Legislator Case Law & Legislation
III SO 18/10 AI generated

Supreme Court dismissed appeal against dismissal of complaint for procedural delay due to lack of legal standing.

Case Number III SO 18/10
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court rejected the applicant's appeal against a ruling dismissing their complaint regarding procedural delay. The applicant argued that the court lacked jurisdiction because the relevant statute did not mandate legal representation for such complaints and that the court violated constitutional rights. The court held that the Civil Procedure Code strictly limits appeals to the Supreme Court to specific extraordinary remedies, excluding appeals against procedural delay rulings.

Legislator headnote

AI generated

Art. 394¹ § 1, § 2, § 3 k.p.c.; Art. 398²¹ k.p.c.; Art. 373 k.p.c.: Appeals to the Supreme Court are extraordinary remedies strictly defined by statute, and no appeal lies against a Supreme Court ruling dismissing a complaint for procedural delay.

Keywords

AI generated
procedural delay complaint appeal to Supreme Court legal standing requirement extraordinary remedy civil procedure code

Cited Legislation

AI generated
art. 87¹ § 1 k.p.c.
W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, iż zgodnie z art. 87¹ § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokata lub radcę prawnego.
art. 130 § 5 k.p.c.
Wobec oddalenia wniosku strony o zwolnienie od opłaty i o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, konsekwencją naruszenia tego 2 przepisu jest zwrot pisma procesowego bez wzywania do usunięcia braków formalnych ( art. 130 § 5 k.p.c.).
art. 394¹ k.p.c.
Kwestię dopuszczalności wnoszenia do Sądu Najwyższego zażaleń normuje art. 394¹ k.p.c. Instytucja zażalenia do Sądu Najwyższego podlega odrębnej od art.
art. 394¹ § 1 k.p.c.
398¹ § 1 k.p.c.), albo zażalenie (art. 394¹ § 1 i § 2 k.p.c.), które to środki zaskarżenia mają nadzwyczajny charakter.
art. 394¹ § 2 k.p.c.
398¹ § 1 k.p.c.), albo zażalenie (art. 394¹ § 1 i § 2 k.p.c.), które to środki zaskarżenia mają nadzwyczajny charakter.
art. 394¹ § 3 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy z mocy art. 394¹ § 3 k.p.c. w związku z art.
art. 398²¹ k.p.c.
w związku z art. 398²¹ k.p.c. oraz w związku z art.
art. 373 k.p.c.
oraz w związku z art. 373 k.p.c. orzekł jak w sentencji.
art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
Tymczasem w niniejszej sprawie Sąd Najwyższy nie nadał biegu skardze, czym naruszył normę art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art.
art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka
1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w związku z art.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III SO 18/10 POSTANOWIENIE Dnia 20 stycznia 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Andrzej Wróbel (przewodniczący) SSN Halina Kiryło (sprawozdawca) SSN Roman Kuczyński w sprawie ze skargi D. K. na przewlekłość postępowania Sądu Apelacyjnego w […] w sprawie I ACa …/10, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 stycznia 2011 r., zażalenia wnioskodawcy na zarządzenie Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt III SPP 21/10, odrzuca zażalenie.

UZASADNIENIE

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2010 r. zwrócono D. K. skargę na przewlekłość postępowania. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, iż zgodnie z art. 87¹ § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokata lub radcę prawnego. Wobec oddalenia wniosku strony o zwolnienie od opłaty i o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, konsekwencją naruszenia tego 2 przepisu jest zwrot pisma procesowego bez wzywania do usunięcia braków formalnych ( art. 130 § 5 k.p.c.).

Na powyższe zarządzenie zażalenie złożył D. K., zarzucając naruszenie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843). Żalący się wniósł o zmianę zarządzenie lub jego uchylenie i rozpoznanie skargi ewentualnie o nakazanie względnie zobowiązanie Sądu Apelacyjnego w […] do rozpoznania skargi lub przekazanie skargi Sądowi właściwemu.

Zdaniem żalącego się zaskarżone zarządzenie zapadło z obrazą przepisów powołanej ustawy, które nie przewidują przymusu adwokacko – radcowskiego w postępowaniu toczącym się ze skargi o stwierdzenie przewlekłości postępowania. Natomiast jeden z artykułów ustawy stanowi, iż sądem właściwym do rozpoznania skargi jest sąd przełożony nad sądem, przed którym toczy się postępowanie objęte skargą. Jeśli skarga dotyczy przewlekłości postępowania przed Sądem Apelacyjnym i Sądem Najwyższym, ten ostatni Sąd jest predestynowany do jej rozpoznania.

Tymczasem w niniejszej sprawie Sąd Najwyższy nie nadał biegu skardze, czym naruszył normę art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w związku z art. 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze ( …).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kodeks postępowania cywilnego ustanawia jednolity system zaskarżania orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych, opierający się na zasadzie dwuinstancyjności. Przeciwko prawomocnym orzeczeniom sądów drugiej instancji może być nadto skierowana do Sądu Najwyższego skarga kasacyjna (art. 398¹ § 1 k.p.c.), albo zażalenie (art. 394¹ § 1 i § 2 k.p.c.), które to środki zaskarżenia mają nadzwyczajny charakter. Dopuszczalność poszczególnych środków odwoławczych lub innych środków zaskarżenia jest zatem wyczerpująco uregulowana w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego.

Ich wniesienie jest możliwe tylko 3 wówczas, gdy akt ten dopuszcza oznaczony środek odwoławczy lub inny środek zaskarżenia. Kwestię dopuszczalności wnoszenia do Sądu Najwyższego zażaleń normuje art. 394¹ k.p.c. Instytucja zażalenia do Sądu Najwyższego podlega odrębnej od art. 394 k.p.c. regulacji, ograniczającej ją do wypadków wymienionych w tymże przepisie. Powołany przepis wykładany jest w judykaturze w sposób restrykcyjny (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2007 r., IV CZ 28/07, OSNC 2008 nr 2, poz. 29; z dnia 14 grudnia 2007 r., III CZ 61/07, Biul.

SN 2008 nr 4, poz. 12; z dnia 15 lipca 2008 r., III UZ 3/08, LEX nr 497695; z dnia 7 października 2009 r., III UZ 3/09, LEX nr 560877 i z dnia 20 stycznia 2010 r., II PZ 29/09, LEX nr 577837). Podkreśla się, że przepisy Kodeksu postępowania cywilnego nie przewidują możliwości wniesienia jakiegokolwiek środka odwoławczego od orzeczenia lub zarządzenia Sądu Najwyższego. Dotyczy to również zażalenia na zarządzenie o zwrocie skargi na przewlekłość postępowania. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy z mocy art. 394¹ § 3 k.p.c. w związku z art. 398²¹ k.p.c. oraz w związku z art. 373 k.p.c. orzekł jak w sentencji.