sędziego Sądu Rejonowego, obwinionego z art. 107 § 1 u.s.p. Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2010 r. Sąd ten zwrócił się z inicjatywą do Sądu Najwyższego – Sadu Dyscyplinarnego o przekazanie sprawy obwinionego sędziego Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu w B., motywując to okolicznością, że większość osób, które należy wezwać na rozprawę dyscyplinarną, zamieszkuje w pobliżu siedziby Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego w B., a z dala od Sądu właściwego w sprawie.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Inicjatywa Sądu Apelacyjnego - Sądu Dyscyplinarnego w A. jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 36 k.p.k., który w postępowaniu dyscyplinarnym wobec sędziów stosuje się odpowiednio na podstawie art. 128 u.s.p., sąd wyższego rzędu nad sądem właściwym może przekazać sprawę innemu sądowi równorzędnemu, jeżeli większość osób, które należy wezwać na rozprawę, zamieszkuje blisko tego sądu, a z dala od sądu właściwego. Nie ulega wątpliwości, że Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny jest sądem wyższego rzędu względem Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego.

Nie ulega też wątpliwości, że przesłanki odstąpienia od reguły właściwości miejscowej w drodze skorzystania z wyjątkowego uprawnienia przewidzianego w art. 36 k.p.k. są w rozpoznawanej sprawie spełnione. We wniosku o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej zawarto żądanie przesłuchania na 2 rozprawie pięciu świadków, z czego czterech zamieszkuje lub urzęduje w obrębie aglomeracji B. (…), zaś jeden w C., położonym w odległości 56 kilometrów od B. W A. zamieszkuje jedynie obwiniony sędzia Sądu Rejonowego. W tej sytuacji poza sporem pozostaje, że względy ekonomiki procesowej przemawiają za rozpoznaniem przedmiotowej sprawy w B., a nie w A.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w postanowieniu.