Supreme Court dismisses appeal in property division case where disputed value falls below statutory threshold for cassation.

Sygn. akt II CZ 143/10 POSTANOWIENIE Dnia 15 grudnia 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący) SSN Hubert Wrzeszcz SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca) w sprawie z wniosku K. P. przy uczestnictwie B. G. o podział majątku, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2010 r., zażalenia uczestniczki postępowania na postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 16 czerwca 2010 r., sygn. akt II Ca (…) [II WSC (…)] oddala zażalenie i zasądza od uczestniczki postępowania na rzecz wnioskodawcy kwotę 1800 zł (tysiąc osiemset) tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2010 r. Sąd Okręgowy w S. odrzucił skargę kasacyjną uczestniczki B. G. od postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 2 marca 2010 r. w sprawie o podział majątku. Na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną uczestniczka wniosła zażalenie, zarzucając naruszenie art. 5191 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 3896 § 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

2 Zgodnie z art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c. w postępowaniu nieprocesowym skarga kasacyjna nie przysługuje w sprawach dotyczących zniesienia współwłasności i działu spadku, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż sto pięćdziesiąt tysięcy złotych. Przepis ten dotyczy także podziału majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami. W zażaleniu uczestniczka stwierdziła, iż wartość przedmiotu zaskarżenia powinna wynosić 166.570,10 złotych, na którą to kwotę składają się: wartość udziału w lokalu (80.250 złotych) wartość dewiz (83.265 złotych) i nierozliczone nakłady (3055,10 złotych).

W apelacji jednakże jako wartość przedmiotu zaskarżenia uczestniczka podała kwotę 70.287,50 złotych. W orzecznictwie przyjmuje się, że w wypadku zaskarżania postanowienia co do istoty sprawy, na podstawie którego sąd dokonał podziału majątku wspólnego wartość przedmiotu zaskarżenia wyznacza z reguły nie wartość całego dzielonego majątku, ale wartość konkretnego interesu (roszczenia, żądania) lub składnika majątkowego, którego środek odwoławczy (zob. m.in. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 1968 r., III CZP 39/68, OSNCP 1968, nr 11, poz. 183, postanowienie z dnia 24 lipca 2008 r., IV CZ 53/08, niepubl., postanowienie z dnia 3 czerwca 2009 r., IV CSK 107/09, niepubl.).

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego wartość przedmiotu zaskarżenia wskazana w skardze kasacyjnej nie może przewyższać wartości przedmiotu zaskarżenia podanej w apelacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 18 grudnia 1996 r., I CKN 21/96, OSNC 1997, nr 4 poz. 42, z dnia 10 czerwca 1997 r. III CZ 25/97, OSNC 1997, nr 10, poz. 162, z dnia 16 grudnia 1998 r., I CZ 151/98, OSNC 1999, nr 5, poz. 95). Dlatego Sąd Okręgowy prawidłowo przyjął, że wartość przedmiotu zaskarżenia nie przekracza kwotowego progu dopuszczalności skargi kasacyjnej, co uzasadniało odrzucenie skargi kasacyjnej.

Z tego względu zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw podlegało oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c.